Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2016r. znak [...], o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości za rok 2014.
Na powyższą decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, S S.A. wniosła skargę za pośrednictwem M.Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, od której nie uiściła wpisu sądowego oraz nie załączono do niej dokumentu wykazującego umocowanie do działania w imieniu skarżącej Spółki.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 maja 2017 r. S S.A. została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie dokumentu, z którego wynikałoby uprawnienie osoby, która podpisała skargę – M.Z., do reprezentowania strony. Kolejnym zarządzeniem z tego dnia strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł – stosownie do treści § 2 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie to zostało wysłane na adres podany w skardze przez S S.A.. Przesyłka została awizowana w dniu 25 maja 2017 r., zaś w dniu 21 czerwca 2017 r. została zwrócona do Sądu jako niepodjęta w terminie. Zarządzeniem z dnia 12 czerwca 2014 r., wydanym na podstawie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz zarządzenie o uzupełnieniu braków formalnych skargi została pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia z dniem 8 czerwca 2017 r. W ustawowym terminie S S.A. nie uiściła należnego wpisu sądowego od skargi oraz nie uzupełniła braków formalnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl art. 212 § 1 p.p.s.a. opłatą sądową jest wpis sądowy od skargi. W sytuacji gdy skarga nie zawiera wpisu sądowego, strona wnosząca skargę powinna na wezwanie sądu w terminie siedmiu dni uiścić wskazaną przez sąd kwotę. Zaniedbanie tegoż obowiązku skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem skargi, o czym stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 46 p.p.s.a. jednym z wymogów jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do treści art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Brak któregoś ze wspomnianych elementów stanowi brak formalny skargi. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi nieuzupełnienie w powyższym terminie braków formalnych skutkuje jej odrzuceniem, co wynika z treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Pomimo dwukrotnego awizowania skierowana do skarżącej przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego nie została odebrana. Stosownie zaś do treści art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 – 72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.).
Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Ustawodawca wprowadził zatem tzw. fikcję doręczenia polegającą na uznaniu, że pismo uważa się za doręczone po upływie 14 dni od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej, po uprzednim dokonaniu dwukrotnego zawiadomienia (pozostawienia tzw. awizo), o jakim mowa w art. 73 § 2 p.p.s.a. Wobec powyższego przyjąć należało, że przedmiotowa przesyłka została skutecznie doręczona, po dwukrotnym awizowaniu, dnia 8 czerwca 2017 r., tj. licząc 14 dni od pozostawienia pod adresem wskazanym w skardze pierwszego awizo w dniu 25 maja 2017 r. przy założeniu, że dzień 10 i 11 maja są dniami ustawowo wolnymi od pracy.
Siedmiodniowy termin do wykonania zarządzeń upłynął zatem bezskutecznie z dniem 15 czerwca 2017 roku. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że w wyznaczonym terminie wpis sądowy w wysokości wskazanej w zarządzeniu nie został uiszczony.
Wobec powyższych okoliczności, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.