Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] listopada 2012 r., skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, D.B. poinformowała o bezczynności Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w sprawach wniosków złożonych w dniu 2 października 2012 r. o przyznanie zasiłków celowych.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało powyższą skargę na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnioną. W sprawach wszczętych wnioskami D.B. organ pierwszej instancji wydał bowiem w dniu [...] listopada 2012 r. decyzje administracyjne, na które strona wniosła odwołanie. Z tego względu Kolegium, po zapoznaniu się z wyjaśnieniami organu pierwszej instancji, nie znalazło podstaw do uwzględnienia zażalenia strony.
Na powyższe pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego D.B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, kwestionując jego zasadność i zgodność z prawem oraz wyrażając swoje niezadowolenie z niesatysfakcjonującego ją rozstrzygnięcia sprawy. Wniosła o usunięcie naruszenia swego interesu prawnego wywołanego powyższym pismem organu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności.
Z treści pisma D.B. z dnia [...] listopada 2012 r. wynika, że kwestionuje ona terminowość rozpatrywania przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wniosków o przyznanie zasiłków celowych.
Terminy załatwiania spraw zostały uregulowane w art. 35 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.). Stosownie do treści art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. powinno mieć formę postanowienia. Postanowienie to jest zaliczane do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczącego poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania lecz nie rozstrzyga ono o istocie sprawy, nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, nie przysługuje też na nie prawo wniesienia zażalenia (postanowienia NSA z 17 stycznia 2006 r., I OSK 306/05; z 31 marca 2009 r., II OSK 469/09, z 27 kwietnia 2012 r., I OSK 872/12, LEX nr 1145135). W innych z kolei orzeczeniach przyjmuje się, że rozpoznanie zażalenia (wezwania do usunięcia naruszenia prawa), o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., następuje w drodze czynności nadzorczej, która jedynie może ale nie musi być ujęta w formę postanowienia (postanowienie NSA z 7 lutego 2012 r., II OSK 2259/10, LEX nr 1145577).
Niezależnie jednak od tego, które stanowisko uzna się za słuszne, nie ulega wątpliwości, że złożenie zażalenia (wezwania do usunięcia naruszenia prawa) w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu (art. 52 p.p.s.a.) i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Rozstrzygnięcie wydane w trybie art. 37 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy ono postępowania i nie rozstrzyga o istocie sprawy, a postępowanie prowadzone wskutek wniesienia środka prawnego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego.
W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2002 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Na rozstrzygnięcie wydane w trybie art. 37 § 1 k.p.a. nie przysługuje zatem skarga do sądu administracyjnego, gdyż nie mieści się ono w katalogu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. W szczególności nie jest to postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, bądź rozstrzygające sprawę co do istoty, ani też akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa
Skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie uznania skargi na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnioną należało uznać za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., w myśl którego sąd odrzuca skargę, jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn innych aniżeli wymienione w pkt od 1 do 5 wskazanego przepisu. Jeżeli zdaniem skarżącej jej interes prawny w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia [...] października 2012 r. o przyznanie zasiłku celowego został naruszony, przysługiwało jej prawo zaskarżania wydanych w tej sprawie decyzji, zarówno w administracyjnym toku instancji, jak i do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.