Uzasadnienie
A.B. wezwana na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 lipca 2008 r. do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w kwocie 100 zł, złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. 18 sierpnia 2008 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Uzasadniając swoje stanowisko A.B. podała, iż otrzymuje emeryturę w wysokości 1.018,86 zł, która z trudnością pozwala zaspokoić podstawowe potrzeby życiowe. Skarżąca podała, że jest osobą w podeszłym wieku (80 lat), poruszająca się na wózku inwalidzkim. Nadto jest zmuszona korzystać z płatnej opieki pielęgniarki, wydaje kilkaset złotych na zakup lekarstw.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Należy podnieść, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.
W niniejszej sprawie analiza sytuacji materialnej A. B. prowadzi do wniosku, iż poniesienie kosztów sądowych przekracza jej możliwości majątkowe. Należy wskazać, iż skarżąca uzyskuje niezbyt wysoki dochód z tytułu emerytury (1.018,86 zł). Przede wszystkim jednak skarżąca jest osobą w podeszłym wieku, bardzo schorowaną, ponoszącą znaczne wydatki na zakup lekarstw i zapewnienie specjalistycznej opieki. A.B. nie posiada majątku ani oszczędności.
W świetle zasad doświadczenia życiowego jest zatem oczywiste, iż uzyskiwane środki pozwalają jedynie na zaspokojenie całkowicie podstawowych potrzeb życiowych skarżącej.
Reasumując należy stwierdzić, iż A. B. wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.