Uzasadnienie
W dniu [...] maja 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga E.M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009r. nr [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009r.
w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 maja 2009r. skarżący został wezwany do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od wniesionej skargi w wysokości 500 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca odpis tego zarządzenia została odebrana w dniu 19 maja 2009r. przez M.M.. W związku z powziętymi wątpliwościami co do prawidłowości doręczenia w/w przesyłki, zarządzeniem z dnia 10 czerwca 2009r. E.M. został wezwany do podania w terminie 7 dni, kiedy otrzymał przedmiotową przesyłkę, pod rygorem przyjęcia, że została ona skutecznie skarżącemu doręczona w dniu 19 maja 2009r.
W odpowiedzi skarżący podał, że wezwanie otrzymał w dniu 26 maja 2009r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Jednym z takich pism jest skarga.
W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli zatem pismo wniesione do sądu obarczone jest brakiem w postaci jego nieopłacenia, przewodniczący nakłada na wnoszącego obowiązek uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego we wskazanej wysokości, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi – pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Mając na względzie treść powyższych przepisów zarządzeniem z dnia 13 maja 2009r. Przewodniczący Wydziału wezwał E.M. do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w wysokości 500 zł, wyznaczając jednocześnie 7-dniowy termin, w którym obowiązek ten winien zostać przez skarżącego wykonany.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami, w sytuacji, gdy doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, ani też niemożliwe jest pozostawienie przesyłki dorosłemu domownikowi, administracji domu lub dozorcy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu (art. 73 p.p.s.a.).
Stosując się do powyższej regulacji, w dniu 18 maja 2009r. doręczający umieścił na drzwiach adresata zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki we wskazanej placówce pocztowej, o czym zamieścił również adnotację na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (k. 28).
W dniu 19 maja 2009r., w imieniu E.M., przesyłkę odebrała M.M., która potwierdziła jej odbiór własnoręcznym podpisem.
Wobec wątpliwości, jakie podjął Sąd co do tego, czy przesyłka została skarżącemu doręczona skutecznie, zarządzeniem z dnia 10 czerwca 2009r.
E.M. został wezwany do podania w terminie 7 dni, kiedy otrzymał przesyłkę zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu, pod rygorem przyjęcia, że otrzymał ją w dniu 19 maja 2009r.
W odpowiedzi skarżący podał, że przesyłkę z wezwaniem o wpis, odebraną przez jego córkę, dostał w dniu 26 maja 2009r.
W związku z oświadczeniem skarżącego co do daty, w której otrzymał wezwanie do uiszczenia wpisu, należy przyjąć, że ostatnim dniem terminu, w którym mógł go uiścić był dzień 2 czerwca 2009r.
Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że do dnia 22 czerwca 2009r. E.M. nie wpłacił wymaganej kwoty tytułem wpisu sądowego od wniesionej skargi (k. 36).
W konsekwencji, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.