Uzasadnienie
Uzasadnienie.
H.B. i A.B. złożyli wnioski o skierowanie ich do domu opieki społecznej – Dom Seniora. Do wniosków strony dołączyły zaświadczenia lekarskie oraz wyniki badań. Z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] stycznia 2005r. wynika, że A.B. ze względu na stan zdrowia wymaga całkowitej opieki okresowo, natomiast z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] stycznia 2005r. wynika, że H.B. ze względu na stan zdrowia wymaga opieki całkowitej. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że strony zamieszkują wspólnie z rodziną A.M., która jest z nimi spokrewniona. H. i A.B. prowadzą odrębne od rodziny A.M. gospodarstwo domowe. Łączny miesięczny dochód H. i A.B. wynosi 2. 287, 40 zł. Wnioskodawcy mają dobre warunki mieszkaniowe, zajmują część domu jednorodzinnego. H.B. cierpi na zaniki pamięci, depresję, zwyrodnienie stawów, osteoporozę, chorobę wieńcową, natomiast A.B. cierpi na nadczynność tarczycy, przerost prostaty, cukrzycę, zniekształcenie kręgosłupa, niesprawność prawej dłoni. A.M. w toku postępowania złożyła oświadczenie, iż w razie choroby H. bądź A.B., będzie nad nimi sprawować opiekę.
Decyzją z dnia [...] lutego 2005r. nr [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej odmówił skierowania H.B. i A.B. do Domu Pomocy Społecznej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że strony nie są osobami, które ze względu na stan zdrowia wymagają całodobowej opieki. W wypadku zaistnienia potrzeby, opiekę nad H. i A.B. może sprawować A.M.. Nadto organ wskazał, że wnioskodawcy są osobami sprawnymi ruchowo, dlatego nie zachodzi konieczność sprawowania nad nimi opieki, o której mowa w art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.
Od decyzji organu I instancji H. i A.B. wnieśli odwołanie. W odwołaniu strony zarzucają, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia zadania instytucji pomocy społecznej, która ma pomagać osobom i rodzinom w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych, w jakich się one znalazły i których nie są w stanie samodzielnie przezwyciężyć wykorzystując własne możliwości i uprawnienia. Odwołujący się wskazują na skomplikowaną sytuację rodzinną, a konkretnie na brak wsparcia ze strony państwa M., a ponadto powołują się na liczne schorzenia zdrowotne, na które cierpią.
Decyzją z dnia [...] marca 2005r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że strony nie spełniają warunków, o których mowa w art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (DZ.U. z 2004r. nr 64 poz. 593), do umieszczenia ich w domu pomocy społecznej. Organ stwierdził, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, stan zdrowia H. i A.B. umożliwia im samodzielne funkcjonowanie w codziennym życiu, a w miejscu zamieszkania mają zapewnioną pomoc ze strony rodziny.
H. i A.B. wnieśli skargę. W skardze skarżący podają, że ze względu na zły stan ich zdrowia oraz na niepoprawne stosunki z rodziną A.M., zachodzi konieczność umieszczenia ich w Domu Pomocy Społecznej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zarzuty skargi nie są zasadne, jednakże decyzje organów administracyjnych obydwu instancji naruszają przepisy prawa.
Zgodnie z treścią art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (DZ.U. z 2004r. Nr 64 poz. 593), osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej.
W art. 54 ust. 1 ustawy wymienione zostały wszystkie konieczne przesłanki do umieszczenia osoby w domu pomocy społecznej. Należy zauważyć, że wymienione w tym przepisie przesłanki muszą być spełnione łącznie, aby dana osoba mogła skorzystać z prawa do umieszczenia jej w domu pomocy społecznej.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że ani H.B., ani A.B. nie spełniają warunków do tego, aby przyznać im prawo umieszczenia w domu pomocy społecznej.
H. i A.B., pomimo schorzeń zdrowotnych na które cierpią, nie wymagają całodobowej opieki, o której mowa w art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Z akt sprawy wynika, że skarżący samodzielnie
Sygn. akt II SA/Go 498/05 poruszają się, a stan ich zdrowia nie uniemożliwia im samodzielne funkcjonowanie.
Nadto należy zwrócić uwagę, że przepis art. 54 ust. 1 uzależnia umieszczenie w domu pomocy społecznej m.in. od tego, czy danej osobie nie można zapewnić niezbędną pomoc w formie usług opiekuńczych. Dopiero gdy brak jest możliwości zapewnienia usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania, a spełnione są jednocześnie pozostałe warunki, o których wyżej mowa, danej osobie przysługuje prawo umieszczenia w domu pomocy społecznej.
Skarżący zamieszkują wspólnie z rodziną A.M., która jest siostrzenicą skarżącej. A.M. złożyła pisemne oświadczenie, w którym zobowiązuje się do sprawowania opieki nad H. i A.B.. A zatem istnieje możliwość zapewnienia opieki w miejscu zamieszkania skarżących.
Skarżący powołują się na niepoprawne stosunki z A.M., która to okoliczność ma przemawiać za umieszczeniem ich w domu pomocy społecznej. Jednakże, jak wynika z akt sprawy skarżąca nie wyraziła zgody na sprawowanie opieki przez osobę z zewnątrz, a obowiązujące uregulowania prawne zmierzają w tym kierunku, by w pierwszej kolejności zapewnić odpowiednią opiekę w miejscu zamieszkania danej osoby.
Z powyższych względów zaskarżona decyzja, pod względem merytorycznym jest prawidłowa.
W decyzji organu I instancji i II instancji nieprawidłowo określono strony postępowania administracyjnego, gdyż decyzje skierowano do H.B. i A.B., podczas gdy stronami postępowania są H.B. i A.B.. Nieprawidłowość powyższa ma istotne znaczenie dla sprawy, bowiem dotyczy bezpośrednio jednego z podstawowych elementów decyzji administracyjnej, czyli oznaczenia strony postępowania. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że stronami postępowania są H. i A.B.. Również na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim w dniu 8 lutego 2006r. skarżąca potwierdziła, że jej nazwisko brzmi – "B.".
Uchybienie te stanowi naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. W toku postępowania uchybienie to winno być wyeliminowane.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. nr 153 poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.