Uzasadnienie
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 stycznia 2010 r., M.W. została wezwana do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w wysokości 200 zł. 26 stycznia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp. wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
W uzasadnieniu wniosku M.W. podała, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, gdyż utrzymuje się z renty rodzinnej w wysokości 985,62 zł. Na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 1 lutego 2010 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia w terminie 7 dni złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez:
- 1. przedłożenie rachunków potwierdzających ponoszone koszty związane z utrzymaniem domu,
- 2. przedłożenie rachunków potwierdzających ewentualnie ponoszone koszty zakupu leków (leczenia),
- 3. przedłożenie wyciągu z posiadanych rachunków bankowych za okres od 12/2009 do 01/2010 r.,
- 4. przedłożenie decyzji odnośnie otrzymanych wszelkich kwot płatności związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego za 2009 r.,
- 5. dokumentu potwierdzającego wysokość otrzymywanej renty (decyzja ZUS, odcinek renty).
Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącej 3 lutego 2010 r.
M.W. nie uzupełniła złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Pismem z dnia [...] lutego 2010 r. skarżąca poinformowała, że cofa skargę.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. -dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.).
Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika.
Należy podkreślić, że ciężar dowodu co do wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na podmiocie występującym z takim żądaniem, co jednoznacznie wynika z treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. który stanowi, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W niniejszej sprawie M.W. nie uzupełniła złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tej sytuacji nie sposób zatem jedynie w oparciu o okoliczności podane w formularzu PPF przyjąć, że skarżąca wykazała, że nie posiada możliwości poniesienia kosztów sądowych oraz związanych z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika. Z treści formularza PPF wynika między innymi, że skarżąca posiada rentę rodzinną w wysokości 785,62 zł a także, że jest właścicielem gospodarstwa rolnego o pow. 8,8726 ha.
Skarżąca nie przedłożyła dokumentów wskazanych w wezwaniu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tym samym niemożliwa jest prawidłowa analiza sytuacji majątkowej skarżącej.
Zważyć również trzeba, że w postępowaniu w sprawie przyznania prawa pomocy badaniu podlega nie tylko dochód wnioskodawcy, ale także posiadany majątek. Z formularza PPF wynika między innymi, że M.W. posiada oszczędności w wysokości 3.000 zł.
W literaturze wskazano, iż prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39).
W konkluzji należy zatem stwierdzić, że wniosek M.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.