Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2006r. J.M. zwrócił się do Dowódcy Jednostki Wojskowej o wypłatę należności za przeniesienie służbowe w postaci ryczałtu z tytułu przeniesienia służbowego w wysokości 50 % uposażenia i zasiłku osiedleniowego, w związku z przeniesieniem służbowym i przesiedleniem się do nowego miejsca służby.
Decyzją z dnia [...] lipca 2006r. nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej odmówił przyznania J.M. ryczałtu z tytułu przeniesienia służbowego i zasiłku osiedleniowego. Decyzja wydana została na podstawie art. 104 ust.1 i art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (DZ.U.z 2003r. Nr 179 poz. 1750) – zwaną dalej ustawą, § 2 pkt 4, § 3 ust. 1 pkt 3 i 4, § 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia służbowe (DZ.U. z 2004r. Nr 140 poz. 1487) - zwanego dalej rozporządzeniem, oraz art. 104 § 1 k.p.a.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że przeniesienie do nowego miejsca pełnienia służby miało miejsce w 2000r., natomiast decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. nr [...] J.M. odmówiono przyznania zasiłku osiedleniowego. Dalej organ stwierdził, że w tej sytuacji okoliczności podniesione przez stronę we wniosku z dnia [...] czerwca 2006r., nie noszą znamion przeniesienia służbowego, o którym mowa w § 2 ust. 4 rozporządzenia.
Od decyzji organu I instancji J.M. wniósł odwołanie. W odwołaniu strona stwierdziła, że przybyła do jednostki i objęła obowiązki w dniu 27 sierpnia 1999r. i nie otrzymała finansowej należności z tytułu przeniesienia.
Decyzją z dnia [...] listopada 2006r. nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w przypadku odwołującego się przeniesienie służbowe, o którym mowa w rozporządzeniu, nie miało miejsca, gdyż stanowisko służbowe jakie objął w Jednostce Wojskowej, było jego pierwszym stanowiskiem służbowym. Nadto – jak stwierdził organ - odwołujący się od 1999r. nie zmienił miejsca pełnienia służby. Z tych też powodów J.M. - w ocenie organu - nie spełniał warunków do przyznania wnioskowanych świadczeń.
J.M. wniósł skargę. W skardze skarżący podniósł, że w 1997r., po ukończeniu Wojskowej Akademii Medycznej, otrzymał przydział służbowy do szpitala. Natomiast w dniu [...] sierpnia 1999r. objął stanowisko szefa sekcji – lekarz w kompanii zmechanizowanej w Jednostce Wojskowej.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zarzuty skarżącego są zasadne, a stan faktyczny sprawy, w oparciu o który wydane zostały decyzje administracyjne został błędnie ustalony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z treścią art. 86 ust. 1 ustawy, żołnierzowi zawodowemu przeniesionemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej w innej miejscowości albo skierowanemu do wykonywania zadań służbowych poza stałym miejscem pełnienia służby lub miejscem zamieszkania przysługują należności za przeniesienia i podróże służbowe.
W myśl § 3 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia, z tytułu przeniesienia służbowego żołnierzowi przysługuje ryczałt z tytułu przeniesienia i zasiłek osiedleniowy.
Definicję pojęcia – przeniesienie służbowe - zawiera § 2 pkt 4 rozporządzenia, z zgodnie z którym, pojęcie to oznacza wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której żołnierz zajmował ostatnio stanowisko służbowe.
Skarżący złożył wniosek o wypłatę należności za przeniesienie służbowe, w formie ryczałtu oraz zasiłku osiedleniowego.
Z dniem doręczenia organowi administracyjnemu wniosku o wypłatę świadczeń nastąpiło wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie (art. 61 § 3 k.p.a.). Treść żądania strony powinna stanowić dla organu administracyjnego kierunek działań procesowych, zmierzających do ustalenia czy w sprawie zachodzą określone w ustawie i rozporządzeniu przesłanki do przyznania wnioskowanych świadczeń. W celu ustalenia tychże okoliczności, które mają kluczowe znaczenie dla sprawy, organ administracyjny winien sięgnąć do dostępnych środków dowodowych.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie - czy i ewentualnie - kiedy skarżący został przeniesiony do Jednostki Wojskowej, oraz czy spełnia pozostałe warunki do przyznania wnioskowanych świadczeń. Okoliczność dotycząca przeniesienia służbowego skarżącego pozostała w sprawie sporna. Należy zwrócić uwagę, że organy obydwu instancji w tejże kwestii zaprezentowały odmienne stanowiska. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, iż w wypadku skarżącego nie nastąpiło przeniesienie służbowe, podczas gdy wedle stanowiska organu I instancji skarżący został przeniesiony służbowo w 2000r. Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla sprawy i winna być jednoznacznie ustalona.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego winien wynikać przebieg służby wojskowej skarżącego z datami objęcia stanowiska służbowego, miejscowości w których skarżący objął stanowiska służbowe, nadto materiał dowodowy winien uwzględniać wszystkie inne istotne okoliczności, które wyłonią się w toku rozpatrywania sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy (kserokopie dokumentów nie poświadczone za zgodność z oryginałem) powyższych wymogów nie spełnia, a tym samym decyzje administracyjne wydane w oparciu o materiał dowodowy, który nie jest kompletny, zapadły z naruszeniem art. 7, 8, 77, 80 k.p.a.
Decyzja administracyjna, jako akt władczy organu administracji publicznej w sprawie indywidualnej, winna spełniać określone ustawowo wymogi formalne. W art. 107§ 1 i § 3 k.p.a. ustawodawca wskazał elementy decyzji administracyjnej, które winny obligatoryjnie zawierać się w tej formie stosowania prawa przez organ. Prawidłowa forma decyzji administracyjnej, w tym jej uzasadnienie, ma istotne znaczenie dla wykazania słuszności i poprawności rozstrzygnięcia, nadto jest jedną z gwarancji realizacji zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich kultury prawnej (art. 8 k.p.a.), oraz zasady informowania stron postępowania (art. 9 k.p.a.).
Wydane w rozpatrywanej sprawie decyzje administracyjne nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.
Stosownie do treści art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przeprowadzone w rozpatrywanej sprawie postępowanie administracyjne narusza również wynikającą z art. 10 § 1 k.p.a. zasadę czynnego udziału strony. Z akt nie wynika bowiem, aby przed wydaniem decyzji administracyjnej organ umożliwił stronie wypowiedzenie się w sprawie.
Z powyższy względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.