Uzasadnienie
Burmistrz w dniu [...] grudnia 2004r. decyzją nr [...] cofnął zezwolenie nr [...] na sprzedaż w sklepie spożywczo-przemysłowym położonym [...], napojów o zawartości do 4,5% alkoholu i piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, które było udzielone M.Ż..
Postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek Prokuratury Rejonowej z uwagi, że w stosunku do M.Ż. wydany został prawomocny wyrok karny w którym została uznana za winną tego, że sprzedała alkohol nieletniemu tj. o czyn z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i zapobieganiu alkoholizmowi.
W decyzji organ stwierdził, że zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 18 ust. 10 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie spożywczo-przemysłowym, a działanie organu w tym zakresie jest obligatoryjne.
Od przedmiotowej decyzji odwołanie złożyła M.Ż..
W dniu [...] stycznia 2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zakresem przedmiotowym decyzji było cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wydane w dniu [...] stycznia 2003r. Ważność decyzji udzielającej zezwolenie została ustalona na okres od [...] stycznia 2003r. do 14 stycznia 2005r. Z treści art. 18 ust. 12 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wynika jednoznacznie, że zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wygasa z upływem terminu jego ważności. Zdaniem organu przedmiotowe zezwolenie po [...] stycznia 2005r. nie może wywoływać żadnych skutków prawnych.
W tym stanie rzeczy organ ustalił, że w dniu rozpatrywania odwołania brak było przedmiotu rozstrzygnięcia. Podano również, że w dacie rozpatrywania sprawy przez organ pierwszej instancji prawidłowo ustalono zakres postępowania. Zdaniem organu podejmowane przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcia w formie indywidualnych aktów administracyjnych muszą być oparte i zgodne ze stanem faktycznym i prawnym rozpatrywanej sprawy, obowiązującego w dacie podjęcia rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe organ stwierdził, że w chwili podejmowania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy postępowanie było bezprzedmiotowe.
Na przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przez Prokuratora Rejonowego złożona została skarga.
W skardze tej wskazano, że brak było podstaw do przyjęcia przez organ bezprzedmiotowości postępowania. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 11 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, przedsiębiorca, któremu cofnięto zezwolenie, może wystąpić z wnioskiem o ponowne wydanie zezwolenia nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o jego cofnięciu.
Na rozprawie w dniu 08 grudnia 2005r. Prokurator Prokuratury Okręgowej cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył co następuje:
Na wstępie należy zauważyć, że na podstawie § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. i Kielcach rozpoznawanie spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187, poz. 1926) w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 187. poz.1927) sprawy w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie woj. lubuskiego zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu – zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp.
Na mocy cytowanych przepisów sąd ten, z dniem 01 lipca 2005r. stał się właściwy do rozpatrzenia przedmiotowej skargi.
Zgodnie z treścią art. 60 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Tylko w przypadku uznania przez sąd, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności- sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa. Decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia nie jest dotknięta wadą nieważności. Z uwagi na powyższe należało uznać, że skarżący skutecznie cofnął skargę.
Z tego też względu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak na wstępie.