Uzasadnienie
"G" spółka z o.o. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z [...] marca 2013 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej z [...] listopada 2012 r. nr [...], odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem tego organu z [...] lutego 2011 r. nr [...], którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia pozwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa, udzielonego przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2005 r. Wnosząc skargę strona uiściła wpis sądowy w kwocie 200 złotych wskazując w tytule wpłaty, iż skarga dotyczy zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) dalej w skrócie p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jednym z takich pism jest skarga. Zgodnie z art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały.
Wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193). Przepis § 2 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia określa wysokość wpisu stałego pobieranego w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, na kwotę 100 zł.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej, a zatem bez względu na przedmiot tego postanowienia przepis § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. stanowi podstawę określenia wysokości wpisu od skargi w kwocie 100 zł.
Z uwagi na powyższe, zgodnie z art. 225 p.p.s.a., w myśl którego opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt, Sąd orzekł jak w sentencji.