Uzasadnienie
W związku ze złożoną skargą z dnia [...] kwietnia 2004r. T.T. i H.K. dotyczącą wybudowania płotu drewnianego przez właścicieli działki sąsiedniej R. i I.O. w wysokości około 2,5 m, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeprowadzonej wizji lokalnej w dniu [...] maja 2004r. na podstawie art. 105 kpa, decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne.
W uzasadnieniu decyzji podał, że pomiędzy posesjami T.T. i H.K. a posesją R. i I. małżonków O. jest wykonane ogrodzenie z siatki na cokole betonowym o wysokości 120 cm.
W odległości około 5-10 cm od istniejącego ogrodzenia został postawiony płot z płyt drewnianych (przeplatanka drewniana) bez podmurówki. Wysokość postawionego ogrodzenia wynosi od strony posesji Państwa O. 247 cm, a od strony posesji skarżących T.T. i H.K. 213 cm. Spowodowane jest to różnicą poziomu terenu.
Skarżące podnoszą, że płot zacienia posadzone przy granicy rośliny (drzewa i krzewy), jest nieestetyczny i został postawiony bez uprzedzenia sąsiadów.
Organ przyjął, iż ogrodzenie to spełnia w zasadzie funkcje zachowania intymności dla właścicieli posesji, lecz w kategoriach prawa budowlanego należy uznać je za ogrodzenie.
W ślad za wyrokiem NSA w Poznaniu z dnia 23 stycznia 2001r., sygn. akt. II SA/Po 2189/99 wysokość ogrodzenia liczy się od strony wyższego poziomu terenu, a w tym przypadku wynosi ona 213 cm, a więc poniżej 220 cm, a w takim przypadku nie jest wymagane pozwolenie na budowę ani zgłoszenie właściwemu organowi. Stąd brak jest podstaw do interwencji organu nadzoru budowlanego.
Odwołanie od tej decyzji wniosła T.T..
Wniosła o wnikliwe rozpoznanie sprawy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Podała, że płot ten jest ordynarny i szpeci jej posesję. Wynosi on od jej strony 213 cm, a wysokość jej drzewek to zaledwie 110 cm.
Wysokość płotu od strony inwestorów wynosi 247 cm i przekracza dopuszczalną normę budowlaną.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieni organ podał, że nie podziela stanowiska organu pierwszej instancji, że wysokość ogrodzenia liczy się od strony wyższego poziomu terenu. W ocenie organu PINB błędnie interpretuje dla poparcia swojego stanowiska wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2001 r. sygn. akt II SA/Po 2189/99.
Niższe położenie działki inwestora i naturalny uskok terenu nie wpływa na fakt, że inwestor postawił, płot na swojej posesji przekraczający 220 cm. Nie można także zgodzić się ze stanowiskiem, że to ogrodzenie jest obiektem małej architektury.
Dlatego też postępowania w niniejszej sprawie nie można uznać za bezprzedmiotowe. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości 220 cm wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi.
Oznacza to, że w niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest doprowadzić na podstawie przepisów art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane do zgodności z prawem roboty budowlane związane z wykonaniem bez wymaganego zgłoszenia ogrodzenia o wysokości przekraczającej 220 cm.
Skargę do Sądu wniósł I.O. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji wobec naruszenia art. 107 § 1 kpa poprzez nie wskazanie podstawy prawnej oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane poprzez jego błędną interpretację.
W uzasadnieniu skargi podnosi, że ze zgromadzonego materiału w sprawie wynika, że wysokość przesłony na całej długości jest taka sama i wynosi mniej niż 220 cm licząc od równej powierzchni gruntu.
Ze względu na fakt obniżenia terenu po stronie wewnętrznej jej wysokość wynosi 247 cm. Natomiast po stronie skarżącej to jest jej wewnętrznej tylko 213 cm.
Prawo budowlane w art. 30 ust. 1 pkt 3 wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi budowy ogrodzenia o wysokości ponad 2,20 m. Ustawa nie precyzuje jak należy rozumieć pojęcie wysokości ogrodzenia, a w szczególności jak należy przeprowadzać jego pomiary. Już w takiej samej sprawie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 23 stycznia 2001r. II SA/Po 2189/99 W konsekwencji pod rządami prawa budowlanego obowiązującego w dniu 1 stycznia 1995r. ogrodzenia budowlane poza miejscami publicznymi – niezależnie od ich konstrukcji i użytego materiału budowlanego nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i w związku z tym nie podlegają nadzorowi organów budowlanych.
Skarga wskazuje także wbrew art. 107 § 1 kpa na brak podstawy prawnej prawa materialnego w zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy zważył co następuje
Skarga okazała się niezasadna.
Przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. z 2003r. Nr 207, poz. 2016) budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m i wykonywanie............. wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji publicznej.
W niniejszej sprawie ta okoliczność nie budzi wątpliwości, iż skarżący tej czynności nie wykonał, przystępując do stawiania ogrodzenia przekraczającego tę wysokość.
Przedmiotem rozważań Sądu było od jakiego poziomu należy mierzyć wysokość stawianego ogrodzenia. W ocenie Sądu tę wysokość należy liczyć od poziomu gruntu stawiającego to ogrodzenie. Bowiem nie budzi wątpliwości okoliczność, iż ze względu na różnicę w poziomie gruntów od strony skarżącego od poziomu gruntu wysokość ta wynosi 247 cm.
Bez znaczenia w ocenie Sądu jest okoliczność, iż od strony sąsiadów z uwagi na poziom gruntu wysokość płotu liczona tak samo jak od strony skarżącego wynosi mniej niż przewidziana ustawą wysokość 220 cm.
Zasadą bowiem sformułowaną w ustawie jest wymóg zgłoszenia właściwemu organowi wtedy, gdy osoba płot stawiająca na swoim gruncie przekracza wysokość 220 cm.
Skarżący w interpretacji cytowanego przepisu powołuje się na treść wyroku i jego uzasadnienia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 23 stycznia 2001r. sygn. akt II SA/Po 2189/99.
Jednakże stan faktyczny sprawy orzeczonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w Poznaniu zasadniczo różni się od stanu faktycznego w niniejszej sprawie.
W sprawie II SA/Po 2189/99 inwestor stawiał ogrodzenie od poziomu swojego gruntu na wysokość 187 cm, a zatem w zgodzie z obowiązującym stanem prawnym.
Natomiast od strony sąsiada ta wysokość wynosiła 255 cm, ale i wtedy Sąd ten uznał, że budowa takiego ogrodzenia nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 7 i art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane – Dz. U. Nr 89 poz. 414 ze zm. – jako stanu prawnego obowiązującego w dacie orzekania przez Sąd).
W niniejszej sprawie inwestor postawił płot o wysokości wyższej niż dopuszczalna przewidziana dla ogrodzeń wymagających zgłoszenia właściwemu organowi.
Stąd Sąd podzielił stanowisko organu II instancji, iż brak było podstaw do umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, jak to uczynił Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, a jednocześnie, że organ nadzoru budowlanego będzie zobowiązany doprowadzić na podstawie art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawa budowlanego do zgodności z prawem roboty budowlane związane z wykonaniem bez zgłoszenia ogrodzenia o wysokości przekraczającej 2,20 m.
Te zatem okoliczności zadecydowały, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw dla uwzględnienia skargi i jako niezasadną z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalił.