Uzasadnienie
Uchwałą nr XX/78/16 z dnia 4 lutego 2016r. Rada Powiatu zmieniła uchwałę nr II/10/14 z 23 grudnia 2014 r. w sprawie ustalenia wynagrodzenia Starosty – P.Ł.. Uchwała została podjęta na podstawie art. 9 ust. 2 oraz art. 36 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1202) w związku z § 3 ust. 2 pkt 3, § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1786).
Na powyższą uchwałę P.Ł. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając jej naruszenie przepisów stanowiących podstawę prawna podjętego aktu, z uwagi na brak merytorycznych przesłanek uzasadniających zmianę dotychczasowego wynagrodzenia Starosty.
W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o umorzenie postępowania wskazując na okoliczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały przez Wojewodę rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] marca 2016 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza dopuszczalności skargi. Innymi słowy Sąd zobowiązany jest do zbadania czy w danej sprawie nie zachodzi jedna z podstaw do odrzucenia skargi, wymieniona w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Poddanie w przepisie art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 p.p.s.a., który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli sądu administracyjnego.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga P.Ł. na uchwałę Powiatu z dnia 4 lutego 2016 r., nr XX/&8/16 w przedmiocie zmiany wynagrodzenia, nie należy do właściwości sądu administracyjnego i z tego też powodu winna zostać odrzucona w trybie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że sprawowanie wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne polega zasadniczo na badaniu zgodności z prawem enumeratywnie wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a przypadków aktywności organów administracji, podejmowanych w różnorodnych formach, zarówno w sprawach indywidualnych, jak i generalnych. Mając na uwadze art. 3 § 2 pkt 6 tej ustawy należy podkreślić, że granice właściwości sądów administracyjnych do kontroli uchwał organów gminy, z wyłączeniem aktów prawa miejscowego, zostały przedmiotowo ograniczone do spraw z zakresu administracji publicznej. Będąca przedmiotem rozpoznanej przez Sąd I instancji skargi uchwała została wydana na podstawie art. 12 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U z 2015 r. poz. 1445 ze zm.), zgodnie z którym do wyłącznej właściwości rady powiatu należy ustalanie wynagrodzenia przewodniczącego zarządu powiatu.
W podstawie prawnej uchwały wskazano też art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych, który stanowi, że czynności z zakresu prawa pracy wobec starosty, związane z nawiązaniem i rozwiązaniem stosunku pracy, wykonuje przewodniczący rady powiatu, a pozostałe czynności – wyznaczona przez starostę osoba zastępująca lub sekretarz powiatu, z tym że wynagrodzenie starosty ustala rada powiatu, w drodze uchwały.
Niewątpliwie zatem, uchwała ta ustalając wynagrodzenie Starosty w ramach zasad uregulowanych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych podjęta została w sprawie z zakresu stosunku pracy. Kreuje ona bowiem jeden z warunków koniecznych umowy o pracę (art. 29 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy), jest zatem niczym innym jak postanowieniem umowy o pracę. Sprawy zaś ze stosunku pracy, w tym sprawy wynagrodzenia, nie należą do spraw z zakresu administracji publicznej. Właściwą drogą do rozstrzygania sporów ze stosunku pracy jest droga postępowania przed sądem powszechnym. Powyższe potwierdza ustawa o pracownikach samorządowych, która w art. 43 ust. 2 wskazuje, że spory ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznają właściwe sądy pracy. Analogiczne stanowisko wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z dnia 6 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1534/12, którym uchylono wskazany w skardze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt III SA/Lu 785/11 i postanowiono o odrzuceniu skargi (por. także wyrok NSA z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt II OSK 1496/13).
Powyższe okoliczności wskazują na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania niniejszej sprawy.
Z tego względu skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.