Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r. Nr [...], Starosta, powołując się na przepisy art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a w związku z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003r., nr 58, poz. 515 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., orzekł o cofnięciu J.K. uprawnienia kategorii B oraz o zatrzymaniu prawa jazdy kategorii B nr [...] na druku [...] wydane przez Starostę w dniu [...].02.2002r.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że J.K. nie stawił się na kontrolnym sprawdzeniu kwalifikacji, na które był skierowany w związku z wielokrotnym naruszeniem przepisów ruchu drogowego i przekroczeniem limitu 24 punktów w okresie od [...] stycznia 2002r. do [...] marca 2002r.
Odwołując się od powyższej decyzji J.K., na podstawie art. 127 k.p.a. wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji oraz o umorzenie postępowania w sprawie. Jednocześnie zarzucił on, iż powyższe rozstrzygnięcie narusza prawo materialne i formalne. Skarżący bowiem uzyskał zmienioną decyzję w zakresie skierowania na sprawdzenie kwalifikacji w dniu [...].05.2000r., która nie zakreślała terminu zdania egzaminu kwalifikacyjnego, a z uwagi na egzystowanie takiego właśnie skierowania bez określenia daty egzaminu zmieniającego skierowanie z dnia [...].04.2002r. nie poddawał się sprawdzeniu.
Decyzją z dnia [...] października 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (nr [...]), działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, podnosząc, że przedmiotowa decyzja nie może funkcjonować w obrocie prawnym, gdyż narusza przepisy art. 10 § 1 i 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Stwierdzono, iż organ I instancji nie dopełnił obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz nie odniósł się do kwestii zatrzymania prawa jazdy.
Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się skarżący J.K., który zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, wskazując na uzasadnione podstawy do uchylenia przez organ II instancji decyzji starosty Powiatowego z dnia [...].08.2004r. jak i umorzenia postępowania I instancji w oparciu o treść art. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187, poz. 1926) w zw. § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. nr 187, poz. 1927) sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie województwa lubuskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 01 lipca 2005r. – zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Mając powyższe na uwadze, na mocy cytowanych przepisów, Sąd ten z dniem 01 lipca 2005r. stał się właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi.
Skarga nie może być uwzględniona, bowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola sprawowana przez sądy administracyjne polega na badaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie stwierdziło, że decyzja organu I instancji narusza procedury określone w kodeksie postępowania administracyjnego.
Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełnia warunków wynikających z treści art. 107 §3 kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem nie przytoczono treści powołanych w nim artykułów. Konstrukcja prawidłowego uzasadnienia powinna spełniać szereg postulatów odnośnie treści i formy. Jest więc ono integralną częścią decyzji i ma służyć wyjaśnieniu rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część tej decyzji. O powadze uzasadnienia świadczy fakt, iż możliwe jest jego zaskarżenie w trybie administracyjnym oraz dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego, co poparte jest orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego [vide: wyrok z 22.11.2001r., II SA 924/01, LEX nr 81816; wyrok z dnia 28.06.1982r, I SA 47/82, Państwo i Prawo 1985, Nr 1, s. 147; wyrok z dnia 30.06.1983r., I SA 178/83, Nr 1, poz.51].
Ponadto z akt nie wynika, by strona była informowana o możliwości czynnego udziału w postępowaniu oraz o uprawnieniu do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji w sprawie. W związku z powyższym naruszono przepis art. 10 i 81 kodeksu postępowania administracyjnego.
Organ musi zawiadomić stronę o wszczęciu postępowania, w przypadku gdy nastąpiło to z urzędu, a następnie zapewnić jej czynny udział w nim, wysłuchać oświadczeń i uwzględniać wnioski dowodowe oraz informować o istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych w sprawie. Takie stanowisko znajduje uzasadnienie w poglądach doktryny [vide: Uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym, H. Knysiak – Molczyk, Kraków 2004, str. 147 i nast.; Postępowanie administracyjne ogólne, G. Łaszczyca i in., Warszawa 2003, str. 128 i nast.; Kodeks postępowania administracyjnego, B. Adamiak, J. Borkowski, Warszwa 2005, str. 82 i nast.].
Organ orzekający ma obowiązek ustosunkować się do całości zebranych materiałów dowodowych, pod kątem mających zastosowanie przepisów prawa materialnego. W postępowaniu ma natomiast obowiązek kierować się zasadami wynikającymi w szczególności z treści przepisów art. 7, 10, 77 § 1 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego oraz uzasadnić swoją decyzję zgodnie z wymogami stawianymi przez art. 107 § 3 k.p.a.
W myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Zatem przepis art. 138 § 2 upoważnia organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Zagadnienie dopuszczalności podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej może być zatem rozważane na płaszczyźnie postępowania wyjaśniającego (dowodowego), przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji, co z kolei wymaga odniesienia się do wyznaczonego przepisami kodeksu zakresu postępowania dowodowego przed organem drugiej instancji.
Przyjęcie, że granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym są określone przepisem art. 136 kpa prowadzi do wniosku, że braki w postępowaniu dowodowym prowadzonym przez organ I instancji w sprawie rozstrzygniętej zaskarżonej odwołaniem decyzją tego organu mogą być albo usunięte i uzupełnione przez organ II instancji w granicach określonych w przepisie art. 137, albo przez organ I instancji po uchyleniu decyzji tego organu i przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy. W niniejszej sprawie w oparciu o załączone do sprawy akta administracyjne, zachodzą wymienione przesłanki uzasadniające konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji.
W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).