Uzasadnienie
1. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2004r. W.S. złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2004 rok, w którym zadeklarował do płatności 11 działek rolnych z uprawą żyta o łącznej powierzchni 67,08 ha.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał W.S. płatność bezpośrednią w łącznej wysokości 33762,03 zł do całej deklarowanej we wniosku powierzchni, w tym z tytułu Jednolitej Płatności Obszarowej – 14122,35 zł oraz z tytułu Uzupełniającej Płatności Obszarowej – 19639,68 zł. Decyzja ta została odebrana w dniu 17 stycznia 2005 r. i stała się ostateczna w dniu 1 lutego 2005 r.
2. W dniu [...] marca 2005 r. Biuro Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR przeprowadziło kontrolę w gospodarstwie W.S., która wykazała nieprawidłowości. Stwierdzono, iż stan faktyczny znacząco różnił się od deklaracji wnioskodawcy wykazanej we wniosku. Wobec ujawnienia nowych okoliczności w sprawie, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – w wersji wówczas obowiązującej; obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267, dalej k.p.a.) postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wznowił postępowanie administracyjne dotyczące przyznania stronie płatności za 2004 rok, a następnie w dniu [...] stycznia 2006 r. wydał decyzję nr [...] odmawiającą przyznania W.S. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Decyzja została odebrana w dniu 20 stycznia 2006 r.
3. Wobec tego, że wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2006 r. w trybie wznowienia postępowania, organ I instancji, niezgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., nie uchylił poprzedniej decyzji (z dnia [...] grudnia 2004 r.) w dniu [...] maja 2009 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. odmawiającej przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004.
4. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy prowadzonej w trybie wznowienia Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w dniu [...] kwietnia 2010 r. wydał decyzję o uchyleniu dotychczasowej decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz o odmowie przyznania tej płatności. W wyniku wniesienia przez stronę odwołania decyzja z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Dyrektor or ARiMR uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Rozpoznając sprawę po raz kolejny dnia [...] września 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję nr [...] o uchyleniu decyzji dotychczasowej oraz przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości.
Od powyższej decyzji W.S., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie z uchybieniem ustawowego terminu, w związku z czym Dyrektor Oddziału Regionalnego postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W dniu 24 października 2012 r. W.S. wniósł do Dyrektora Oddziału Regionalnego kolejne odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Organ drugiej instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku strony, w efekcie czego postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
- 5. W dniu 27 listopada 2013 r. do Dyrektora OR ARiMR wpłynął wniosek W.S. o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] września 2012 r.
Dyrektor Oddziału Regionalnego uznał zasadność wniosku W.S. i decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] września 2012 r. o uchyleniu decyzji dotychczasowej oraz przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego.
6. W wyniku rozpoznania sprawy po raz czwarty i trzeci w trybie wznowieniowym decyzją z dnia [...] lutego 2014r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził wydanie decyzji z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] z naruszeniem prawa.
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ powołują się na przepisy art. 146 oraz art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., stwierdził, że bezpośrednią przyczyną zastosowania trybu wznowienia postępowania w sprawie było pozyskanie nowych dowodów w postaci wyników z przeprowadzonej w dniu [...] marca 2005 r. kontroli w gospodarstwie wnioskodawcy. Ustalony stan faktyczny w terenie znacząco różnił się od deklaracji strony z wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich. Kontrolujący stwierdzili różnice pomiędzy powierzchnią oraz rodzajem upraw.
Czynności kontrolne zostały przeprowadzone w 2005 roku, jednak kontrolujący nie potwierdzili, aby w roku składania wniosku na deklarowanych działkach uprawiane było żyto. Nie stwierdzono resztek pożniwnych na gruncie. Wnioskodawca nie zanegował również ustaleń kontrolerów podczas inspekcji terenowej. Inspektorzy terenowi stwierdzili ugór czarny na powierzchni 59,37 ha oraz na części działek o identyfikatorach A i B – plantację porzeczki, odpowiednio na obszarze: 2,64 ha i 1,82 ha. Na działce rolnej F na powierzchni 2,20 ha producent nie prowadził od kilku lat zabiegów uprawowych, a działka przygotowana była pod zalesienie. Ponadto na działkach o identyfikatorach A, B, D, F, G, H, I i K użytkownik zadeklarował we wniosku większą od stwierdzonej powierzchnię gruntów rolnych.
W związku z rozbieżnościami dotyczącymi deklarowanej uprawy, w raporcie z czynności kontrolnych, inspektorzy terenowi dla wszystkich działek rolnych zastosowali kod nieprawidłowości DR 7. Powyższe okoliczności zostały potwierdzone przez wnioskodawcę oświadczeniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. Zobowiązał się on również zwrócić pieniądze w wyznaczonej przez Agencję Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa kwocie.
W ocenie organu pierwszej instancji sprawą nie budzącą wątpliwości, jest zmierzona w inspekcji terenowej powierzchnia deklarowanych przez Stronę działek, pry czym pomiary odbywały się w obecności producenta. Odrębną kwestią jest sprawa deklarowanej i stwierdzonej uprawy. Inspektorzy terenowi nie potwierdzili, aby na deklarowanych działkach w 2004 r. było żyto. Producent obecny przy kontroli, również nie zakwestionował ustaleń kontrolujących w tym zakresie. Stwierdzona w kontroli na miejscu powierzchnia ugoru czarnego jest mniejsza niż deklarowana uprawa żyta o 7,71 ha i wynosi 59,37 ha wobec deklarowanej uprawy żyta – 67,8 ha.
Organ ustalił, iż Jednolita Płatność Obszarowa przysługuje łącznie do powierzchni 66,03 ha (ugór czarny – 59,37 ha, plantacja porzeczki – 4,46 ha oraz obszar 2,20 ha przygotowany pod zalesienie, bowiem stanem swoim grunt ten przypominał działki, na których stwierdzono plantację porzeczki). W.S. w swoim wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich obszar ten powinien zadeklarować tylko do JPO, której kwotę organ określił w niniejszej sprawie w wysokości 13.901,30 zł.
W świetle zgromadzonych dowodów, w związku z tym, że na deklarowanych we wniosku o przyznanie płatności na 2004 rok działkach wnioskodawca nie uprawiał żyta, należało odmówić przyznania Uzupełniającej Płatności Obszarowej. Podstawę odmowy stanowił art. 32 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych schematów pomocowych Wspólnoty ustanowionego na mocy Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3508/92 (Dz.U. L 327 z 12.12.2001 r.). W myśl powyższego, jeżeli w odniesieniu do całości ustalonego obszaru objętego wnioskiem o pomoc w ramach systemów pomocy, określonych w art. 1 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 3508/92, zadeklarowany obszar przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 31 ust. 2 o więcej niż 30 %, rolnikowi odmawia się udzielenia pomocy, do jakiej byłby uprawniony na podstawie art. 31 ust. 2 w danym roku kalendarzowym w ramach tych systemów pomocy.
Ustalony stan faktyczny dla roku 2004 pozwolił na postawienie tezy, iż rozstrzygnięcie zawarte w decyzji [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. stoi w oczywistej sprzeczności ze stanem faktycznym stwierdzonym w trakcie kontroli na miejscu i ustaleniami poczynionymi w trakcie postępowania wyjaśniającego. Tym samym producent rolny otrzymał płatność nienależną, która nie uwzględniała wyników kontroli na miejscu. W wyniku tych ustaleń płatność do nie potwierdzonej w stosunku do deklaracji uprawy żyta UPO nie powinna zostać wypłacona. Wnioskodawca powinien otrzymać jedynie JPO w zmienionej wysokości – 13901,30 zł.
Konsekwencją powyższego stwierdzenia powinno być wyeliminowanie wadliwego rozstrzygnięcia merytorycznego z obrotu prawnego. Jednakże, zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a k.p.a., jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Biorąc pod uwagę, iż od dnia doręczenia decyzji z dnia [...] grudnia 2004 r. (tj. 17 stycznia 2005 r.) upłynęło ponad 5 lat i okres ten stanowi przekroczenie 5-letniego terminu przewidzianego w art. 146 § 1 k.p.a., brak było podstawy prawnej do uchylenia dotychczasowej decyzji, która to przyznała producentowi rolnemu płatności w nieprawidłowej wysokości. Tym samym w myśl art. 151 § 2 k.p.a. należało jedynie stwierdzić iż powyższa decyzja została wydana z naruszeniem prawa.
7. Od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] lutego 2014 r. W.S. wniósł odwołanie do Dyrektora OR ARiMR. Podniósł, że organ pierwszej instancji kontynuuje tematykę już prawomocnie zakończoną. W ocenie strony brak jest podstaw prawnych do wszczynania i prowadzenia postępowań, które w świetle przepisów k.p.a. są już niedopuszczalne.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Dyrektor OR ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji, uznając ją za trafną i zgodną z prawem.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zgodził się z argumentacją przedstawioną przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. Zwrócił nadto uwagę, iż w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia miały okoliczności związane z ustaleniami kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie W.S. w dniu [...] marca 2005 r. w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz weryfikacji upraw prowadzonych na kontrolowanych działkach, a także związane z prawidłowością zastosowania przepisów prawa procesowego.
Za okoliczność nową, nieznaną organowi w dniu wydawania decyzji, a powodującą konieczność wznowienia postępowania zostały uznane wyniki kontroli na miejscu. kontrolę na miejscu przeprowadza się w celu sprawdzenia i weryfikacji faktów stanowiących podstawę przyznania płatności oraz potwierdzenia zgodności danych i informacji zawartych we wnioskach pomocowych. W przypadku działek deklarowanych do płatności na rok 2004 przez W.S. stwierdzono obszar mniejszy niż deklarowany we wniosku z dnia [...] kwietnia 2004 r., jak również stwierdzono niezgodność pomiędzy uprawami deklarowanymi we wniosku, a uprawami stwierdzonymi w trakcie czynności kontrolnych.
Dyrektor OR ARiMR potwierdził ponadto prawidłowość działania organu pierwszej instancji w zakresie zastosowania w sprawie przepisów prawa procesowego dotyczących spełnienia przesłanek wznowienia postępowania i zastosowania art. 151 § 2 k.p.a.
8. Na decyzję Dyrektora OR ARiMR z dnia [...] czerwca 2014 r. W.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem skarżącego w sprawie doszło do naruszenia art. 157 k.p.a., ponieważ nieważność decyzji powinna być stwierdzona decyzją organu nadrzędnego nad organem wydającym decyzję, której nieważność dotyczy. Dnia [...] października 2012 r. wydana została decyzja o uchyleniu decyzji dotychczasowej o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, która została uchylona decyzją z [...] stycznia 2014 r. Niezasadna była zatem ponowna weryfikacja sprawy dotyczącej przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004 r. i prowadzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, choć zaskarżona decyzja używa sformułowania "wydania decyzji z naruszeniem prawa", co w rzeczywistości odpowiada podstawie stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Organ badając, czy zachodzą w sprawie przesłanki wymienione w art. 156 § 1 kpa, nie gromadzi nowego materiału dowodowego, który prowadziłby do nowych ustaleń faktycznych w sprawie. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, postępowanie w sprawie przyznania płatności na 2004 r. zostało wznowione, co narusza powagę rzeczy osądzonej. Nadto wznowienie postępowania nastąpiło z naruszeniem art. 146 § 1 kpa.
Zaskarżona decyzja nie powinna się ostać również z uwagi na treść jej uzasadnienia, z którego wynika, że stwierdzenie wydania decyzji o przyznaniu płatności za 2004 r. nastąpiło z naruszeniem prawa, a wniosek taki wyprowadzony został po ponownym przeanalizowaniu sprawy przyznania płatności na 2004 r. Zarówno w decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, jak i decyzji Dyrektora OR ARMiR brak jest podstawy prawnej ponownego rozpatrywania sprawy przyznania mi płatności na 2004 r., tzn. czy jest to wznowienie postępowania, czy uchylenie, zmiana, czy też stwierdzenie nieważności decyzji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor OR ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
9. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą ostateczną decyzją organu administracji publicznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa.
Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
10. Istota niniejszej sprawy sprowadzała się do zbadania, czy Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie naruszył obowiązujących przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego stwierdzając, że decyzja z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa. Przeprowadzona kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że orzekającym w sprawie organom administracji publicznej nie można skutecznie zarzucić, że przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania wydanych decyzji z obrotu prawnego. Organy prawidłowo i wszechstronnie ustaliły stan faktyczny sprawy, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, i na podstawie jego swobodnej oceny zastosowały właściwe w sprawie przepisy obowiązującego prawa.
11. Pierwsza kwestia wiąże się dopuszczalnością wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej. Postępowanie w sprawie zakończonej zaskarżoną zostało wznowione postanowieniem wydanym w dniu [...] maja 2005 r. Postanowienie to, wywołujące skutki jedynie procesowe, zostało wydane zgodnie z warunkami określonymi w art. 149 § 1 i 2 k.p.a., zakreślając jego granice do przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 a więc tzw. nowych dowodów lub okoliczności. Podkreślić należy, że postanowienie to nie zostało w toku trwania postępowania wyeliminowane, gdyż w trybie nadzwyczajnym została stwierdzona nieważność dwóch poprzednio wydanych decyzji wydanych w następstwie tego wznowienia. Oznacza to, że za każdym razem sprawa "wracała" do etapu następującego po procesowym wznowieniu postępowania.
Jeśli chodzi o przesłanki wznowienia w sprawach z zakresu płatności bezpośrednich podstawę prawną kontroli administracyjnej wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich stanowiły przepisy art. 6 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 6, poz. 40 ze zm.) oraz rozdziału II, tytułu III (w szczególności art. 16 ust. 1, 17 i 20) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.Urz. WE L 327 z 12 grudnia 2001).
Organy wykazały, że w sprawie zaistniały nowe dowody w związku z przeprowadzoną w oparciu o powołane przepisy dniu [...] marca 2005 r. kontrolą na miejscu, które stanowiły okoliczności nie znane Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w dniu wydawania decyzji ostatecznej. Ustalenia faktyczne organu znajdują również potwierdzenie w materiale sprawy, w szczególności protokole pokontrolnym. Podkreślenia wymaga, że ustaleń kontrolnych nie zakwestionował skarżący podpisując protokół i nie zgłaszając do niego zastrzeżeń, także w toku dalszego procedowania przyznając, że na zakwestionowanym gruncie był tzw. ugór czarny (oświadczenie skarżącego z dnia [...] kwietnia 2005 r.).
Wobec powyższego zaistniały przesłanki do wdrożenia procedury wznowieniowej i merytorycznej oceny decyzji objętej wznowieniem. Na skutek jednak wad kwalifikowanych dwóch decyzji wydanych przez organ pierwszej instancji doszło w sprawie do sytuacji, w której upłynął pięcioletni okres o dnia doręczenia skarżącemu decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2004 r. W tej sytuacji trafnie organy uznały, że stwierdzenie i wykazanie pozytywnej przesłanki do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie mogło prowadzić do jej uchylenia i pomniejszenia płatności (art. 151 § 1 pkt 2), lecz umożliwia jedynie stwierdzenia naruszenia prawa przez decyzję objęta wznowieniem (art. 151 § 2).
12. Jak można przypuszczać, treść uzasadnienia obu decyzji sprawia, że skarżący odbiera ją jako rozstrzygnięcie skutkujące pomniejszeniem płatności lub obligującym ją do jej zwrotu. Tymczasem takiego skutku przedmiotowa decyzja nie wywołuje. Trafnie organ w części argumentacyjnej wyjaśnia przyczyny faktyczne oraz przesłanki pomniejszenia wskazując na przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie, w szczególności art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 2419/2001. Organy szczegółowo wyjaśniły zakres pomniejszenia w odniesieniu do zadeklarowanego i stwierdzonego w toku kontroli stanu upraw.
Wskazać jednak należy, że decyzja podjęta w trybie art. 151 § 2 k.p.a. nie usuwa decyzji objętej jej rozstrzygnięciem z obrotu prawnego, która nadal kształtuje stosunek prawny. Stanowi ona wyraz swoistego kompromisu pomiędzy zasadą praworządności, a zasadą trwałości decyzji administracyjnej, na rzecz zasady trwałości decyzji administracyjnej (G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Postępowanie administracyjne ogólne, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2003, s. 805). Odnosząc ten pogląd do okoliczności niniejszej sprawy należy wyraźnie podkreślić, że decyzją, której ostateczny charakter został zachowany i która pozostała w obrocie prawnym, jest decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] o przyznaniu skarżącemu płatności bezpośredniej w łącznej wysokości 33762,03 zł.
Decyzja podjęta w trybie art. 151 § 2 k.p.a. może stanowić natomiast podstawę do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym przed sądem powszechnym i na zasadach określonych prawem cywilnym). W doktrynie wskazuje się jednak, że takie roszczenie przysługuje stronie poszkodowanej niezgodnym z prawem aktem lub czynnością organu (por. B Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 553, A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 757; R. Stankiewicz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2014, s. 640; R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 796
Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.