Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] czerwca 20Q4r. E.S. zwróciła się do Przewodniczącej Rady Powiatu i Starosty Powiatu o wydanie zaświadczenia, że Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie zwróciło kwotę w wysokości 4. 290, 30 zł Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej, który wypłacił tę kwotę niezgodnie z przepisami o właściwości miejscowej D.S., z przeznaczeniem na kontynuowanie nauki.
Jako uzasadnienie swojego wniosku E.S. wskazała, że w piśmie z dnia [...]czerwca2002r. znak [...] została przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej umyślnie fałszywie oskarżona o działanie na niekorzyść D.S.. E.S. podała, że zamierza wystąpić na drogę sądową przeciwko Prezydentowi o wypłatę odszkodowania.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004r. nr [...] działający z upoważnienia Starosty Kierownik Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie odmówił E.S. wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu postanowienia organ administracyjny powołał się na treść art. 217 k.p.a. i stwierdził, że strona nie wskazała normy prawnej będącej podstawą ustalenia prawa lub obowiązku do domagania się zaświadczenia na określoną okoliczność jak również strona nie wykazała swojego interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów. Organ administracyjny stwierdził ponadto, że pełnomocnictwo udzielone E.S. przez D.S. zostało cofnięte pismem z dnia [...] czerwca 20024 r.
Od postanowienia Kierownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...] czerwca 2004r. E.S. wniosła zażalenie, w którym strona stwierdza, że zaświadczenie jest jej niezbędne do ustalenia, który organ ma jej wypłacić odszkodowanie.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I Instancji. Organ administracyjny II instancji w swoim orzeczeniu odniósł się do zagadnienia interesu prawnego strony w żądaniu wydania zaświadczenia na wskazaną okoliczność i prezentując pogląd odmienny od stanowiska organu I instancji - uchylił zaskarżone postanowienie. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy postanowieniem z dnia [...] września 2004r. nr [...], działający z upoważnienia Starosty Kierownik Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie, odmówił E.S. wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że strona nie wykazała związku pomiędzy zamiarem wystąpienia na drogę sądową o odszkodowanie, a rozliczeniem pieniężnym pomiędzy Powiatow7tn Centrum Pomocy Rodzinie, a Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej z tytułu wypłacenia D.S. świadczeń na kontynuowanie nauki.
W ocenie organu I instancji zaświadczenie dotyczące rozliczeń pomiędzy organami nie stanowi podstawy do ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za ewentualną szkodę. Od postanowienia organu I instancji z dnia [...] września 2004r. strona wniosła zażalenie. W zażaleniu E.S. stwierdza, że została oskarżona przez funkcjonariusza publicznego i z tego tytułu zamierza dochodzić wynagrodzenia szkody jaka jej została wyrządzona. Postanowieniem z dnia [...] października 2004r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdza, że strona nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, o jakie się zwróciła, nadto z przedstawionej przez stronę korespondencji wynika wprost, od jakiego ewentualnie organu mogłaby domagać się odszkodowania z tytułu pomówienia.
Strona wniosła skargę. W skardze strona podtrzymuj e dotychczasowe żądania i argumentację na ich poparcie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło ojej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie treścią art. 217 par. 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli:
- 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,
- 2) osoba ubiega się zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
W sytuacji przewidzianej w art. 217 par. 2 pkt l k.p.a. organ ma obowiązek wydać zaświadczenie bez wnikania w prawny interes osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W sytuacji z art. 217 par. 2 pkt 2 k.p.a., gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny, organ powinien zbadać to w postępowaniu wyjaśniającym.
Skarżąca wniosła o wydanie zaświadczenia na okoliczność rozliczeń finansowych pomiędzy Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie, a Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej, z tytułu pomocy finansowej na kontynuowanie nauki, udzielonej D.S.. Interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia na powyższą okoliczność skarżąca uzasadniła w ten sposób, że zamierza dochodzić odszkodowania z tytułu pomówienie jej w piśmie z dnia [...] czerwca 2002r. o działanie na niekorzyść D.S.. Pismo to zostało podpisane przez Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca zamierza dochodzić odszkodowania ze względu na stwierdzenie zawarte w piśmie Kierownika M.O.P.S. z dnia [...] czerwca 2002r., w którym Kierownik M.O.P.S. użył sformułowania, że skarżąca podejmuje działania na niekorzyść D.S..
Skarżąca twierdzi, że zaświadczenie jest jej niezbędne do ustalenia do kogo skierować ma roszczenia odszkodowawcze. Jednakże z treści pisma z dnia [...] czerwca 2002r. wynika wprost osoba odpowiedzialna za jego podpisanie. Okoliczność na jaką skarżąca domaga się wydania zaświadczenia niema związku z treścią pisma, w którym zawarte jest kwestionowane przez skarżącą stwierdzenie. Z treści przedmiotowego pisma nie wynika też, aby w jakikolwiek sposób było ono związane z udzieloną D.S. pomocą finansowana kontynuowanie nauki oraz rozliczeniami finansowymi pomiędzy organami administracyjnymi. Pismo to w swej treści dotycz}' pełnomocnictwa do reprezentowania D.S. przez E.S..
Skarżąca nie wykazała interesu prawnego, o jakim mowa w art. 217 par. 2 pkt 2 k.p.a., w uzyskaniu zaświadczenia na okoliczność rozliczeń pomiędzy organami administracyjnymi.
Pojęcie interesu prawnego oznacza, w myśl art. 28 k.p.a. interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Interes prawny może wynikać nie tylko z przepisów prawa materialnego administracyjnego, lecz także z prawa cywilnego. W wyroku z dnia 27 września 2001 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd941/99 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że interes prawny ma charakter materialnoprawny. Oparty więc jest na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu. Ponieważ skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie wykazała interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia na daną okoliczność, dlatego wydane przez organy administracyjne orzeczenia w tej sprawie, należało uznać za zgodne z przepisami prawa.
W tym stanie sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270), orzeczono jak w sentencji.