Uzasadnienie
Uzasadnienie.
W.S. wniósł skargę na Postanowienie Zarządu Miasta z dnia [...] grudnia 1992r. nr [...] w przedmiocie odstąpienia od przeprowadzenia remontu kapitalnego budynku mieszkalnego położonego w [...] i wyznaczenia go do sprzedaży po wykwaterowaniu mieszkańców. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi skarżący podaje, że na podstawie decyzji administracyjnej z dnia [...] maja 1985r. przydzielony mu został lokal mieszkalny w budynku usytuowanym przy ul. [...]. Dalej skarżący wywodzi, że w myśl art. 23 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 grudnia 1985r., przysługiwało mu prawo pierwszeństwa nabycia zajmowanego lokalu mieszkalnego. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 1989r. - jak podaje skarżący - zwrócił się o nabycie lokalu mieszalnego. Tymczasem Zarząd Miasta w dniu [...] grudnia 1992r. wydał Postanowienie nr [...], objęte przedmiotową skargą.
Skarżący zarzuca, że o treści zawiadomienia nie został zawiadomiony. Dalej skarżący podaje, że pismem z dnia [...] sierpnia 1995r. Gmina wskazała mu do zamieszkania lokal zamienny położony [...]. Powyższe działania organów Gminy skarżący odbiera jako dyskryminujące jego prawo pierwszeństwa w nabyciu przedmiotowego lokalu. Na podstawie wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] listopada 1996r. orzeczona została eksmisja skarżącego z lokalu przy ul. [...]. Dalej skarżący wywodzi, że spełniał wszystkie wymagane prawem warunki do skorzystania z prawa pierwszeństwa w nabyciu lokalu położonego w budynku przy ul. [...].
Pismem z dnia [...] pażdziernika 2004r. skierowanym do Burmistrza skarżący wezwał do usunięcia naruszenia prawa jego pierwszeństwa w nabyciu lokalu położonego przy ul. [...], które to naruszenie polegało na wydaniu przez Zarząd Miasta postanowienia z dnia [...] grudnia 1992r. nr [...] oraz przez Radę Miejską uchwał z dnia [...] sierpnia 1997r. Nr [...] oraz z dnia [...] lutego 1998r. nr [...] w sprawie zbywania nieruchomości będących własnością Gminy. W wezwaniu do
Sygn. akt II SA/Go 396/05 usunięcia naruszenia prawa skarżący wskazuje, że gmina mając zamiar sprzedania nieruchomości zabudowanej budynkiem wielomieszkaniowym musi zawiadomić o tym jego mieszkańców oraz pouczyć najemców o przysługującym im prawie pierwszeństwa w nabyciu tej nieruchomości, czego w niniejszej sprawie nie uczyniła.
Pismem z dnia [...] listopada 2004r. Burmistrz poinformował skarżącego, iż stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, nie uległo zmianie.
W piśmie z dnia [...] stycznia 2005r. Burmistrz, ustosunkowując się do treści skargi stwierdził, że zaskarżone postanowienie z dnia [...] grudnia 1992r. nr [...] wydane zostało na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie terytorialnym (DZ. U. z 1990r. Nr 16 poz. 95). Podjęcie postanowienia wynikało z konieczności zabezpieczenia przez Gminę w projekcie budżetu na 1993r. środków finansowych na remont innego obiektu, w celu pozyskania 31 lokali mieszkalnych, co - zdaniem organu - było działaniem bardziej racjonalnym i uzasadnionym.
Dalej organ stwierdza, że zaskarżone postanowienie zainicjowało proces sprzedaży przedmiotowego budynku, która to sprzedaż nastąpiła w dniu [...] pażdziernika 1998r. W ocenie organu, zaskarżone postanowienie nie naruszało interesu prawnego skarżącego, ponieważ było jedynie jednym z elementów procesu sprzedaży nieruchomości i nie wywoływało skutków prawnych. Natomiast dopiero zaskarżone uchwały Rady Miejskiej zaakceptowały podjęte w tym kierunku działania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kryterium kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. 1 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem,
Sygn. akt II SA/Go 396/05 jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sprawowana przez sądy administracyjne polega więc na badaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził, aby zaskarżony akt wydany został z naruszeniem prawa.
Zgodnie z treścią art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie terytorialnym (DZ.U. z 1990r. Nr 16 poz.
95) zwaną dalej ustawą, do zadań zarządu należy w szczególności gospodarowanie mieniem komunalnym. W oparciu o przytoczony przepis prawa Zarząd Miasta posiadał kompetencję do podjęcia zaskarżonego postanowienia.
Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Ustawa nie przewiduje terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia, natomiast organ odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia, winien kierować się terminami do załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym. Skarżący pismem z dnia [...] pażdziernika 2004r. wezwał Burmistrza do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia [...] listopada 2004r. (brak potwierdzenia odbioru pisma przez skarżącego), Burmistrz poinformował skarżącego, że stanowisko organu w sprawie nie ulega zmianie.
Skarżący, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy wniósł skargę. Legitymację do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy ma wyłącznie podmiot, który wykaże że zaskarżony akt narusza jego interes prawny lub uprawnienie.
W toku rozpatrywania sprawy Sąd badał, czy zaskarżone postanowienie naruszyło interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Skarżący jako najemca lokalu położonego w budynku nr 9 na [...], był zainteresowany w remoncie tegoż budynku, a następnie w sprzedaży przez Gminę poszczególnych lokali, bowiem - jak skarżący podkreśla - zamierzał on zakupić zajmowany lokal. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie naruszało interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego.
Należy zwrócić uwagę, że w istocie zaskarżone postanowienie nie przesądzało o sprzedaży przedmiotowego budynku, w postanowieniu tym Zarząd wyraził jedynie propozycję co do sposobu zagospodarowania nieruchomości.
Postanowienie stanowiło w rzeczywistości opinię Zarządu Miasta w sprawie budynku, który wymagał remontu, a którego przeprowadzenie - jak wynika z treści postanowienia - byłoby sprzeczne z przyjętym budżetem. Aktem prawnym, który zmienił stan prawny przedmiotowej nieruchomości i tym samym mógł wpłynąć na sytuację prawną skarżącego były dopiero uchwały Rady Gminy w sprawie zbycia przedmiotowej nieruchomości, na które to uchwały skarżący również wniósł skargi do sądu.
Odnosząc się do kwestii formalnych związanych z zaskarżonym postanowieniem należy stwierdzić, że odpowiada ono przepisom prawa. Zgodnie z treścią art. 26 ust. 1 ustawy organem wykonawczym gminy jest zarząd. Uchwały organów gminy (w tym zarządu) zapadają zwykłą większością głosów (ar. 14 ust. 1 ustawy). Zgodnie z protokołem posiedzenia
Zarządu Miasta z dnia [...] grudnia 1992r., na którym podjęto zaskarżone postanowienie, istniało wymagane kworum do podjęcia uchwały, a postanowienie zapadło jednogłośnie. Jednocześnie, jak wyżej wykazano na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy Zarząd miał kompetencje do podjęcia postanowienia w danej materii.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.