Uzasadnienie
Jacht Klub "C" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005r. Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004r. Nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązków nałożonych ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2004r. Nr [...] nakazującą rozbiórkę 6 identycznych drewnianych domków letniskowych o wymiarach 7,79x5,44 m usytuowanych na działce Nr [...] położonej w [...].
W skardze kwestionuje się nałożenie grzywny w wysokości 5000 zł. Skarżący wskazał, że w postanowieniu organu I instancji, jak i organu odwoławczego nie wyjaśniono i nieuzasadnione powodów dla których wymierzono maksymalną kwotę grzywny w celu przymuszenia. W tym zakresie poprzestano jedynie na wskazaniu podstawy prawnej tj. art. 121 § 2 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżący wskazał ponadto, że lokalizując domki, które nie są obiektami budowlanymi w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, działał w słusznie pojętym interesie społecznym w celu stworzenia i zapewnienia właściwych form wypoczynku i grupowej a nie indywidualnej rekreacji dzieci i młodzieży szkolnej.
W odpowiedzi na skargę wnosi się o jej oddalenie, wyjaśniając, że ponieważ wysokość kwoty grzywny naliczonej na podstawie art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przypadku rozbiórki 6 domków o łącznej powierzchni zabudowy ponad 42m przekraczała wskazaną w § 1 kwotę dopuszczalną tj. 5000 zł, orzeczona została wysokość maksymalna. Zatem nie narusza ona obowiązujących przepisów. Wyjaśniono ponadto, że zarzuty dotyczące wydanego nakazu rozbiórki dotyczą postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Stąd też nie mogły one stanowić przedmiotu badania w postępowaniu odwoławczym związanym z postanowieniem o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania nałożonego decyzją ostateczną obowiązku rozbiórki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5.000 zł w niniejszej sprawie nałożono na podmiot skarżący na podstawie art. 121 § 2 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu administracyjnym w administracji (Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że obiekty nie połączone trwale z gruntem oraz budynki rekreacji indywidualnej nie zostały wyłączone spod reglamentacji ustawy Prawo budowlane. Również organ I instancji w decyzji o nakazie rozbiórki określił, że przedmiotowe domki letniskowe są obiektami budowlanymi. Organy rozważyły zatem, że nakaz rozbiórki dotyczy budynków w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. W takim więc przypadku zastosowanie mieć powinien § 5 art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Egzekucja dotyczy bowiem obowiązku spełnienia przez podmiot skarżący przymusowej rozbiórki 6 drewnianych domków letniskowych.
W takim przypadku wysokość grzywny stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny Im powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. W sprawie nie ma zatem zastosowania § 2 art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Całkowicie nietrafne jest twierdzenie organu odwoławczego wyrażone w odpowiedzi na skargę, że w przypadku, gdy kwota grzywny naliczona na podstawie art. 121 § 5 ustawy przekracza wskazaną w § 2 kwotę dopuszczalną tj. 5000 zł to należy orzec kwotę maksymalną. Art. 121 § 5 ustawy ma charakter lex specjalis i określa odstępstwa od zasady wyrażonej w § 2.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
O tym, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 152 cytowanej wyżej ustawy.