Uzasadnienie
Rada Miejska podjęła w dniu 22 grudnia 1998 r. uchwałę nr III/24/98 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...].
Pismem z dnia [...] marca 2018 r. E.C., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wezwała Radę do usunięcia naruszenia prawa, przez zmianę uchwały nr III/24/98 w zakresie uregulowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego minimalnych i maksymalnych wskaźników intensywności zabudowy.
Rada Miejska uchwałą z dnia 26 kwietnia 2018 r., nr LI/404/2018 w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa uznała powyższe żądanie za bezzasadne. Odpis uchwały doręczono pełnomocnikowi strony dnia 7 maja 2018 r.
Następnie Rada Miejska uchwałą z dnia 21 czerwca 2018 r., nr LIV/425/2018 w sprawie zmiany uchwały nr LI/404/2018 Rady Miejskiej z dnia 26 kwietnia 2018 r. w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa – wprowadziła zmianę w uchwale nr LI/404/2018 polegającą na usunięciu z jej załącznika akapitu 7 o treści: "Z powyższego wynika, że nie było konieczności regulowania kwestii intensywności zabudowy i ujmowania w planie tego wskaźnika, gdyż głównym zamysłem Rady Miejskiej było przeznaczenie niniejszych terenów głównie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, co znajduje potwierdzenie w rysunku planu, stanowiącym integralną część uchwały, wskazującym usytuowanie jednego budynku na jednej działce, co wskazuje na niską intensywność zabudowy".
Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. E.C., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 22 grudnia 1998 r., nr III/24/98 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...].
Jednocześnie skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując, iż uchwała Rady z dnia 26 kwietnia 2018 r., nr LI/404/2018 w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa realizowała interes skarżącej, bowiem w uzasadnieniu do uchwały znalazł się zapis, który determinował rodzaj zabudowy na osiedlu [...]. Jednak uchwałą z dnia 21 czerwca 2018 r., nr LIV/425/2018 Rada zmieniła uchwałę z dnia 26 kwietnia 2018 r., nr LI/404/2018 w ten sposób, że usunięto z jej załącznika akapit 7.
Zdaniem skarżącej spełnione zostały przesłanki do wniesienia skargi na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 22 grudnia 1998 r., nr III/24/98 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...]. Uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi wskazała, że uchwała z dnia 26 kwietnia 2018 r., nr LI/404/2018 odpowiadała prawnym interesom skarżącej, ponieważ organ wskazał jaki rodzaj zabudowy jest dopuszczalny na osiedlu [...] – organ jednoznacznie wypowiedział się, że nie było konieczności regulowania kwestii intensywności zabudowy i ujmowania w planie tego wskaźnika, gdyż głównym zamysłem Rady było przeznaczenie terenów głównie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, co znajduje potwierdzenie w rysunku planu, stanowiącym integralną część uchwały, wskazującym usytuowanie jednego budynku na jednej działce, co wskazuje na niską intensywność zabudowy.
Stwierdzenie to było dla skarżącej korzystne, dlatego nie wniosła ona skargi do sądu administracyjnego. Poprzez wykreślenie tego elementu uzasadnienia uchwały nr LI/404/2018 doszło do naruszenia interesu skarżącej, co spowodowało konieczność zaskarżenia uchwały Rady Miejskiej z dnia 22 grudnia 1998 r., nr III/24/98.
Ponadto skarżąca wskazała, iż o podjęciu uchwały z dnia 21 czerwca 2018 r. dowiedziała się dnia 4 lipca 2018 r., kiedy to pełnomocnikowi skarżącej doręczono korespondencję w sprawie prowadzonej przez Starostę w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W związku z tym wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej jako p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie do art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W orzecznictwie i literaturze zgodnie przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2017, s. 515-516). Oceniając wystąpienie powyższej przesłanki, Sąd obowiązany jest przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o własne interesy (postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OZ 1199/13). Przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożono z zachowaniem ustawowego terminu.
Następnie, oceniając zasadniczą przesłankę przywrócenia terminu, jaką jest brak winy strony w uchybieniu terminu, Sąd stwierdził, że przesłanka ta nie została spełniona. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, że faktyczna przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 22 grudnia 1998 r., nr III/24/98 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla [...] była od niej niezależna i nie mogła być przezwyciężona przy dołożeniu wszelkich starań. Skarżąca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który w jej imieniu wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa i któremu organ doręczył w dniu 7 maja 2018 r. uchwałę z dnia 26 kwietnia 2018 r., nr LI/404/2018 w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, uznającą wezwanie za bezzasadne. Pełnomocnik skarżącej, jako profesjonalista, powinien zdawać sobie sprawę z tego, że w uchwale stwierdzającej bezzasadność wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie można upatrywać skutecznego załatwienia tego wezwania.
Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa miało na celu doprowadzenie do zmiany uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przez uregulowanie w nim minimalnych i maksymalnych wskaźników intensywności zabudowy określonego obszaru – co miało realizować interes skarżącej. Uchwała w sprawie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, uznająca to wezwanie za bezzasadne nie może być postrzegana przez profesjonalistę za akt uwzględniający żądanie strony wyrażone w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Dlatego też podjęcie przez Radę uchwały w sprawie zmiany uchwały uznającej bezzasadność wezwania do usunięcia naruszenia prawa, przez usunięcie z niej jednego akapitu, nie może stanowić przesłanki uprawdopodobniającej brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę taką należało wnieść w tym przypadku w terminie 30 dni od dnia doręczenia pełnomocnikowi strony skarżącej odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, czyli uchwały Rady Miejskiej z dnia 26 kwietnia 2018r., nr LI/404/2018.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.