Uzasadnienie
E.D. wezwany na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 stycznia 2009 r. do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu od wniesionej skargi w kwocie 200 zł, złożył po jego upływie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. 18 lutego 2009 r. wpłynął do sądu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Uzasadniając swoje stanowisko E.D. podał, iż otrzymuje emeryturę w wysokości 688,72 zł (netto). Skarżący wskazał, że kwotę 300 zł przeznacza na uiszczenie rachunków za energię elektryczna, wodę i opał a pozostałą część dochodu przeznacza na zakup wyżywienia, ubrania i środków czystości.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Należy podnieść, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.
W niniejszej sprawie analiza sytuacji materialnej E.D. prowadzi do wniosku, iż poniesienie kosztów sądowych przekracza jego możliwości majątkowe.
Należy wskazać, iż skarżący uzyskuje niski dochód z tytułu emerytury (688,72 zł), nie posiada majątku ani oszczędności.
W świetle zasad doświadczenia życiowego jest zatem oczywiste, iż uzyskiwane środki pozwalają jedynie na zaspokojenie całkowicie podstawowych potrzeb życiowych skarżącego.
Reasumując należy stwierdzić, iż E.D. wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.