Uzasadnienie
Dnia 1 lipca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga M.S. i M.S. na uchwałę Rady Gminy z dnia 30 kwietnia 2015 r. nr IX.44.2015 w przedmiocie nieuwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący zakwestionowali podjętą przez Radę Gminy uchwałę, wskazując na naruszenie prawa, w tym art. 12 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 6, art. 7 i art. 208 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze. Przy czym w uzasadnieniu skargi wyjaśnili, że powołane przepisy stanowiły podstawę wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz żądania podjęcia przez Radę uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślili, że podejmując zaskarżoną uchwałę organ nie uwzględnił faktu cofnięcia przez skarżących wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] marca 2015 r. Procesowanie w tym zakresie zaś stanowiło o naruszeniu art. 137 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o odrzucenie skargi, względnie jej oddalenie. W odniesieniu do zaskarżonej uchwały wskazała, że wyszczególnione w wezwaniu z dnia [...] marca 2015 r. uchwały nie uzyskały wymaganej większości, a tym samym brak jest przedmiotu wezwania. W dalszej części organ zaś wyjaśnił, że w odniesieniu do kolejnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa skarżący nie zachowali terminów, o których mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, aby skutecznie móc wnosić skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Ponadto wyjaśniła, że podstawę odrzucenia skargi stanowić może brak po stronie skarżących interesu prawnego w zakresie żądania zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi głównie o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego, a także czy w oparciu o obowiązujące normy prawne, inne niż określające zakres kognicji sądów administracyjnych, może zostać uznana za dopuszczalną. Zauważyć należy, że nie każda czynność organu administracji publicznej, podejmowana nawet w zakresie jego działalności administracyjnej, będzie podlegać zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Uwzględniając wskazany przez skarżących przedmiot zaskarżenia, wyjaśnić należy, że podstawowym warunkiem wniesienia skargi jest, stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), wyczerpanie uprzednio środków zaskarżenia jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
W odniesieniu do działalności uchwałodawczej organu jednostki samorządu terytorialnego przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie skargi jest w tym przypadku również uzależnione o zachowania terminu określonego przez art. 53 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
W przypadku organu kolegialnego jakim jest rada gminy odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa podejmowana jest w formie uchwały. Zatem samo wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest środkiem zaskarżenia służącym skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem, zaś uchwała podejmowana przez radę w wyniku jego rozpatrzenia stanowi jedynie deklarację co do sposobu rozstrzygnięcia w zakresie tego wezwania, co otwiera stronie skarżącej drogę do skutecznego wniesienia skargi na kwestionowany wezwaniem akt do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Uchwała podejmowana przez organ w zakresie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jakkolwiek jest czynnością z zakresu realizacji przez organ administracji publicznej, jednak nie reguluje spraw z zakresu administracji publicznej podlegających zaskarżeniu na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Ma ona jedynie charakter procesowy, warunkując dopuszczalność skargi na uchwałę podjętą przez organ gminy.
W niniejszej sprawie, skarżący powołując się na przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz Prawa geologicznego i górniczego pismem z dnia [...] marca 2015 r. wezwali organ – Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa przez zmianę Uchwały Rady Gminy z dnia 27 marca 2015 r. w sprawie zmiany uchwały nr XXXVI/223/2013 Rady Gminy z dnia 19 grudnia 2013 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych z infrastrukturą towarzyszącą w rejonie miejscowości [...] oraz zmianę Uchwały Rady Gminy podjętej w dniu 27 marca 2015r. w sprawie zmiany uchwały nr XXXV/203/2013 Rady Gminy z dnia 18 listopada 2013 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, z uwagi na okoliczność, iż zakwestionowane uchwały naruszają przysługujące im prawo własności nieruchomości – działka nr [...].
Pismem z dnia [...] kwietnia 2015r. M.S. i M.S. oświadczyli, że cofają złożone uprzednio wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie wezwali ponownie Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa poprzez podjęcie uchwał dotyczących zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy.
Uchwałą z dnia 30 kwietnia 2015 r. nr IX.44.2015 Rada Gminy postanowiła o nie uwzględnieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa wniesionego pismem z dnia [...] marca 2015 r. M.S. i M.S.. W uzasadnieniu do uchwały wskazano, że przywołane w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa uchwały z dnia 27 marca 2015 r. dot. zmiany uchwał nr XXXV/223/2013 i nr XXXV/233/2013 nie zostały podjęte, z uwagi na brak wymaganej większości głosów, a tym samym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest bezprzedmiotowe.
W odniesieniu do uchwały nr IX.44.2015 skarżący wnieśli kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 26 kwietnia 2015 r. ponownie żądając zmiany uchwały nr XXXVI/223/2013 Rady Gminy z dnia 19 grudnia 2013 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu przeznaczonego na lokalizację elektrowni wiatrowych z infrastrukturą towarzyszącą w rejonie miejscowości [...] oraz uchwały nr XXXV/203/2013 Rady Gminy z dnia 18 listopada 2013 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy..
Podlegająca rozpoznaniu w niniejszym postępowaniu skarga z kolei zmierza do zakwestionowania uchwały nr IX.44.2015 z dnia 30 kwietnia 2015 r. z uwagi na nie uwzględnienie przez organ cofnięcia wniesionego wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz odmowę przystąpienia do zmiany uchwały nr XXXVI/223/2013 oraz nr XXXV/203/2013.
Zatem przedmiotem wniesionej przez M.S. i M.S. skargi jest uchwała podjęta w zakresie wniesionego uprzednio wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co w świetle przedstawionych wcześniej rozważań czyni ją niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Co więcej wezwanie to dotyczyło uśnięcia prawa poprzez zmianę uchwał, które w istocie nie zostały podjęte.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę M.S. i M.S. postanowił odrzucić.