Uzasadnienie
P. spółka z o.o. sp. k. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], którą utrzymana w mocy została decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2019 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 lipca 2019 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi przez złożenie dokumentów lub ich uwierzytelnionych odpisów określających umocowanie do reprezentowania strony skarżącej wykazujących, że osoba podpisująca skargę była do tego uprawniona w chwili dokonywania czynności, np. poświadczonych za zgodność z oryginałem odpisów pełnych z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej spółki i jej komplementariusza.
Ponadto zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 lipca 2019 r. skarżąca spółka została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 450 zł – stosownie do treści § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały wysłane na adres znajdujący się w skardze. Mimo dwukrotnego awizowania (w dniu 7 sierpnia 2019 r. i 16 sierpnia 2019 r.) strona skarżąca nie odebrała wezwań. Zarządzeniem z dnia 2 września 2019 r. przesyłkę zawierającą wezwania do uiszczenia wpisu sądowego oraz uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci umocowania do reprezentowania strony uznano za skutecznie doręczoną z dniem 21 sierpnia 2019 r.
Ponadto jak wynika z informacji udzielonej przez Oddział Finansowo-Budżetowy tut. Sądu strona skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza ustalenie, czy skarga została wniesiona z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a.
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna zawierać elementy wymienione w tym przepisie, jednak przede wszystkim powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, które określa art. 46 p.p.s.a. Jednym z tych wymogów jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do treści art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Do dokumentów, o których mowa w art. 29 p.p.s.a. zalicza się m.in. odpis pełny lub odpis aktualny z Krajowego Rejestru Sądowego, o których mowa w ustawie z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j.
Dz. U. z 2018 r., poz. 986 ze zm.), a także pobrany samodzielnie wydruk komputerowy aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru (art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS). Wymienione dokumenty stanowią wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowym, których brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Nieuzupełnienie takiego braku obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi – pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Zarządzeniami z dnia 29 lipca 2019 r. skarżąca spółka została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi oraz uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci umocowania do reprezentowania strony. Wezwania zostały wysłane na adres znajdujący się w skardze. Mimo dwukrotnego awizowania strona skarżąca nie odebrała wezwań.
Stosownie do treści art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 – 72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Ustawodawca wprowadził zatem tzw. fikcję doręczenia polegającą na uznaniu, że pismo uważa się za doręczone po upływie 14 dni od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej, po uprzednim dokonaniu dwukrotnego zawiadomienia (pozostawienia tzw. awizo), o jakim mowa w art. 73 § 2 p.p.s.a. Wobec powyższego przyjąć należało, że przedmiotowa przesyłka została skutecznie doręczona, po dwukrotnym awizowaniu, dnia 21 sierpnia 2019 r., tj. licząc 14 dni od pozostawienia pod adresem wskazanym w skardze pierwszego awizo w dniu 7 sierpnia 2019 r.
Siedmiodniowy termin do wykonania wezwań Sądu upłynął zatem bezskutecznie z dniem 28 sierpnia 2019 r. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że w tym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi i nie uiszczono wymaganego wpisu sądowego. Mając na uwadze powyższe, Sąd zgodnie z art. 220 § 1 i 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.