Uzasadnienie
T.W., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013r. [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ ten utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2013r. nr [...] orzekającą o cofnięciu T.W. uprawnienia do wykonywania badań technicznych o numerze [...].
W dniu 22 stycznia 2014r. do Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik podniósł, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Nadto wskazał, że wskutek zaskarżonej decyzji skarżący został pozbawiony możliwości wykonywania zawodu, a w konsekwencji został pozbawiony jedynego źródła utrzymania, co bardzo negatywnie wpływa na jego sytuację ekonomiczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego okazał się niezasadny.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186).
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z powyższego wynika zatem, że do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Niedopełnienie tego obowiązku przez wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnikowym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreślonej szkody uniemożliwia poczynienie stosownych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Na wnioskodawcy ciąży również obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku.
Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2014r., sygn. akt II GZ 41/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie wniosek złożony przez pełnomocnika T.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób uprawdopodobniony, ani poprzez przedstawienie w opisie stanu faktycznego sytuacji finansowej skarżącej, ani poprzez przedłożenie jakichkolwiek dokumentów wykazujących trudną sytuację finansową skarżącego, która zmuszałaby go do zadłużania się.
W świetle powyższego, zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku skarżącego i wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji SKO.
Na marginesie należy podkreślić, że wyżej omówiona instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia ma na celu jedynie zapewnienie tymczasowej ochrony, gdyż po myśli przepisu art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.
W niniejszej sprawie na podstawie Zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 stycznia 2014r. wyznaczony już został termin rozprawy na dzień 27 lutego 2014r. Zgodnie z art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonany.
W konsekwencji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.