Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 25 września 2007 roku, przyznano skarżącemu S.G. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka na pełnomocnika wyznaczyła adwokata A.K..
Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (sygn. akt II SA/Go 589/07) oddalił skargę S.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie przekazania pisma według właściwości.
Pełnomocnik skarżącego adw. A.K. pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. (data wpływu) podzielając stanowisko zawarte w skardze, złożył wniosek o przyznanie na jego rzecz kosztów tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu.
Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim przyznał pełnomocnikowi kwotę 240 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu.
Pismem z dnia [...] stycznia 2008r. adwokat A.K. wniósł od ww. orzeczenia z dnia 6 grudnia 2007r. skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 11 lutego 2009r. (sygn. akt l OSK 347/08), oddalił.
W dniu 27 kwietnia 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wpłynął wniosek adwokata A.K. o przyznanie na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002r., Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowego przez same strony (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a."). Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, między innymi, kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Zgodnie z art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Pełnomocnikowi ustanowionemu na podstawie art. 244 p.p.s.a. należy się wynagrodzenie, w zakresie określonym w art. 250 p.p.s.a., jedynie za pomoc prawną rzeczywiście udzieloną. Decyzja o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek Sądu w zakresie ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona.
Powołany we wniosku o zasądzenie wynagrodzenia przez adwokata A.K. § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002r., Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) wiąże przyznanie wynagrodzenia między innymi ze za sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej.
Należy podkreślić, iż w rozpatrywanej sprawie wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką adwokat A.K. sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 6 grudnia 2007 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim.
W związku z przedstawionym powyżej stanem prawnym, należało stwierdzić, że skoro wyznaczony przez organ samorządu zawodowego profesjonalista, który udzielił skarżącemu pomocy prawnej w postaci sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, ma zagwarantowane prawo do otrzymania z tego tytułu stosownego wynagrodzenia.
Z uwagi na powyższe w przedmiotowej sprawie należało zasądzić na rzecz pełnomocnika stawkę w wysokości 120 złotych. Stawkę tę zgodnie z § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. należało podwyższyć o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Uwzględniając powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.