Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez I.K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2023 r., Nr [...] którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] stycznia 2023 r., nr [...] w sprawie odmowy przyznania dodatku węglowego.
Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:
Wnioskiem z dnia [...] listopada 2022 r., złożonym według wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 16 sierpnia 2022 r. w sprawie wzoru wniosku o wypłatę dodatku węglowego (Dz. U. poz. 1712) I.K. wystąpił do Burmistrza Miasta o przyznanie dodatku węglowego.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2023 r., nr 3079 Burmistrz Miasta, działając na podstawie art. 2 ust. 1, 2, 7, 15, 15a pkt 1 i 16, art. 3 ust, 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1692, 1967, dalej jako u.d.w.) oraz art. 104, art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, 1491, 2052, z 2022 r. poz. 1301, 1855, dalej jako k.p.a.) odmówił przyznania dodatku węglowego.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż strona we wniosku oświadczyła, że jej gospodarstwo domowe znajduje się w budynku wielorodzinnym położonym w [...], w którym ogrzewanie realizowane jest przez lokalną sieć ciepłowniczą, którego głównym źródłem ogrzewania jest kocioł na paliwo stale. Dalej organ podał, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.w. dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stale, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stale, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, 1561 i 1576, dalej jako ustawa o wspieraniu termomodernizacji i remontów), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa wart. 27g ust. 1 tej ustawy. Przy czym zgodnie z ust. 3 tego artykułu - przez paliwa stałe rozumie się węgiel kamienny, brykiet lub pelet zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego.
Następnie organ I instancji podał, iż przy rozpatrywaniu wniosku o wypłatę dodatku węglowego organ prowadzący postępowanie dokonuje jego weryfikacji, w szczególności w zakresie zgłoszenia lub wpisania głównego źródła ogrzewania w centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 o wspieraniu termomodernizacji i remontów. Nadto organ podał, iż zgodnie z informacjami przekazanymi przez Zarządcę "L" zarządzającym blokiem przy ul. [...], w którym usytuowany jest lokal mieszkalny zajmowany przez I.K. jest podłączony do miejskiej sieci ciepłowniczej przez którą dostarczana jest energia cieplna służąca do ogrzania wszystkich mieszkań usytuowanych w tym bloku. Powyższa informacja została potwierdzona także przez E SA, która obsługuje miejską sieć ciepłowniczą.
Dalej organ I instancji stwierdził, że dodatek węglowy nie należy się, jeśli ciepło do danego budynku dostarczane jest nie z lokalnej sieci ciepłowniczej, ale z ciepłowni bądź elektrociepłowni poprzez system ciepłowniczy (miejską siec ciepłowniczą). Mając na uwadze powyższe organ stwierdził brak podstaw do przyznania skarżącemu wnioskowanego dodatku węglowego
I.K. w ustawowym terminie wniósł od powyższej decyzji odwołanie wskazując, iż nie zgadza się z decyzją organu I instancji, gdyż narusza porządek prawny.
Decyzją z dnia [...] maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania, stanowiska skarżącego oraz motywów podjętej przez organ I instancji decyzji stwierdziło, że wniesione odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzja organu I instancji z dnia [...] stycznia 2023 r. w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Kolegium w całej rozciągłości podzieliło stanowisko organu I instancji, jednocześnie uznając ustalenia organu I instancji za własne. Następnie Kolegium przytoczyło treść art. 2 ust. 1 u.d.w. określającego przesłanki przyznania dodatku węglowego. Stwierdziło, że z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, w tym z oświadczenia strony wynika, że jej gospodarstwo domowe znajduje się w budynku wielorodzinnym położonym w [...], w którym ogrzewanie realizowane jest przez miejską sieć ciepłowniczą, którego głównym źródłem ogrzewania jest kocioł na paliwo stałe, a dostawcą ciepła jest E S.A.
W takiej sytuacji dodatek węglowy wnioskującej stronie nie przysługuje, co zasadnie stwierdził organ I instancji. Z brzmienia art, 2 ust. 1 u.d.w. wynika bowiem, że dodatek taki nie przysługuje w sytuacji, gdy lokale mieszkalne położone w budynkach wielorodzinnych są podłączone do miejskiej sieci ciepłowniczej, a tym samym nie są ogrzewane przez własne źródło ciepła w nim wymienione.
Skargę na powyższą decyzję wniósł I.K., wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi na wstępie skarżący podniósł, że wypełnił w sposób prawidłowy wniosek o wypłatę dodatku węglowego, z którego wynika, że jego lokal mieszkalny podobnie jak pozostałe lokale usytuowanie w budynku położonym w [...] jest zasilane w energię cieplną pochodzącą z lokalnej sieci ciepłowniczej, składającej się z kotła na paliwo stałe zainstalowanym w innym budynku. Podkreślił, że ustalając źródło ciepła doprowadzanego do lokalu strony, organy bezzasadnie pominęły treść deklaracji dotyczącej źródła ciepła i źródła spalania paliw złożoną w dniu 24 stycznia 2022 r. przez zarządcę nieruchomości, z której wynikają informacje przemawiające za uwzględnieniem wniosku strony o przyznanie dodatku węglowego. W dalszej części uzasadnienia skargi strona zakwestionowała wartość dowodową sporządzonych przez urzędników organu notatek służbowych, dotyczących informacji udzielonych przez zarządcę nieruchomości oraz E S.A. odnośnie źródła ciepła dostarczanego do bloku, w którym usytuowany jest jej lokal mieszkalny, jako dokumentów całkowicie poza ustawowych.
Jedynym dokumentem posiadającym wartość dowodową w przypadku rozpatrywania wniosku o przyznanie dodatku węglowego, może bowiem mieć notatka służbowa sporządzona z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w miejscu zamieszkania wnioskodawcy na podstawie art, 2 ust. 15c w zw. z art. 2 ust. 15f u.d.w.
W złożonej odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że nie zachodzą podstawy do pozbawienia jej mocy wiążącej, wniesiona skarga nie jest zasadna.
Powodem odmowy przyznania dodatku węglowego była okoliczność wytwarzania ciepła, nabywanego przez skarżącego jako członka wspólnoty mieszkaniowej przez przedsiębiorstwo E S.A., które w ocenie organów jest podmiotem zewnętrznym, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wytwarzającym energię cieplną, dostarczaną następnie do odbiorców, oraz samodzielnie dokonującym zakupu paliwa stałego na potrzeby wytwarzania tego ciepła. Powyższe świadczy zdaniem organów o braku spełnienia przez skarżącego przesłanki samodzielnego zakupu opału służącego do ogrzania gospodarstwa domowego oraz o braku posiadania własnego zbiornika ciepła.
Skarżący na rozprawie w dniu 18 października 2023 r. opisując sposób dostarczania ciepła do jego lokalu mieszkalnego oświadczył, że "ciepło jest dostarczane do budynku wspólnoty, w tym jego lokalu mieszkalnego kotłowni, do której ciepło dostarcza Przedsiębiorstwo E. Ciepło z kotłowni trafia do węzła ciepłowniczego, który znajduje się w bloku, w wymienniku jest rozdzielane na poszczególne lokale mieszkalne". Powyższe oświadczenie potwierdza przedstawiony wyżej sposób dostarczania energii cieplnej do lokalu mieszkalnego skarżącego, a w szczególności, że w lokalu tym brak jest źródła ogrzewania, o którym mowa w art. 2 ust. 1 u.d.w.
Podstawę materialnoprawną przyznania dodatku węglowego określają przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym. Zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 1 tej ustawy dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, 1561, 1576), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy.
Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.d.w., przez paliwa stałe rozumie się węgiel kamienny, brykiet lub pelet zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego. Stosownie zaś do art. 2 ust. 2 u.d.w. przez gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust, 1 rozumie się: 1) osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo 2) osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe).
Zwrócić również w przedmiotowej sprawie należy uwagę na przepis art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw (Dz.U, z 2022 r., poz. 1967 ze zm.), zgodnie z którym przedsiębiorstwo posiadające koncesję i wykonujące działalność w zakresie wytwarzania ciepła, które jest dostarczane do odbiorców, o których mowa w art. 4 ust. 1, dla 1) każdego źródła ciepła lub 2) grupy źródeł ciepła stosujących ten sam rodzaj paliwa, z których żadne nie przekracza 5MW zainstalowanej mocy cieplnej - ustala się na podstawie taryfy dla ciepła zatwierdzonej na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy Prawo energetyczne cenę ciepła, cenę za zamówioną moc cieplną i cenę nośnika ciepła lub stawkę opłaty miesięcznej za zamówioną moc cieplną i stawkę za ciepło z rekompensatą wynikającą ze średniej ceny wytwarzania ciepła z rekompensatą, o której mowa w ust. 3, uwzględniając planowane wielkości uwzględnione w zatwierdzonej taryfie i wprowadza ustalone ceny z rekompensatą do stosowania w rozliczeniu z odbiorcami, o których mowa w art. 4 ust. 1, w okresie od dnia 1 października 2022 r. do dnia 30 kwietnia 2023 r. Natomiast przedsiębiorstwa energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania ciepła, które jest dostarczane do odbiorców ciepła, o których mowa w art. 4 ust. 1, która nie wymaga uzyskania koncesji lub zwolnione z obowiązku przedkładania taryf dla ciepła do zatwierdzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki, dla każdego źródła ciepła lub grupy źródeł ciepła stosujących ten sam rodzaj paliwa, z których żadne nie przekracza 5MW zainstalowanej mocy cieplnej, kalkuluje ceny lub stawki opłat zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 46 ust. 5 i 6 ustawy - Prawo energetyczne oraz ustala składniki średniej ceny wytwarzania ciepła wynikające ze średniej ceny wytwarzania ciepła z rekompensatą, o której mowa w ust. 3, i wprowadza je do stosowania w okresie od dnia 1 października 2022 r. do dnia 30 kwietnia 2023 r. w rozliczeniu z odbiorcami, o których mowa w art. 4 ust.
1. Stosownie zaś do brzmienia art. 4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, średnią cenę wytwarzania ciepła z rekompensatą ustala się do wspólnot mieszkaniowych, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, albo spółdzielni mieszkaniowych, o których mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych, które są uprawnione lub zobowiązane do zapewnienia ciepła w lokalach mieszkalnych na potrzeby zużycia przez gospodarstwo domowe albo w lokalach podmiotów, o których mowa w pkt 4, w zakresie w jakim zużywają ciepło na potrzeby określone w tych przepisach.
A zatem, jak wynika z brzmienia powyższych przepisów wspólnoty mieszkaniowe, o których mowa w art. 6 ustawy o własności lokali, zobowiązane są do zapewnienia ciepła w lokalach mieszkalnych na potrzeby zużycia przez gospodarstwo domowe, należą do podmiotów wobec których przedsiębiorstwa energetyczne stosują w oparciu o przepis art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw, w okresie od dnia 1 października 2022 r. do dnia 30 kwietnia 2023 r. średnią cenę wytwarzania ciepła z rekompensatą, według przedstawionej w art. 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach kalkulacji opłat. Jak stanowi natomiast art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw, przedsiębiorstwom energetycznym, o których mowa w art. 3 ust. 1 i 2, stosującym średnią cenę wytwarzania ciepła z rekompensatą wobec odbiorców, o których mowa w art. 4 ust. 1, przysługuje z tego tytułu rekompensata określona zgodnie z ust.
3. Rekompensata przysługuje za okres od dnia 1 października 2022 r. do dnia 30 kwietnia 2023 r. i jest wypłacana podmiotowi uprawnionemu za każdy miesiąc kalendarzowy stosowania średniej ceny wytwarzania ciepła z rekompensatą. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o szczególnych rozwiązaniach intencją ustawodawcy było to, aby rekompensata ograniczyła wzrost ceny ciepła dla odbiorców, o których mowa w art. 4, pomimo rosnących kosztów przedsiębiorstw energetycznych, wytwarzających ciepło w związku z sytuacją na rynku surowców energetycznych. Wytwórcom ciepła z tytułu obniżenia średniej ceny wytwarzania ciepła przyznano rekompensaty, które miały spowodować ograniczenie wzrostu opłat ponoszonych przez ich odbiorców.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że choć pomoc państwa w formie rekompensaty jest skierowana dla przedsiębiorców energetycznych, to jednak rzeczywistym beneficjentem tejże pomocy jest odbiorca ciepła, w tym wspólnoty mieszkaniowe, a przez pryzmat art. 6 ustawy o własności lokali - ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że istota sporu sprowadzała się do różnych rezultatów oceny, co do spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek do przyznania mu wsparcia w trybie art. 2 ust. 1 u.d.w.
Podkreślenia w pierwszej kolejności wymaga, iż bez znaczenia dla rezultatu sprawy pozostaje kwestia, czy gospodarstwo domowe skarżącego jest zasilane w energię cieplną z lokalnej sieci ciepłowniczej, czy miejskiej sieci ciepłowniczej, które to pojęcia organ w złożonej odpowiedzi na skargę definiuje odwołując się do regulacji prawnych zawartych ustawie o wspieraniu termomodernizacji i remontów. Na odmowę przyznania dodatku węglowego wpływ miała bowiem okoliczność wytwarzania ciepła nabywanego przez Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...], której członkiem jest skarżący przez podmiot zewnętrzny - przedsiębiorstwo energetyczne, które samodzielnie dokonuje zakupu paliwa stałego na potrzeby wytworzenia ciepła i stosuje obligatoryjnie narzędzia służące ochronie odbiorców tego ciepła (w tym także wspólnot mieszkaniowych), przewidziane w ustawie o szczególnych rozwiązaniach. Tak jak już wspomniano, stosownie do dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, wspólnoty mieszkaniowe, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r. poz. 1048) zobowiązane do zapewnienia ciepła w lokalach mieszkalnych na potrzeby zużycia przez gospodarstwa domowe należą do podmiotów, wobec których przedsiębiorstwa energetyczne stosują w oparciu o przepis art. 3 ust. 1 ustawy w okresie od dnia 1 października 2022 r. do dnia 30 kwietnia 2023 r. średnią cenę wytwarzania ciepła z rekompensatą, według przedstawionej w art. 3 kalkulacji opłat.
Zgodnie z uzasadnieniem do projektu cytowanej ustawy, jak już wyżej wskazano, intencją ustawodawcy było, to aby rekompensata ograniczyła wzrost ceny ciepła dla wskazanych w art. 4 odbiorców, pomimo rosnących kosztów przedsiębiorstw energetycznych wytwarzających ciepło, w związku z sytuacją na rynku surowców energetycznych. Nie może być przy tym wątpliwości co do tego, że pomoc w formie rekompensaty jest dedykowana właśnie odbiorcom ciepła, w tym wspólnotom mieszkaniowym, a w konsekwencji właścicielom lokali mieszkalnych wchodzących w skład nieruchomości czyli członkom wspólnoty mieszkaniowej.
Poza sporem w sprawie pozostaje, iż wspólnota mieszkaniowa, której członkiem jest skarżący, jest podmiotem, dla którego ustalona została cena wytwarzania ciepła z rekompensatą, co znajduje potwierdzenie w decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energii z dnia [...] października 2022 r. zatwierdzającej taryfę dla ciepła przedsiębiorstwa energetycznego E S.A. W uzasadnieniu decyzji organ ją wydający jednoznacznie stwierdził, że przedstawiona do zatwierdzenia taryfa przez przedsiębiorstwo E S.A. odpowiada zasadom określonym w art. 44 i 45 ustawy Prawo energetyczne oraz w akcie wykonawczym, jakim jest rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 7 kwietnia 2020 r. w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło.
Z przedstawionych powyżej regulacji wynika, iż członkowie wspólnoty mieszkaniowej z mocy samego prawa korzystają z preferencyjnej, średniej ceny wytwarzania ciepła z rekompensatą, nadto zaś, że ustawodawca - szczegółowo regulując zasady oraz tryb ustalania przez przedsiębiorstwo energetyczne poziomu średnich cen wytwarzania ciepła dla odbiorców na potrzeby gospodarstw domowych
- - nie przewidział możliwości kierowania się w omawianym przypadku jakąkolwiek uznaniowością, czy też wolą odbiorcy ciepła.
Zaznaczenia dodatkowo wymaga, iż na mocy art. 12 ustawy o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw, przedsiębiorstwo energetyczne z tytułu udzielonej odbiorcom rekompensaty jest z kolei uprawnione do otrzymania wyrównania w postaci wypłacanej na jego rzecz rekompensaty stanowiącej iloczyn różnicy średniej ceny wytwarzania ciepła i średniej ceny wytwarzania ciepła z rekompensatą oraz ilości sprzedanego ciepła (m.in. dla wspólnot mieszkaniowych) w miesięcznym okresie rozliczeniowym. Ustawodawca przewidział zatem, iż w przypadku korzystania przez wskazane w ustawie podmioty z usług przedsiębiorstw energetycznych w zakresie dostarczania ciepła, przedsiębiorstwa te wraz z zarządcą rozliczeń przejmują rolę dystrybutora pomocy, mającej na celu zniwelowanie wysokich cen paliw, prowadzących w konsekwencji do podwyższenia kosztów ogrzewania lokali mieszkalnych (na gruncie ustawy o dodatku węglowym pośrednictwo w przyznawaniu wsparcia dla ponoszących samodzielnie koszty zakupu paliw stałych dla celów ogrzewania gospodarstw domowych przekazane zostało organom wykonawczym jednostek samorządu terytorialnego).
W dalszej kolejności podkreślić należy, iż prawo strony do dokonywania wyboru formy udzielanego jego gospodarstwu domowemu wsparcia nie wynika także z przepisów u.d.w. Nie ulega wątpliwości, że wnioskodawca nie może zostać uznany za podmiot kwalifikujący się do przyznania dodatku, o którym mowa w art. 2 ust. 1 u.d.w. Analizując cele tej ustawy, wskazane w uzasadnieniu do jej projektu (pkt 1 uzasadnienia), zwraca uwagę zaakcentowanie konieczności pokrywania przez obywateli wyższych wydatków związanych z rosnącymi cenami węgla, których częściowemu pokryciu służyć ma projektowana regulacja.
Z kolei w "Opisie najważniejszych rozwiązań projektu ustawy" (pkt 3 uzasadnienia) potwierdzono, iż dodatek węglowy ma za zadanie wsparcie gospodarstw domowych w związku z koniecznością zakupu węgla w sytuacji rosnących jego cen. Pomoc ta przewidziana jest więc jako częściowa rekompensata dia rzeczywistych nabywców tego surowca. Nie ulega wątpliwości, iż wspólnota mieszkaniowa przy ul. [...], a tym samym właściciele lokali wchodzących w skład tejże nieruchomości, korzystając z ciepła dostarczanego przez przedsiębiorstwo energetyczne, nie ponoszą samodzielnie kosztu zakupu paliwa stałego, który mógłby zostać objęty wsparciem w drodze przyznawanych jej członkom dodatków węglowych.
Nie można wykluczyć sytuacji, w których wspólnoty mieszkaniowe nie korzystają z usług przedsiębiorstw energetycznych i prowadzą samodzielnie lokalne sieci ciepłownicze dostarczające ciepło do gospodarstw domowych należących do nich podmiotów, zakupując również samodzielnie paliwo stałe na ten cel. Taki sposób ogrzewania gospodarstw domowych uprawniałby niewątpliwie członków wspólnoty, ponoszących koszty zakupu paliwa stałego, do skorzystania ze wsparcia w trybie przepisów ustawy o dodatku węglowym (co przewidziane zostało m.in. we wzorze wniosku o wypłatę dodatku węglowego określonego w drodze rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 16 sierpnia 2022 r. - Dz. U. z 2022 r. poz. 1712, w którym wskazano, iż gospodarstwo domowe wnioskodawcy może znajdować się w budynku ogrzewanym przez lokalną sieć ciepłowniczą obsługiwaną z kotła na paliwo stałe zainstalowanego w innym budynku). Omawiana sytuacja nie ma jednakże miejsca w rozpoznawanej sprawie.
W konkluzji powyższych rozważań stwierdzić należało, iż skarżący uprawniony był do skorzystania wyłącznie z formy wsparcia Państwa przewidzianej dla odbiorców ciepła wytwarzanego przez przedsiębiorstwo energetyczne, co słusznie skutkowało w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym odmową przyznania mu dodatku węglowego.
Stanowiący zaś podstawę oceny prawnej stan faktyczny sprawy został ustalony przez organy z zachowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.
Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.