Uzasadnienie
M. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2024 r., znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2023 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł.
W postanowieniu zawarto pouczenie, że przysługuje od niego skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.
W dniu [...] lipca 2024 r. skarżąca wniosła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako p.p.s.a.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Sądy administracyjne zobowiązane są z urzędu przestrzegać swojej właściwości. Zgodnie z art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdzi swoją niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Siedziby i obszary właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych reguluje rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (obecnie t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 785).
W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2024 r., znak [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2023 r., nr [...], którą [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł na podstawie art. 107, art. 110 ust. 2 pkt 1 i art. 110 ust. 3 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (obecnie tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 643 ze zm.).
Zgodnie z § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (obecnie t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 788) rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (obecnie tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 728 i 731), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Podkreślić należy, że przywołane unormowanie dotyczy jedynie spraw w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym.
Zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie nie dotyczy tej materii, albowiem decyzja organu I instancji została wydana na podstawie przepisów ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, nie zaś ustawy o transporcie drogowym, a więc nie ma do tej sprawy zastosowania § 1 powołanego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.
Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, iż skarżonym organem jest Główny Inspektor Transportu Drogowego, którego siedzibą jest [...], należało uznać, iż sądem właściwym miejscowo do rozpoznania przedmiotowej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Na marginesie wskazać należy, że okoliczność błędnego pouczenia skarżącej przez organ administracji w zaskarżonym postanowieniu o tym, że przysługuje jej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., a w konsekwencji błędne przekazanie skargi do tutejszego sądu, pozostaje bez wpływu na ocenę właściwości miejscowej sądu administracyjnego i nie może wpłynąć na zmianę właściwości określonej przepisami prawa.
Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 13 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.