Uzasadnienie
27 maja 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga J.M. i C.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych.
27 czerwca 2011 r. wpłynął do sądu wniosek J.M. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.
W uzupełnieniu złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy J.M. podał, że otrzymuje rentę w wysokości 800 zł (netto) a jego żona z tytułu zatrudnienia osiąga dochód w wysokości 1.002 zł (netto).
Skarżący wskazał, że wraz z żoną na zakup leków przeznacza miesięcznie 300 zł a na utrzymanie domu około 250 zł.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.).
Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Należy podkreślić, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.
W literaturze przedmiotu wskazuje się, iż prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39).
Należy wskazać, że z przedstawionych dokumentów wynika, że miesięczny dochód J.M. i jego żony wynosi około 1.800 zł (netto). Skarżący i jego żona ponoszą znaczne wydatki związane z zakupem lekarstw (300 zł).
Zważyć również trzeba, że J.M. w ostatnim okresie poniósł nakłady pieniężne związane z remontem domu (900 zł).
Z wyciągu z rachunku bankowego wynika, iż skarżący nie dysponuje istotnymi środkami pieniężnymi pozwalającymi na pokrycie dodatkowych wydatków, poza służącymi zabezpieczeniu podstawowych potrzeb życiowych.
J.M. oświadczył, że nie posiada oszczędności.
W sprawie nie występują racjonalne przesłanki mogące podważyć wiarygodność oświadczenia skarżącego w przedmiocie jego sytuacji materialnej.
Reasumując należy stwierdzić, że wniosek J.M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zawiera usprawiedliwione podstawy i dlatego został uwzględniony.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.