Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2004r. E.S. zwrócił się do Urzędu Gminy o zameldowanie go na pobyt stały w lokalu położonym w [...].
Decyzją z dnia [...] września 2004r. nr [...] Wójt Gminy odmówił zameldowania E.S. w [...]. W uzasadnieniu organ administracyjny wskazał, że nieruchomość położona pod ww. adresem jest domkiem letniskowym, nadto przeprowadzone w toku postępowania administracyjnego czynności wykazały, że E.S. nie zamieszkuje pod ww. adresem. W ocenie organu administracyjnego w niniejszej sprawie nie zaszły przesłanki, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1975 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, konieczne do zameldowania na pobyt stały. Od decyzji organu I instancji strona, działająca przez swego pełnomocnika, wniosła odwołanie. W odwołaniu pełnomocnik strony zarzuca, iż decyzja organu L instancji narusza przepisy art. 7 i 52 Konstytucji RP, art. 140 k.c, oraz przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Odwołujący się stwierdza, że nieruchomość położona w [...] została zakupiona przez stronę w celu stałego w nim zamieszkania i przebywania, co -zdaniem odwołującego się-nie oznacza, że strona ma obowiązek nieprzerwanego przebywania w danym lokalu. Pełnomocnik podaje, że E.S. pracuje poza granicami Kraju, dlatego podczas kontroli przeprowadzonej w trakcie postępowania administracyjnego, strona nie była obecna w tymże lokalu.
Decyzją z dnia [...] listopada 2004r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji w całości podzielił argumentację organu I instancji. Organ wskazał, że fakt zameldowania w lokalu jest ściśle związany z faktem przebywania i zamieszkiwania w nim, natomiast z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że strona nie zamieszkuje w danym lokalu na stałe, wobec czego uzasadnione jest zameldowanie E.S. na pobyt czasowy. Od decyzji organu II instancji strona wniosła skargę. W skardze skarżący zarzuca, iż decyzja organu II instancji narusza art. 7, 10 par. 1, 40 par. 2, 77 par. 1,79 i 81 k.p.a. Skarżący podkreśla, że jego zamiarem jest stały pobyt pod wskazanym adresem.
W ocenie skarżącego, błędnie przeprowadzone postępowanie administracyjne doprowadziło, do naruszenia zagwarantowanej przez Konstytucję RP wolności wyboru miejsca zamieszkania i pobytu w swojej własności.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł ojej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (DZ. U. z 2001r. Nr 87 poz. 960 ze zm.) pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z kolei z art. 10 ust. 1 ww. ustawy wynika obowiązek osoby zameldowania się na pobyt stały lub czasowy, jeżeli przebywa ona pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby. Określona w art. l O ust. l w.w. ustawy przesłanka zameldowania na pobyt stały zostaje spełniona wówczas, gdy łącznie spełnione zostaną obydwa warunki określone w tych przepisach, a mianowicie, gdy osoba zamieszkuje w lokalu oraz ma zamiar stałego w nim przebywania.
Należy jednocześnie zwrócić uwagę, że organ administracyjny oceniając zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu, nie może poprzestać na bezkrytycznym oświadczeniu danej osoby co do jej zamiaru. O ocenie charakteru pobytu decyduje bowiem nie tylko werbalna treść oświadczenia woli, lecz również okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, czy rzeczywiście skarżący ma zamiar stałego przebywania pod wskazanym adresem. W sprawie nie ustalono jak często i na jakie okresy czasu skarżący wyjeżdża poza granice Kraju, a w szczególności - w jakich okresach czasu przebywa pod wskazanym adresem.
Ponadto nie ustalono wokół którego miejsca zamieszkania (w Polsce, czy też poza jej granicami) koncentrują się istotne sprawy życiowe skarżącego, a tym samym na ile wniosek o zameldowanie na pobyt stały jest uzasadniony okolicznościami faktycznymi. Samo ustalenie, że w określonym czasie skarżący nie przebywał pod wskazanym adresem, nie przesądza o tym, że nie istnieją przesłanki do zameldowania na pobyt stały.
Za słuszny należy uznać zarzut skarżącego dotyczący naruszenia w toku postępowania administracyjnego, zasady czynnego udziału strony. Organ administracyjny obowiązany jest zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W niniejszej sprawie organ administracyjny nie umożliwił skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Naruszając zasadę czynnego udziału strony, organ administracyjny zaprzepaścił dodatkowo możliwość wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, bowiem istotne dla sprawy okoliczności mogą zostać wyjaśnione głównie w drodze przesłuchania skarżącego.
Istotne w sprawie znaczenie ma również okoliczność, czy wskazana nieruchomość, która jak wynika z akt sprawy - jest domkiem letniskowym, spełnia warunki techniczno-budowlane określone dla pomieszczeń mieszkalnych przepisami Prawa budowlanego. Z akt sprawy nie wynika jaki jest stan techniczny nieruchomości i czy jego stan umożliwia zamieszkiwanie w nim przez okres całego roku. Przy czym nie jest rzeczą organu do spraw ewidencji ludności badanie czy lokal, w którym ma nastąpić zameldowanie odpowiada warunkom technicznym dla pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, miarodajne w tym zakresie jest stanowisko organu nadzoru techniczno-budowlanego wyrażone w odpowiedniej (przewidzianej przepisami Prawa budowlanego) formie prawnej. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 stycznia 2002r. w sprawie sygn. akt V SA 554/2001.
Biorąc powyższe pod uwagę na mocy art. 145 par. 1 pkt 1c ustawy z dnia 31 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. Nr 153 póz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.