Uzasadnienie
W dniu 1 czerwca 2015 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skarga R.S. i A.S., prowadzących działalność gospodarczą w ramach Przedsiębiorstwa,,F" s.c., na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2015 r., [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie (łącznie) 2100 zł. Kara nałożona została w związku ze stwierdzonymi w wyniku kontroli drogowej pojazdu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] z naczepą, wykonującego transport w ramach działalności gospodarczej prowadzonej skarżących, naruszeniami polegającymi na: załadunku lub przewozie towaru niebezpiecznego z naruszeniem przepisów dotyczących rozmieszczenia i mocowania ładunków, niewyposażeniu środka transportu przewożącego towary niebezpieczne w wymagane gaśnice lub gaśnice niespełniające warunków określonych odpowiednio w ADR lub ADN, niewyposażeniu środka transportu przewożącego towary niebezpieczne w wymagane wyposażenie ochronne określone w ADR lub ADN.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Co do reguły o właściwości miejscowej wojewódzkiego sądu administracyjnego przesądza siedziba organu administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. W myśl bowiem art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Zgodnie jednak z treścią art. 13 § 3 p.p.s.a. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości. W oparciu o tę podstawę prawną Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wydał rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. Nr 89, poz. 506 ze zm.). W treści § 1 rozporządzenia wskazano, iż rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm., zwanej w skrócie u.t.d.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
Zgodnie z art. 92 a u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie
Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja o nałożeniu kary pieniężnej wydana została na podstawie art. 107 ust. 1, ust. 4 pkt 1 i ust. 5 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 227, poz. 1367 ze zm., dalej zwanej u.p.t.n.) oraz lp. 2.5, lp. 3.2.1. i lp. 3.2.2. załącznika do w/w ustawy. Stosownie do jego treści uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10000 zł. Powyższy przepis stanowi odrębną i niezależną podstawę prawną do nałożenia kary pieniężnej w stosunku do przepisu art. 92a u.t.d Co prawda w treści art. 107 ust. 5 u.p.t.n. ustawodawca zastosował odesłanie do przepisów u.t.d., ale co do zakresu prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej.
Powyższe prowadzi do wniosku, iż w zakresie ustalania kognicji miejscowej sądu administracyjnego w sprawie dotyczącej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w trybie u.p.t.n. nie będzie miało zastosowania rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. Przepis § 1 cyt. rozporządzenia stanowi przepis szczególny, będący wyjątkiem od reguły określonej w art. 13 § 2 p.p.s.a., stąd zakaz jego rozszerzającej interpretacji. Skoro zatem podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 107 u.p.t.n., nie zaś art. 92 a u.t.d. za właściwy miejscowo w przedmiotowej sprawie uznać należy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Powyższą interpretację przepisów prawa potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2014 r., II GZ 758/13.
Na marginesie dodać należy, iż skarżący wnieśli przedmiotową skargę kierując się pouczeniem organu zawartym w końcowej części zaskarżonej decyzji. Jednakże błędne pouczenie organu pozostaje bez wpływu na zasady określania właściwości miejscowej wojewódzkich sądów administracyjnych. Przy czym błędne pouczenie nie naruszyło w żaden sposób praw skarżących do Sądu, gdyż przedmiotowa sprawa podlega nadal rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny.
W myśl art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 59 § 1 w zw. z art. 13 § 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.