Uzasadnienie
Dnia 21 maja 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga M.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. 1 czerwca 2007 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2007 r. zawiesił postępowanie sądowe na zgodny wniosek stron. Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. pełnomocnik M.K. oświadczyła, że podtrzymuje wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika.
Na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 18 lutego 2010 r. pełnomocnik skarżącego została wezwana do uzupełnienia w terminie 7 dni złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez:
- 1. przedłożenie informacji odnośnie źródeł i wysokości dochodów skarżącego (umowa o pracę, umowa zlecenie, umowa o dzieło itp.) wraz z dokumentami potwierdzającymi wskazane okoliczności oraz posiadanych oszczędności, wartościowych rzeczy ruchomych,
- 2. przedłożenie rachunków potwierdzających ponoszone koszty związane z utrzymaniem mieszkania,
- 3. przedłożenie rachunków potwierdzających ewentualnie ponoszone koszty zakupu leków (leczenia),
- 4. przedłożenie wyciągu z posiadanych rachunków bankowych za okres od 12/2009 do 02/2010 r., pod rygorem oddalenia wniosku.
Powyższe zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 24 lutego 2010 r. Pełnomocnik M.K. nie odpowiedziała na wezwanie.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. -dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Należy podkreślić, że ciężar dowodu co do wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na podmiocie występującym z takim żądaniem, co jednoznacznie wynika z treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. który stanowi, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W niniejszej sprawie H.K. będąca pełnomocnikiem M.K. nie uzupełniła złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tej sytuacji nie sposób zatem jedynie w oparciu o okoliczności podane w formularzu PPF przyjąć, że skarżący wykazał, że nie posiada możliwości poniesienia kosztów sądowych oraz związanych z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika. Zważyć bowiem trzeba, że wniosek o przyznanie prawa pomocy wpłynął do Sądu 1 czerwca 2007 r., a zatem dane tam zawarte w przedmiocie sytuacji materialnej skarżącego powinny zostać uaktualnione.
Nadto nie można pominąć, że z akt sprawy wynika, iż skarżący wyjechał za granicę w celu podjęcia pracy.
Pełnomocnik skarżącego nie przedłożyła dokumentów wskazanych w wezwaniu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tym samym niemożliwa jest prawidłowa analiza sytuacji majątkowej skarżącego.
W literaturze wskazano, iż prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39).
W konkluzji należy zatem stwierdzić, że wniosek M.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.