Uzasadnienie
G.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2019 roku, nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu m.in. o przepis art. 95a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 58 – dalej jak u.t.d.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Od powyższej zasady Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w swoim rozporządzeniu z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U. z 2011 r., Nr 89, poz. 506 ze zm.) przewidział jednakże wyjątek. Zgodnie bowiem z § 1 tego rozporządzenia rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
Stosownie do art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.
Z sentencji i uzasadnień zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2019 r. oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2019 r. wynika, że przedmiotowa sprawa nie dotyczyła nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92 a u.t.d., a kary wynikającej z art. 95 a ust. 1 u.t.d., który stanowi, że kto, będąc zobowiązany do zwrotu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji lub wypisów z tych dokumentów albo świadectwa kierowcy nie zwraca ich organowi, który ich udzielił, w terminie 14 dni od dnia, w którym odpowiednio decyzja o cofnięciu zezwolenia, licencji, o czasowym cofnięciu wypisów z licencji wspólnotowej lub o cofnięciu świadectwa kierowcy stała się ostateczna - podlega karze pieniężnej w wysokości 1000 zł.
W związku z tym faktem oraz w oparciu o ww. przepisy Sąd ustalił, że właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Ponadto, należy wskazać, że organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo pouczył o tym, że decyzja podlega zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W świetle powyższego, na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.