Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] kwietnia 2016r. wniesionym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. M.Z. i J.Z. złożyli "Skargę na postępowanie Inspekcji Budowlanej".
Zarządzeniem z dnia 11 maja 2016 r. skarżący zostali wezwani do sprecyzowania, w terminie 7 dni powyższej skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności oraz określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi, pismem z dnia [...] maja 2016 r. skarżący wyjaśnili, że chodzi im o postanowienie PINB z dnia [...] października 2015 r. nr [...] oraz postanowienie [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Skarga została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Go 393/16.
Na mocy kolejnego zarządzenia z dnia 2 czerwca 2016 r. pouczono skarżących o treści art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – określanej dalej jako p.p.s.a.) oraz zostali zobowiązani do podania w terminie 7 dni, czy podtrzymują swoje wyjaśnienia złożone w piśmie z dnia [...] maja 2016r., czy skarżą postanowienie organu I instancji z dnia [...] października 2015r., Nr [...] oraz postanowienie organu I instancji z dnia [...] stycznia 2016 r., Nr [...], pod rygorem uznania, że skarżą powyższe postanowienia.
Pismem z dnia 13 czerwca 2016 r. skarżący wskazali m.in., że wnioskują o wstrzymanie dalszych działań przez PINB do zakończenia sprawy, nie odpowiadając w sposób precyzyjny na wezwanie Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r.
Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 23 czerwca 2016 r., stosownie do treści art. 57 § 3 p.p.s.a. ze sprawy II SA/Go 393/16 wyłączono sprawę ze skargi M.Z. i J.Z. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia i zarejestrowano ją pod nowym numerem sygnatury akt II SA/Go 544/16. W odpowiedzi na skargę (pismo z dnia [...] lipca 2016 r.) PINB przedstawił przebieg postępowania i poinformował, że podejmie kroki mające na celu wyegzekwowanie obowiązku wynikającego z decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny zobowiązany jest zbadać jej dopuszczalność, gdyż zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w razie niedopuszczalności skargę odrzuca się bez merytorycznej oceny jej zasadności.
Stosownie zaś do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W związku z powyższym, w sytuacji gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie stosownej skargi do Sądu, przy czym zaznaczyć należy, iż skarga może dotyczyć tylko ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji por. postanowienia WSA w Bydgoszczy z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 727/15, postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 988/14).
Jedynie rozpoznając skargę na ostateczne rozstrzygnięcie Sąd - w myśl art. 135 p.p.s.a. - jest uprawniony do zastosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, w tym również w odniesieniu do rozstrzygnięcia organu I instancji. Warunkiem jednak jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji (postanowienia) organu II instancji.
Postanowienie PINB z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] o nałożeniu na J.Z. grzywny w wysokości 2000, zł w celu przymuszenia go do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] października 2015 r. [...] jest orzeczeniem wydanym w I instancji, na które zgodnie z art. 122 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599) przysługiwało zażalenie. Powyższe postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia zażalenia. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący zwrócili się do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (w skrócie WINB) z pismem (z dnia [...] stycznia 2016r.) o niejednoznacznej treści, które po sprecyzowaniu na wezwanie organu, zakwalifikowane zostało ostatecznie nie jako zażalenie od postanowienia z dnia [...] stycznia 2016r., ale jako wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych. W wyniku jego rozpoznania postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] WINB odmówił wstrzymania czynności egzekucyjnej i postępowania egzekucyjnego.
Wobec powyższego, złożenie niniejszej skargi do Sądu nie może skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli legalności postanowienia organu administracji I instancji z pominięciem kontroli legalności postanowienia organu II instancji, a tej skarżący nie zainicjowali nie składając zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonym postanowieniu zażalenia do WINB. Stwierdzić zatem należy, że wniesienie skargi na postanowienie organu I instancji jest niedopuszczalne, co skutkuje jej odrzuceniem.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.