Uzasadnienie
W dniu [...] kwietnia 2011 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo D.B., w którym wskazuje, że nie jest zadowolona z wysokości przyznawanej pomocy finansowej przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej, gdyż jest ona zbyt mała i nie pozwala na zaspokojenie podstawowych potrzeb min. na zakup dobrego obuwia. Nadto w przedmiotowym piśmie D.B. domaga się aby Premier Rządu Polskiego uruchomił swoje kompetencje i wpłynął na Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej, aby rozpoznając wnioski i żądania strony przyznawał realną pomoc socjalno-bytową.
Po uzyskaniu pisemnych wyjaśnień Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiotowej sprawie, pismem z dnia [...] maja 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło D.B., że w okresie 6 miesięcy 2011 r. otrzymała pomoc finansową w kwocie 4.440,97 zł, na którą składają się: zasiłek stały i zasiłki celowe na zakup żywności, dofinansowanie zakupu kosmetyków, środków higieny i czystości oraz sanitarnych, a także na zakup odzieży i obuwia, na opłacenie gazu, energii elektrycznej. Dodatkowo otrzymała skierowanie do Parafialnego Zespołu Caritas oraz Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej to jest do instytucji udzielającej wsparcia.
Nadto Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej wydał zaświadczenie umożliwiające jej ubieganie się o wsparcie w organizacjach pozarządowych. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło D.B., że jej pismo nie może zostać skierowane do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, bowiem nie jest on organem sprawującym nadzór nad działalnością Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej.
D.B. zaskarżyła powyższe pismo Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło jej odrzucenie z uwagi na jej niedopuszczalność. Jednocześnie wskazało, że na zaskarżone pismo nie przysługiwał żaden środek zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) ogranicza zakres tej kontroli enumeratywnie wyliczając formy działania administracji publicznej podlegające kontroli sądów administracyjnych. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
W przedmiotowej sprawie należało rozważyć czy zaskarżone pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2011r. nr [...] stanowi jedną z prawnych form działania administracji wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Z analizy treści zaskarżonego pisma, znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy (k.8) wynika, że nie jest ono decyzją ani postanowieniem. Wobec tego w dalszej kolejności należało rozważyć czy mieści się ono w kategorii "innych aktów lub czynności" organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
W orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że stosowanie tego przepisu może mieć miejsce, gdy spełnione są następujące przesłanki:
- 1) akt lub czynność nie mają charakteru decyzji lub postanowienia,
- 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych, skierowane do konkretnego podmiotu,
- 3) mają charakter publicznoprawny oraz
- 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 31-32; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, A. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 29- 31). Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s.32).
Mając na uwadze powyższe należało przyjąć, iż zaskarżone pismo Kolegium nie spełnia także wymogów innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotowym pismem jedynie poinformowano skarżącą, o wysokości otrzymanej pomocy finansowej oraz wyjaśniono, że jej pismo nie może zostać skierowane do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, bowiem nie jest on organem sprawującym nadzór nad działalnością Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej.
Zgodnie z regulacją art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a sąd odrzuca skargę, jeśli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.