Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 6 listopada 2014r. oddalił skargę L.Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 15 stycznia 2015 roku przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka na pełnomocnika skarżącego wyznaczyła adwokata R.G. (pismo ORA z dnia [...] stycznia 2015r. k. – 120 akt sprawy).
W dniu 10 lutego 2015 roku pełnomocnik skarżącego złożył oświadczenie o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej wyroku.
W piśmie tym, przekazanym także do wiadomości skarżącego, adwokat R.G. uzasadnił swoją odmowę sporządzenia skargi kasacyjnej, a nadto wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu, oświadczając, iż nie zostały one uiszczone w żadnym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z treści pisma pełnomocnika skarżącego złożonego dnia 10 lutego 2015 roku wynika jednoznacznie, iż pełnomocnik domaga się zasądzenia kosztów za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Zgodnie z przepisem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków. Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy także sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (por. postanowienie NSA sygn. akt OSK 93/04 z dnia 15 czerwca 2004 roku, ONSAiWSA 2004/2/23). Stosownie do treści przepisu § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c wskazanego wyżej rozporządzenia, wynosi 240 zł.
Jednocześnie należy zauważyć, iż zgodnie z postanowieniem NSA z dnia 22 grudnia 2004 roku, OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93, pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 p.p.s.a., w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej.
W przypadku, gdy pomoc prawna polega na sporządzeniu dla strony opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, pełnomocnik powinien wykazać, że opinia została sporządzona i przekazana stronie. Sąd ustalając, czy pomoc prawna została udzielona, może poprzestać na oświadczeniu pełnomocnika. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż z przedmiotowej opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi wynika, że adwokat R.G. przekazał ją skarżącemu.
W niniejszej sprawie adwokat R.G. został ustanowiony po wydaniu wyroku z dnia 6 listopada 2014r. oddalającego skargę. Należy zatem uznać, że adwokat R.G. został pełnomocnikiem skarżącego już po zakończeniu postępowania przed sądem I instancji (vide: uchwała Sądu Najwyższego z 24 stycznia 2007 r., II CZP 124/06, OSNC 2007, nr 6, poz. 91). Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 czerwca 2006 r. (sygn. akt II FZ 353/06, Lex nr 488594) orzekł, że skoro adwokat, został pełnomocnikiem strony po wydaniu przez Sąd wyroku oddalającego skargę, czyli po zakończeniu postępowania sądowego w pierwszej instancji, a więc nie reprezentował strony w tym postępowaniu a jedynie w postępowaniu kasacyjnym, to tym samym "...nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji...", a co za tym idzie nie było podstaw do zastosowania niższego wskaźnika, wynikającego z § 18 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.).
Uwzględniając podjęte przez pełnomocnika strony skarżącej czynności związane z przystąpieniem do postępowania oraz sporządzenie opinii o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, co jest już czynnością podejmowaną w postępowaniu kasacyjnym i tym samym oznacza, że nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji w rozumieniu § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b cyt. rozporządzenia oraz w związku z okolicznością, iż pełnomocnik nie brał udziału w postępowaniu przed sądem l instancji, Sąd uznał za zasadne, przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia za udzieloną z urzędu pomoc prawną, w wysokości 75 % stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, tj. w kwocie 180 złotych. Zasądzone koszty podlegają podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług, określoną dla tego typu czynności (§ 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia).
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.