Uzasadnienie
A.Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
Skarżąca wraz ze skargą wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ZUS do czasu rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu sądowym, jednakże wniosku powyższego skarżąca nie uzasadniła w żaden sposób.
Zarządzeniem Sędziego z dnia 28 czerwca 2011 r. wezwano skarżącą w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania do wykazania,, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub skutki trudne do odwrócenia, pod rygorem rozpatrzenia wniosku w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku zawartym w skardze.
Mimo prawidłowego doręczenia niniejszego wezwania w dniu 4 lipca 2011 r. i upływu zakreślonego terminu, skarżąca nie wykazała i nie uzasadniła powyższego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 tej samej ustawy, Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. – jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia.
Tymczasem w przedmiotowej sprawie, skarżąca, mimo wezwania Sądu, nie wskazała żadnych argumentów uzasadniających udzielenie jej tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się natomiast, iż uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być przy tym poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/ 04).
Na marginesie, należy zaznaczyć, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku.
W niniejszej sprawie został już wyznaczony termin rozprawy na dzień 25 sierpnia 2011 r. Zgodnie z art. 152 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi, sąd w wyroku określi, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonany.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002. r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.