Uzasadnienie
Stan faktyczny:
- - decyzją z [...].04.2006r. Burmistrz ustalił dla R.L. i G.L. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, na działce nr ewid. [...], pawilonu handlowego, położonego na działce nr ewid. [...].
- - Z rozstrzygnięciem organu I instancji nie zgodził się R.S. i złożył od niego odwołanie do SKO.
- - SKO decyzją z [...].07.2006r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji został złożony przed dniem wejścia w życie ustawy z 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zatem w sprawie ma zastosowanie ustawa z 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy wyjaśnił, że na terenie na którym inwestorzy zamierzają zrealizować inwestycję nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, oraz, że teren ten nie jest objęty obowiązkiem sporządzenia planu. Dlatego też wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzedzone było przeprowadzeniem rozprawy administracyjnej z udziałem stron postępowania, a decyzję o warunkach zabudowy przygotowała osoba posiadająca uprawnienia urbanistyczne. Ponadto Wojewoda stwierdził zgodność z prawem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W ocenie Kolegium ustalone warunki zabudowy zapewniają ochronę interesów osób trzecich na tym etapie postępowania. Organ wydając decyzję ustalił m.in. wysokość rozbudowy na 1 kondygnację, która nie przekroczy wysokością obiektu zlokalizowanego na działce [...]. Ponadto w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich organ I instancji zastrzegł, że projektowana inwestycja nie może osobom trzecim ograniczać dostępu do drogi publicznej, powodować uciążliwości spowodowanej hałasem, pozbawić możliwości korzystania z wody, kanalizacji i energii elektrycznej.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał ponadto, że WSA w Gorzowie Wlkp. wydając w dniu 25.08.2005r. wyrok uchylający poprzednio wydaną decyzję przez organ I instancji oraz decyzję organu odwoławczego, nie zakwestionował ani możliwości ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie ze złożonym wnioskiem, ani też procedury i podjętych przez organy obu instancji czynności w prowadzonym dotychczas postępowaniu. Sąd oddalił wszystkie zgłaszane poprzednio przez skarżącego zarzuty i uznał skargę za zasadną wyłącznie w zakresie ustaleń decyzji odnośnie odległości 3m od krawędzi jezdni jako nieprzekraczalnej linii zabudowy.
Sąd wskazał, że zgodnie z ustawą o drogach publicznych konieczna jest zgoda zarządcy drogi na możliwość ustalenia odległości mniejszej niż określona w przepisach szczególnych tj. ustawie o drogach publicznych. Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji, będący jednocześnie zarządcą drogi ul. [...], wykonując zalecenia Sądu wyraził zgodę na lokalizację rozbudowy pawilonu handlowego na części działki nr [...] w odległości 3 m od krawędzi jezdni. Wynika to z pisma Burmistrza z [...].02.2006r. Za szczególne uzasadnione przypadki, o których mowa w art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, organ I instancji uznał nawiązanie do istniejącej linii zabudowy z jednoczesnym zachowaniem warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego. Takie rozwiązanie należy w ocenie organu odwoławczego uznać za zasadne i logiczne.
- - Powyższa decyzja SKO stała się przedmiotem skargi R.S. złożonej do WSA w Gorzowie Wlkp. W obszernej skardze skarżący podniósł, że:
a/. decyzję podjęto w oparciu o błędne ustalenia faktyczne bez dogłębnego ustalenia stanu faktycznego. Mianowicie wbrew twierdzeniom organów obu instancji wzdłuż południowej pierzei ul. [...] nie ma żadnych na tym odcinku miejsc postojowych. Wzdłuż ulicy jest linia ciągła i droga rowerowa. Nie ma możliwości zatrzymania pojazdów. Rozbudowa budynku będzie więc powodowała utrudnienia w ruchu drogowym.
b/. skarżący zarzucił, że organy w sposób tendencyjny i nieobiektywny odnoszą się do jego argumentów, mimo iż wiedzą od dawna, że przedsiębiorcy zlokalizowani na tym odcinku ul. [...] powierzyli mu ciężar zebrania podpisów oraz upoważnili do reprezentowania przed Burmistrzem w tej sprawie. Wskazał, że został poproszony o reprezentację interesu lokalnej społeczności ul. [...].
c/. skarżący wskazał, że pismo Burmistrza zezwalające na realizację rozbudowy budynku w odległości 3m od krawędzi jezdni nie ma żadnego charakteru opinii, a mimo to bezpodstawnie za takie uchodzi. Stwierdził, że opinia winna być wydana w formie decyzji administracyjnej, aby on jako strona postępowania mógł się od niej odwołać. Wskazał ponadto, że zarządca drogi winien – zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych wydać zezwolenie na lokalizację w pasie drogowym planowanego obiektu, d/. skarżący podał, że nie jest prawdą, że istniejące pawilony Państwa L. i S. są cofnięte w stosunku do istniejącej zabudowy na ul. [...]. Na tym odcinku drogi tylko jeden budynek na działce nr [...] nie jest cofnięty a z tego co skarżącemu wiadomo ten budynek jest przeznaczony do rozbiórki, c/ skarżący stwierdził, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest niezgodna z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Planowany budynek będzie bowiem zasłaniał skarżącemu światło, ponadto decyzja narusza art. 144 kc albowiem budynek Państwa L. będzie nie tylko zasłaniać światło ale będzie także zasłaniać sklep skarżącego, oraz uniemożliwi wjazd samochodów ciężarowych na działki skarżącego [...] i ograniczy dostęp do drogi publicznej.
- - W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarzuty skarżącego uznał za nieuzasadnione i wniósł o oddalenie skargi.
Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji stwierdził, że decyzja ta nie narusza prawa materialnego oraz procesowego, stąd też nie znalazł podstaw do jej uchylenia.
Istotnym w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy jest to, że sprawa związana z ustaleniem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji była już przedmiotem rozpoznania przez WSA w Gorzowie Wlkp. Mianowicie Sąd wyrokiem z 25.08.2005r. uchylił decyzję SKO z [...].03.2004r. oraz decyzję organu I instancji z [...].01.2004r. W wyroku tym, jak słusznie podnosi organ odwoławczy, Sąd nie zakwestionował możliwości ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz nie zakwestionował procedury i czynności podjętych przez organy obu instancji w toku prowadzonego postępowania. Sąd uchylając decyzje organów administracyjnych wskazał jedynie, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy konieczne jest zbadanie szczególnych okoliczności związanych z lokalizacją obiektu w odległości 3m od krawędzi jezdni, oraz zgody zarządcy drogi na taką lokalizację.
Wyrażona przez Sąd w wyroku z 25.08.2005r. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania – zgodnie z art. 153 ppsa – wiążą w sprawie Sąd oraz organy obu instancji. Należy wskazać, że organ I instancji w toku ponownego rozpoznania sprawy zastosował się do oceny prawnej Sądu oraz jego wskazań co do dalszego postępowania. W sprawie wydana została bowiem zgoda Burmistrza, który jest zarządcą drogi gminnej ul. [...] na lokalizację rozbudowy pawilonu handlowego na części działki nr [...] w odległości 3 m od krawędzi jedni.
Odnosząc się w tym miejscu do twierdzenia skarżącego, iż wydając zgodę Burmistrz nie zachował odpowiedniej formy wskazać należy, że zgoda ta nie wymagała zastosowania formy postanowienia wydanego w trybie art. 106 kpa. Zachowanie trybu z art. 106 kpa ma bowiem zastosowanie wtedy, gdy wydanie decyzji wymaga zajęcia stanowiska przez inny organ. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z zajęciem stanowiska przez inny organ, albowiem Burmistrz jest także zarządcą drogi – ul. [...].
Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, oraz organu I instancji, że realizacja obiektu w odległości 3 m od krawędzi jezdni uwzględnia wymagania ładu przestrzennego. Ponadto wskazać należy, że w sprawie nie mamy do czynienia z lokalizacją obiektu w pasie drogowym. Organy nie naruszyły zatem art. 39 ustawy o drogach publicznych.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd uznał, że zarzuty te są nieuzasadnione.
Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż wzdłuż południowej pierzei ul. [...] nie ma miejsc postojowych, oraz parkingów bezpośrednio przy ulicy, nie ma znaczenia dla możliwości ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Realizacja planowanego obiektu nie ograniczy bowiem dostępu właścicieli i klientów do nieruchomości.
Skarżący wskazał w skardze, że decyzja jest niezgodna z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem budynek będzie zasłaniał światło, a ponadto decyzja narusza art. 144 kc albowiem narusza prawa własności sąsiadującego budynku. Twierdzenie powyższe jest także nieuzasadnione. Planowana rozbudowa ma mieć charakter parterowy. Nie można zatem mówić, iż będzie ona ograniczać naturalne oświetlenie obiektu skarżącego. Ponadto decyzja organu I instancji w pkt 4b określa szczegółowe wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich a wiec także skarżącego.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd orzekł o oddaleniu skargi uznając ją za nieuzasadnioną.