Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Go 337/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wydanym w sprawie ze skargi Powiatu na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zwrotu dofinansowania w pkt III rozstrzygnięcia orzekł, iż "zasądza od Zarządu Województwa na rzecz skarżącego Powiatu kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego". Strona w ustawowym terminie nie zaskarżyła rozstrzygnięcia w tym zakresie.
Orzeczenie w tym zakresie wydane zostało w oparciu o przepisy art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zgodnie z art. 205 § 1 p.p.s.a. zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie.
Natomiast do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490) stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawach innych, niż wymienione w lit. a – b, wynosi 240 zł.
Z akt sądowych sprawy wynika jednoznacznie, iż strona skarżąca – Powiat, zgodnie z zarządzeniem z dnia 23 września 2013 r. uiścił należy wpis sądowy w kwocie 200 zł (potwierdzenie przelewu k- 155). Ponadto w toku postępowania przed sądem administracyjnym I instancji, strona skarżąca była reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego – radcę prawnego J.W.. Oznacza to, że należna kwota kosztów sądowych wynosi 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych (uwzględniając wysokość opłaty skarbowej).
Tym samym oznaczając wartość należnej kwoty Sąd przez pomyłkę błędnie oznaczył słownie wartość należności wpisując "czterysta pięćdziesiąt cztery".
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przepis ten wskazuje, że przedmiotem sprostowania wyroku są błędy pisarskie, których charakter jest oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny i pewny.
Z zestawiania treści wskazanych wyżej powszechnie obowiązujących przepisów prawa oraz dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a także prostego rachunku arytmetycznego jednoznacznie wynika, iż kwota należnych stronie na podstawie art. 200 p.p.s.a. kosztów sądowych wynosi 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych. Tym samym, wpisując w tenorze wyroku kwotę 457 złotych i wskazując słownie tę należność jako "czterysta pięćdziesiąt cztery" Sąd popełnił błąd w słownym oznaczeniu należności, który jest oczywistą omyłką pisarską podlegającą sprostowaniu z urzędu w trybie przepisu art. 156 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, zgodnie z art. 156 §1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak na wstępie.