Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] Burmistrz, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 9 b ust. 6 ustawy z dnia 26.01.1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112, ze zmianami) w związku z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18.02.2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, póz. 239, ze zmianami) po wznowieniu postępowania przez Kuratora Oświaty, uchylił decyzję Burmistrza nr [...] z dnia [...] października 2000 r. nadającą stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego dla A.G. oraz postanowił odmówić nadania mu tego stopnia.
W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji wskazano, że organ administracji zgodnie z art. 151 k.p.a. ma obowiązek uchylić decyzję, gdy stwierdzi przesłanki do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, póz. 1071, ze zmianami) oraz że jedną z podstaw do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną jest fakt jej wydania przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 k.p.a. Decyzja nr [...] została wydana z upoważnienia Burmistrza, którym w ówczesnym czasie był sam zainteresowany, tj. A.G..
Na skutek wniesionego przez A.G. odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Kurator Oświaty, uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że wydając decyzję organ l instancji nie rozpatrzył wszystkich okoliczności, mających wpływ na przedmiotową sprawę, dotyczących warunków, których spełnienie jest wymagane, aby możliwe było nawiązanie stosunku pracy na podstawie mianowania, a ewentualny spór dotyczący rodzaju stosunku pracy powinien być poddany do rozstrzygnięcia sądowi pracy.
Pismem z dnia [...] lipca 2006 r. Burmistrz wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na decyzję nr [...]Kuratora Oświaty z dnia [...] czerwca 2006 r., domagając się jej uchylenia i "wydania wyroku utrzymującego w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2006r." względnie wydania wyroku przekazującego sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Kuratora Oświaty, wskazując w uzasadnieniu, że zaskarżona decyzja jest wyrazem braku dążenia do wykrycia prawdy obiektywnej i tym samym ustalenia rzeczywistego stanu sprawy, oraz że nie powinna być wydana ma podstawie własnej oceny jednego z dowodów dokonanej przez Kuratora i w konsekwencjistanowić samoistnej podstawy do wydania decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej i utrzymanie w mocy wydanej decyzji, stwierdzając niewłaściwą interpretację uzasadnienia zaskarżonej decyzji przez Burmistrza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.
W myśl z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 póz. 1270, ze zmianami), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a zgodnie z § 2 tegoż artykułu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
W związku z powyższym fundamentalne znaczenie ma interes prawny występujący po stronie składającego skargę.
W rozpatrywanej sprawie należało rozważyć łączenie w jednym postępowaniu ról organu orzekającego i podmiotu skarżącego. W postanowieniu z dnia 15 października 1990 r. (SA/Wr 990/90) NSA zasadnie uznał, iż "w ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja dotyka jednak bezpośrednio lub pośrednio jego praw lub obowiązków". Ponadto zaznaczono, że nie jest możliwe jednoczesne występowanie w postępowaniu jako strona kierująca się swym własnym interesem prawnym i organ prowadzący postępowanie.
Sąd podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienie NSA z dnia 15 maja 1997r., l SA 1799/96), iż niedopuszczalna jest zmiana sytuacji prawnej organu administracji w zależności od stadium postępowania i z tego powodu organ gminy, który orzekał w sprawie w l instancji nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu na decyzję organu odwoławczego.
Burmistrz wydając decyzję w l instancji działał na mocy przyznanych mu kompetencji ustawowych jako organ administracji publicznej, nie zaś jako podmiot, którego interesu prawnego czy obowiązku dotyczy postępowanie.
Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w poglądach doktryny: "postępowanie sądowoadministracyjne może być uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny" (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, T. Woś i in., Warszawa 2005, str. 212).
Na marginesie należy zauważyć iż przyjęcie, że organ taki może być stroną postępowania mogłoby prowadzić do zaskakujących konsekwencji, np. spowodowałoby trudność w rozróżnianiu wszczęcia postępowania na wniosek strony i z urzędu.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie dyspozycji art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zmianami), postanowił jak w sentencji.