Uzasadnienie
Zaskarżonym przez D.B. pismem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze – odpowiadając na wniosek skarżącej - wyjaśniło zakres przysługujących mu kompetencji. Organ wskazał, że udzielał już wyjaśnień w tym zakresie, i ponowne żądanie wniesione w tym samym zakresie nie może odnieść oczekiwanego przez stronę skutku. Podkreślił także że stanowiący przedmiot badania ponowny wniosek strony, nie nosi znamion żadnego środka prawnego, do rozpatrzenia którego zobowiązany byłby organ. Tym samym zaskarżone w niniejszej sprawie pismo uznać należy, za odpowiedź wystosowaną do strony w trybie art. 238 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej jako k.p.a.) w związku z wniesioną przez nią w trybie art. 227 k.p.a. skargę na działanie tego organu zawierającą żądanie zweryfikowania udzielania jej pomocy materialnej.
Organ w istocie nie rozstrzyga taką informacja o prawach lub obowiązkach strony. Udziela jej informacji, które nie mają bezpośredniego przełożenia na kształtowanie ej sytuacji prawnej, lecz stanowią element szeroko rozumianej procedury informowania strony o podejmowanych przez organ czynnościach.
W konsekwencji podkreślić należy, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg w rozumieniu Działu VIII k.p.a., a zatem skarg wnoszonych w trybie art. 227 k.p.a., ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania w trybie przepisów działu VIII k.p.a. Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a wnioski, o których mowa w Dziale VIII k.p.a. nie zostały wymienione w art. 3 § 2 i 2a tej ustawy.
Oczywistym jest, że informacja o załatwieniu (wyjaśnienie sposobu załatwienia) złożonego przez stronę pisma (skargi) w trybie art. 227 k.p.a. nie jest żadnym z aktów wymienionych w przywołanym wcześniej art. 3 § 2 pkt 1-9 oraz w § 2a p.p.s.a. Nie odnosi się do praw i obowiązków strony, w taki sposób, że może kształtować jej sytuacji prawej. Skargi określone w art. 227 k.p.a. nie mogą mieć bezpośredniej skuteczności procesowej w zakresie władczego rozstrzygania przez organ o prawach i obowiązkach stron postępowania. Oznacza to, że nie mieści się ona w zakresie kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych.
Skoro zatem przedmiotowa skarga nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, to skargę tę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.