Uzasadnienie
W dniu 16 stycznia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęło pismo J.M. dotyczące "kolejnej samowolki budowlanej w budynku przy ul. [...] wykonana przez jednego ze współwłaścicieli". Do skargi załączono dokumenty dotyczące ww. sprawy.
Zarządzeniem z dnia 10 stycznia 2014 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania skargi w terminie 7 dni, poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności) bądź bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, pod rygorem przyjęcia, że skarga została wniesiona na pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r., znak [...] w przedmiocie załatwienia skargi.
W piśmie z dnia [...] lutego 2014 r., J.M. wyjaśnił, że składa skargę na decyzję wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r., znak [...]. Decyzja tą organ orzekł, że nie zachodzi okoliczność nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót związanych z usunięciem fragmentu ściany zewnętrznej – strefy podokiennej pod otworem okiennym i montażem w tym miejscu drzwi balkonowych dwuskrzydłowych w lokalu mieszkalnym nr 2 budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...], do stanu zgodnego z prawem.
Jednocześnie organ pouczył stronę, iż na decyzję służy odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w terminie 14 dni od doręczenia przedmiotowej decyzji. Powyższą decyzję wraz z pouczeniem doręczono skarżącemu w dniu 12 marca 2013 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny zobowiązany jest zbadać jej dopuszczalność, gdyż zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", w razie niedopuszczalności skargę odrzuca się bez merytorycznej oceny jej zasadności.
W myśl przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne, w postępowaniu administracyjnym (vide: T. Woś- red., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005, str. 235).
Warunkiem dopuszczalności skargi jest więc wyczerpanie przez skarżącego przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje już środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013 r., znak [...] w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
Podkreślić należy, iż zaskarżona decyzja jest decyzją pierwszoinstancyjną, albowiem od niej przysługiwało odwołanie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zatem skarga wniesiona w niniejszej sprawie musiała być uznana za niedopuszczalną. W przypadku decyzji wydanej przez organ I instancji stronie nie przysługuje bowiem skarga do sądu administracyjnego, a jedynie odwołanie rozpatrywane w odwoławczym postępowaniu administracyjnym. Innymi słowy, decyzja organu I instancji, która nie ma waloru ostateczności może być weryfikowana wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego, a nie w drodze postępowania przed sądem administracyjnym.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.