Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Go 513/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę S.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2016 roku nr [...]. Przyczyną odrzucenia skargi było nieuiszczenie w ustawowym terminie należnego wpisu sądowego od skargi. Odpis powyższego postanowienia doręczono skarżącemu dnia 26 lipca 2016 r. na podany w skardze adres, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 29 akt sądowych) odebrała je E.R., posługując się pieczęcią przedsiębiorstwa skarżącego.
W ustawowym siedmiodniowym terminie zażalenie na powyższe postanowienie wniósł S.B. zarzucając, iż wezwanie do uiszczenia wpisu nie zostało doręczone osobie upoważnionej. Zażalenie dotknięte było brakiem formalnym – nie zostało bowiem podpisane, nie dołączono do niego odpisu celem doręczenia stronie przeciwnej, nadto skarżący nie uiścił wpisu sądowego od zażalenia.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 sierpnia 2016 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł, stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Kolejnym zarządzeniem z tego dnia skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez złożenie zażalenia własnoręcznie podpisanego oraz nadto nadesłanie jednego jego odpisu własnoręcznie podpisanego lub poświadczonego za zgodność z oryginałem, celem doręczenia uczestnikowi postępowania. Do wezwania załączona została kserokopia skargi celem ułatwienia skarżącemu wykonania zarządzenia. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz wezwanie do uzupełnienia braku formalnego zażalenia zostały doręczone dnia 10 sierpnia 2016 r. (k. 37 akt sądowych), odebrała je również E.R.. W wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił należnego wpisu sądowego oraz nie uzupełnił braków formalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie należało odrzucić.
Stosownie do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej w skrócie ppsa, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.
W myśl art. 220 § 1 ppsa sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W sytuacji gdy od zażalenia nie został uiszczony wpis sądowy, wnoszący je powinien na wezwanie sądu w terminie siedmiu dni uiścić wskazaną kwotę. Zaniedbanie tegoż obowiązku skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem zażalenia, o czym stanowi art. 220 § 3 ppsa.
Przede wszystkim jednak zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia, o czym stanowi przepis art. 194 § 3 ppsa. Wymagania te zostały określone w art. 46 p.p.s.a. Jednym z tych wymogów jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 47 § 1 ppsa do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Uchybienie w tym przedmiocie stanowi brak formalny. Zgodnie z art. 49 § 1 ppsa, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku zażalenia nieuzupełnienie w powyższym terminie braków formalnych skutkuje jego odrzuceniem, co wynika z treści art. 178 ppsa w związku z art. 197 § 2 ppsa.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 37 akt sądowych) wynika, iż odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz wezwanie do uzupełnienia wskazanych wyżej braków formalnych zażalenia zostały doręczone dnia 10 sierpnia 2016 r. na wskazany w zażaleniu oraz wcześniej w skardze adres, pod którym – jak wynika z akt administracyjnych sprawy (k. 16-45 oraz k. 50 akt administracyjnych) – mieści się siedziba prowadzonego przez S.B. przedsiębiorstwa. Jest to zatem miejsce, w którym skarżący wykonuje swoją pracę. Przesyłkę odebrała E.R. – ta sama osoba, która wcześniej odebrała zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi (k. 14 akt sądowych) oraz odpis postanowienia z dnia 21 lipca 2016 r. (k. 29 akt sądowych), posługując się przy tym pieczęcią przedsiębiorstwa S.B., a w stosunku do której na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi (k. 14 akt sądowych) doręczyciel zawarł adnotację, iż doręczenia dokonano osobie uprawnionej do odbioru przesyłek skierowanych do S.B..
Dodatkowo w sytuacji gdy skarżący zdecydował się podać w skardze (a następnie w zażaleniu) jako adres do doręczeń pism sądowych adres siedziby swego przedsiębiorstwa, w którym zatrudnia wielu pracowników, a nie np. adres swojego miejsca zamieszkania, powinien liczyć się z tym, że korespondencja będzie niejednokrotnie odbierania nie przez niego samego osobiście, ale przez inne upoważnione do tego osoby. W myśl bowiem art. 72 § 2 ppsa jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism.
Siedmiodniowy termin do wykonania zarządzeń rozpoczął swój bieg od dnia 11 sierpnia 2016 r. i upłynął bezskutecznie z dniem 17 sierpnia 2016 r. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że w wyznaczonym terminie zażalenie nie zostało podpisane, jego wymagany odpis nie został nadesłany, wpis sądowy w wysokości wskazanej w zarządzeniu nie został uiszczony, w terminie tym nie został również złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych.
Wobec powyższych okoliczności, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. oraz art. 178 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.