Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 9 czerwca 2010 r. odrzucił skargą T.C. na postanowienie Prokuratora Rejonowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychiatryczne.
Powyższe postanowienie jest prawomocne od dnia 16 lipca 2010 r. T.C. w ustawowym terminie złożył zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. w przedmiocie odmowy sprostowania wyżej wskazanego postanowienia wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Dnia 4 sierpnia 2010 r. wpłynął do sądu wniosek T.C. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że utrzymuje się ze świadczeń z pomocy społecznej w wysokości od 370 zł do 440 zł (netto).
T.C. wskazał, że mieszka wraz z matką, która otrzymuje emeryturę w wysokości 900 zł (netto). Skarżący oświadczył, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Wymaga podkreślenia, że co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.
W niniejszej sprawie za przyznaniem prawa pomocy przemawia fakt, że T.C. uzyskuje niewielki dochód z tytułu świadczeń wypłacanych przez ośrodek pomocy społecznej w łącznej w wysokości 370-440 zł (netto). W świetle zasad doświadczenia życiowego w pełni uprawniony jest wniosek, że posiadane przez T.C. środki pieniężne wystarczają jedynie na zabezpieczenie podstawowych potrzeb życiowych. Nie ma również racjonalnych podstaw do kwestionowania jego oświadczenia odnośnie braku oszczędności czy wartościowych rzeczy ruchomych.
Resumując należy stwierdzić, że wniosek T.C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest uzasadniony.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.