Uzasadnienie
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 lipca 2009 r., J.D. został wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w wysokości 100 zł. 4 sierpnia 2009 r. wpłynął do sądu wniosek skarżącego złożony na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 19 sierpnia 2009 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez:
- 1. przedstawienie miesięcznych kosztów związanych z utrzymaniem domu (opłaty za energię elektryczną, gaz, wodę itp., wraz z rachunkami),
- 2. przedłożenie wyciągów z posiadanych rachunków bankowych za okres od 06/2009 do 08/2009 r.,
- 3. przedstawienie zaświadczenia pracodawcy o wysokości wynagrodzenia skarżącego za okres trzech miesięcy,
- 4. przedstawienie ewentualnie ponoszonych przez skarżącego kosztów zakupu leków, leczenia oraz rachunków potwierdzających te koszty oraz podanie kwoty przeznaczanej miesięcznie na wyżywienie.
Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 sierpnia 2009 r. W odpowiedzi na wezwanie J.D. oświadczył, że nie przedłoży rachunków, gdyż jest to zbyt daleka ingerencja w jego prywatne sprawy.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Prawo pomocy w zakresie częściowym może obejmować ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Należy wskazać skarżącemu, że co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego.
Należy także z naciskiem podkreślić, że ciężar dowodu co do wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na podmiocie występującym z takim żądaniem, co jednoznacznie wynika z treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. który stanowi, iż prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W niniejszej sprawie J.D. nie uzupełnił złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tej sytuacji nie sposób zatem jedynie w oparciu o okoliczności podane w formularzu PPF przyjąć, że skarżący wykazał, że nie posiada możliwości poniesienia kosztów sądowych. Z treści formularza PPF wynika jedynie, że skarżący z tytułu wynagrodzenia za pracę otrzymuje 1.000 zł. J.D. nie przedłożył stosownego dokumentu potwierdzającego wysokość osiąganego przez niego dochodu, jak i innych dokumentów wskazanych w wezwaniu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tym samym niemożliwa jest prawidłowa analiza sytuacji majątkowej skarżącego i jego rodziny. W konkluzji należy zatem stwierdzić, że wniosek J.D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.