Uzasadnienie
Zakład Ubezpieczeń społecznych decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 31 zq ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 266 ze zm., aktualny t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 423 – dalej u.s.u.s.), odmówił R.Z. prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r.
Decyzję tę z pouczeniem o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, możliwości zrzeczenia się tego prawa, a także prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., skarżąca odebrała dnia 5 lutego 2021 r.
Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. R.Z. złożyła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji nr [...].
Następnie pismem z dnia [...] marca 2021 r. R.Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że skarżąca pismem z dnia [...] lutego 2021 r. złożyła do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (vide: akta administracyjne).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli stronie przysługuje prawo zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.).
Zasadą jest więc, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Tym samym, kiedy stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, wniesienie skargi na ten akt lub czynność do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne. Nie dotyczy to jednak wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku tego środka zaskarżenia strona może zdecydować, czy skorzysta z tego środka zaskarżenia, a zatem, czy wniesie ona wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przez ten sam organ, czy też od razu – nie korzystając ze wskazanego wyżej środka zaskarżenia – wniesie skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Wynikająca z treści przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a. możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje zwyczajny środek prawny, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może być intepretowana jako prawo do równoczesnego korzystania z dwóch możliwości wzruszenia decyzji administracyjnej. Decyzja strony o wyborze środka zaskarżenia determinuje dalsze postępowania w sprawie. Jeżeli strona nie skorzysta z prawa zwrócenia się do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy, może wnieść skargę na wydaną decyzję do sądu administracyjnego. Jeżeli natomiast strona złoży do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy – co miało miejsce w niniejszej sprawie – wydana decyzja podlega ponownej kontroli procesowej i merytorycznej przez organ. Do czasu zakończenia ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ, strona nie może wnieść skargi na decyzję, która jest przedmiotem ponownego postępowania.
Niedopuszczalna jest zatem skarga złożona do sądu administracyjnego od orzeczenia wydanego przez organ, jeżeli przed tym organem toczy się postępowanie na skutek złożonego przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca przez złożenie do organu wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ZUS z [...] lutego 2021 r., nr [...], zainicjowała postępowanie odwoławcze przed organem administracji publicznej i tym samym zamknęła sobie drogę do zaskarżenia ww. decyzji do sądu administracyjnego. Tym samym należało uznać, że skarga z dnia [...] marca 2021 r. jest niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.