Uzasadnienie
Z.K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...] nakładającą na skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą F., [...] karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za niewykonanie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przewozu towarów [...].
Do skargi dołączono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący podał, że bardzo trudna sytuacja ekonomiczna, kryzys energetyczny i rosnąca inflacja powodują spadek bieżącej płynności jego firmy.
Zarządzeniem sędziego z dnia 14 lutego 2023 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, poprzez szczegółowe wykazanie na podstawie stosownych dokumentów, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o dotychczas złożony wniosek. Powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Jak wynika z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na stronie skarżącej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ. CBOSA).
W niniejszej sprawie wnioskiem o udzielenie ochrony tymczasowej została objęta decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej dnia [...] października 2022 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł. Należy wskazać, że warunkiem wydania przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich uprawdopodobnienie w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Oceny tej nie zmienia argumentacja podniesiona we wniosku, wskazująca na trudną sytuację finansową spowodowaną kryzysem energetycznym i rosnącą inflacją.
Jak wskazuje się w utrwalonym orzecznictwie, aby ocenić, czy rzeczywiście egzekucja kary pieniężnej może wyrządzić stronie skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie tej kwoty do jej sytuacji majątkowej. Bez porównania tych dwu wartości (wysokości nałożonej kary i majątku, jakim dysponuje skarżąca), nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia strony skarżącej, że w jej przypadku zapłata wspomnianej kwoty może rzeczywiście doprowadzić do znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA:
z 13 maja 2021 r., sygn. akt II GZ 143/21; z 13 listopada 2020 r., sygn. akt II GZ 324/20; z 9 lipca 2020 r., sygn. akt II GZ 169/20, z 15 marca 2022 r., sygn. akt II GZ 39/22). Bez przedłożenia przez skarżącego stosownych dokumentów źródłowych, z których wynikałaby jego rzeczywista zdolność płatnicza, nie jest w istocie możliwe zweryfikowanie zarówno wysokości uzyskiwanego dochodu, jego regularności, jak i wartości środków majątkowych należących do skarżącego. Danych tych, w sytuacji ich nieprzedstawienia, nie można w żaden sposób skonfrontować z wysokością nałożonego zobowiązania, co uniemożliwia dokonanie analizy zdolności finansowej strony i rozmiaru ciążącego na niej obciążenia oraz ryzyka powstania ewentualnych szkód lub skutków. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący znajdował się w sytuacji uniemożliwiającej mu pokrycie należności orzeczonej zaskarżoną decyzją.
Skarżący nie przedłożył żadnej dokumentacji, która świadczyłyby o wskazywanej we wniosku trudnej sytuacji finansowej skarżącego. Brak wiedzy Sądu w zakresie rzeczywistej (dającej się zweryfikować) sytuacji majątkowej skarżącego nie pozwalał zatem na ocenę spełnienia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w niniejszym postępowaniu sądowo-administracyjnym przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Jednocześnie zauważyć trzeba, że konieczność uiszczenia kary pieniężnej jest zwykłym skutkiem jej nałożenia i nie oznacza automatycznie, że jej zapłata spowoduje wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2011 r., II GSK 1562/11, CBOSA).
Wobec powyższego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.