Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2018r. M.B. złożył bezpośrednio w organie I instancji skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w sprawie rozpatrzenia jego dwóch wniosków o uchylenie dwóch decyzji w całości. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że sprawy są bardzo proste i nie wymagają nawet analizy materiału dowodowego, wobec powyższego przedłużanie terminu do wydania decyzji jest nieuzasadnione i bezpodstawne.
Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. Burmistrz Miasta i Gminy przekazał skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako SKO), a następnie pismem z dnia [...] lutego 2018 r. ustosunkował się do skargi uznając ją za bezpodstawną. Wezwaniem z dnia [...] marca 2018 r. SKO wezwało skarżącego do sprecyzowania swoich żądań. W odpowiedzi na wezwanie M.B. wskazał, iż organ I instancji bezpodstawnie przez okres 57 dni analizował całość akt sprawy, co stanowi naruszenie art. 35 § 1, 2 i 3 oraz art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej jako k.p.a., bowiem nie został pouczony o prawie do wniesienia ponaglenia. Zaznaczył, że w k.p.a. nie istnieje sformułowanie "sprawa złożona", a tak organ uzasadniał przedłużenie terminu do wydania decyzji.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. o nr [...] SKO uznało skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy za nieuzasadnioną bowiem organ rozpatrujący sprawę nie dopuścił się bezczynności. Organ II instancji w uzasadnieniu wskazał, że przedmiotowy wniosek wpłynął w dniu 11 stycznia 2018 r. a ustawowy termin do załatwienia sprawy, w myśl art. 35 § 3 k.p.a., upływał w dniu 11 marca 2018 r., gdyż sprawa dotycząca uchylenia ostatecznej decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania należy do kategorii spraw skomplikowanych i wymaga analizy obszernych akt sprawy zgromadzonych w tym postępowaniu. Organ I instancji w dniu [...] marca 2018 r. wydał decyzję rozpatrującą przedmiotowy wniosek. Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. organ poinformował skarżącego, iż sprawa zostanie załatwiona do dnia 11 marca 2018 r. ze względu na jej złożoność. Organ I instancji nie pouczył strony o prawie do ponaglenia, ale uchybienie to zdaniem organu pozostało bez wpływu ma ocenę czy organ I instancji dopuścił się w niniejszej sprawie bezczynności.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na powyższe postanowienie złożył M.B.. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż uznanie skargi za nieuzasadnioną jest naruszeniem prawa i błędną oceną materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zakres ich właściwości rzeczowej został uregulowany w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność).
W niniejszej sprawie skarżący M.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którym to organ uznał skargę (ponaglenie) na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy za nieuzasadnioną bowiem organ rozpatrujący sprawę nie dopuścił się bezczynności.
Wskazać trzeba, że w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, iż organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia (obecnie ponaglenia) wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego jego nie przewiduje (art. 141 § 1 k.p.a., zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 listopada 2011 r., I OSK 1352/11, z dnia 31 stycznia 2013 r., I OSK 74/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. i nie obejmuje postanowień wydanych w trybie art. 37 k.p.a.
Należy dodać, że złożenie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania środków zaskarżenia (art. 52 § 2 p.p.s.a.) i umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Z powyższych względów Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przy czym zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.