Uzasadnienie
K.K. działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017 roku nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18 % zawartości alkoholu.
W skardze strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona podkreśliła, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) sąd może na wniosek skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem skarżącej zaś powyższe przesłanki zachodzą w niniejszej sprawie, stąd w jej ocenie wniosek jest uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie natomiast z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Aby sąd mógł wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności strona skarżąca musi wykazać we wniosku okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (vide: postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, niezbędne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku, sporządzonego (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) przez profesjonalnego pełnomocnika, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide: postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Wprawdzie w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to jednak, że samo przekonanie strony skarżącej, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony.
Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej strony skarżącej nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki.
Jednocześnie podkreślić należy, że niewykazanie powyższych okoliczności przez stronę w złożonym wniosku nie stanowi jego braku formalnego, który podlegałby uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Sposób umotywowania, czy w ogóle podanie uzasadnienia dla złożonego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosku pozostawiony został wyłącznej decyzji strony skarżącej.
W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub że powstałe po jej wykonaniu skutki byłyby trudne do odwrócenia. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprowadza się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że w jej ocenie zachodzą: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca, reprezentowania przez pełnomocnika profesjonalnego nie wykazała przy tym jednak istnienia tych przesłanek. Nie wykazała np. jaki jest jej ogólny stan majątkowy, nie przedłożyła żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jej aktualnej kondycji finansowej i ocenę wpływu wykonania decyzji na jej sytuację finansową, prawną czy też rodzinną.
W ocenie Sądu argumentacja skarżącej, oparta jedynie na stwierdzeniu, że w jej ocenie w sprawie zachodzą okoliczności wskazane w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest niewystarczająca, aby uznać, że w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do uznania, że istnieje tu możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdził, że skarżąca, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3.p.p.s.a., i stad też orzeczono jak w sentencji postanowienia.