Uzasadnienie
W dniu [...] lutego 2020 r. o godz. 1:45 na drodze krajowej nr [...] ([...] wjazd na terytorium RP) funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili kontrolę zespołu środków transportu o numerach rejestracyjnych [...]. Kierujący zestawem okazał do kontroli między innymi wypis z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy udzielonej przewoźnikowi - E sp. z o.o. oraz list przewozowy CMR z dnia [...] lutego 2020 r., z których wynika, że przewożony z Wielkiej Brytanii do Polski towar to części samochodowe o masie 5000 kg. Podczas kontroli stwierdzono, że przewożone są "fragmenty samochodów osobowych różnych marek (przody pojazdów cięte pionowo przez dach i podłogę, posiadające silniki, skrzynie biegów oraz ich osprzęt wraz z płynami eksploatacyjnymi", a także koła jezdne i zderzaki. W związku tym zwrócono się do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej jako WIOŚ) z wnioskiem o przeprowadzenie oceny przewożonego towaru.
WIOŚ w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] stwierdził, że przewożone pocięte karoserie pojazdów są odpadami klasyfikowanymi pod kodem 160104* jako zużyte lub nie nadające się do użytkowania pojazdy, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. poz. 1923).
W trakcie kontroli funkcjonariusze stwierdzili, że przewoźnik wykonuje transgraniczny transport odpadów zespołem pojazdów o numerach rejestracyjnych [...], który nie jest oznakowany zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczególnych wymagań dla transportu odpadów. Mając na uwadze powyższe ustalenia funkcjonariusze sporządzili protokół kontroli nr [...] wraz z załącznikiem, w którym wykazano naruszenie polegające na wwozie na terytorium RP odpadów bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Kontrolę drogową zakończono i protokół podpisano w dniu 11 lutego 2020 r.
Zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2021 r. Naczelnik UCS poinformował E sp. z o.o. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w związku z wykonanym w dniu [...] lutego 2020 r. przewozem drogowym odpadów.
Pismem z dnia [...] lipca 2021 r. spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o umorzenie postępowania w trybie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., gdyż "uczestnik postępowania nie miał wpływu na powstanie ewentualnego naruszenia, a przewóz nastąpił wskutek okoliczności, których przewożący nie mógł przewidzieć. Przewożonym towarem były "części pojazdów nienadające się do użytkowania, a nie pojazdy". Pełnomocnik strony uznał za niezasadne stanowisko WIOŚ, iż pocięte części karoserii, nawet kompletne, mogą być uznane za pojazd w rozumieniu ustawy o odpadach. Pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków na okoliczność informacji przekazanych przez zleceniodawcę oraz stanu i rodzaju przewożonych elementów i przesłanek do uznania ich za części samochodowe.
NUCS pismem z dnia [...] września 2021 r., na podstawie art. 50 k.p.a. wezwał pełnomocnika strony do: przedstawienia zlecenia na wykonanie usługi transportu; przedstawienia umowy potwierdzającej zatrudnienie kierowcy; wskazania miejsca, daty i terminu zleconego i faktycznie wykonanego załadunku towaru dla zlecenia; wskazanie czy E sp. z o.o. na dzień kontroli posiadała wpis do rejestru, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o odpadach, uprawniający transportującego odpady do przewozu odpadów klasyfikowanych do kodu 16 01 04*. Pismem z tej samej daty, działając na podstawie art. 52 k.p.a., NUCS zwrócił się do Naczelnika UCS, o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka i strony.
Pismem z dnia [...] października 2021 r. pełnomocnik strony odpowiedział na wezwanie organu. Naczelnik UCS pismem z dnia [...] grudnia 2021 r. poinformował, że świadek (kierowca P.Ż.) dwukrotnie nie stawił się na przesłuchanie. Nieobecność świadka była usprawiedliwiona przez pełnomocnika strony. Z kolei pismem z dnia [...] grudnia 2021 r. przekazał protokół przesłuchania T.C. wraz z załącznikami, którego wynika, że każdy kierowca przy zatrudnieniu jest przeszkolony przez wyspecjalizowaną firmę. Corocznie kierowcy odbywają sześciogodzinne szkolenie z czasu pracy i BHP. Kierowca w okresie swojego zatrudnienia w spółce nie wykonywał przewozów drogowych odpadów. Kierowcy są uprawnieni do odmowy podjęcia przewozu zleconego towaru, w sytuacji gdy może on być niezgodny ze zleceniem. E sp. z o.o. na dzień kontroli nie posiadała wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o odpadach.
Przedmiotem zleconej usługi transportu poddanej kontroli w dniu [...] lutego 2020 r. były używane części samochodowe. Kierowca w chwili załadunku nie przekazywał firmie transportowej żadnych wątpliwości dotyczących przewożonych części samochodowych. Przewoźnik nie współpracował wcześniej z firmą A, był to jednorazowy transport.
Po analizie zgromadzonej w sprawie dokumentacji Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...] – na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej jako k.p.a), art. 4 pkt 22 lit. v, art. 92a ust. 1, ust. 7 pkt 1, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 919, dalej jako u.t.d.), art. 24 ust. 1, ust. 6, ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 779, dalej jako u.o.) oraz § 1 i § 10 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. poz. 1742, dalej jako r.w.t.o.) – nałożył na E sp. z o.o. karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego odpadów w dniu [...] lutego 2020 r. przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 u.o.
W uzasadnieniu organ powołał treść przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i wskazał, iż stwierdzony podczas kontroli brak oznakowania środków transportu stanowi naruszenie przepisów u.o. oraz obowiązków i warunków przewozu drogowego. Przy czym w sprawie bezspornym jest, iż przewoźnik realizował transgraniczny transport odpadów.
Odnosząc się do treści wniesionych w toku postępowania pism pełnomocnika strony, organ stwierdził, że przedstawione w nich argumenty nie mogą stanowić przesłanki uwalniającej stronę od odpowiedzialności za naruszenie prawa. Zorganizowanie kierowcy szkolenia przy zatrudnieniu, a następnie corocznego sześciogodzinnego szkolenia z czasu pracy i BHP, nie jest wystarczającym rozwiązaniem organizacyjnym. Wprawdzie z treści zlecenia transportu z dnia [...] lutego 2020 r. i protokołu przesłuchania strony z dnia [...] grudnia 2021 r. wynika, że przedmiotem transportu miały być części samochodowe, jednak strona na dzień kontroli nie posiadając stosownego wpisu do rejestru, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. b u.o. (uprawniającego przewoźnika do transportu odpadów) powinna dochować szczególnej staranności, aby przewożonym towarem były części samochodowe (zgodnie ze zleceniem), a nie odpady (pocięte karoserie pojazdów z akumulatorami i płynami eksploatacyjnymi w komorach silnikowych).
Ponadto organ nie podzielił zastrzeżeń pełnomocnika strony co do klasyfikacji przewożonego towaru, jako odpadów. W oparciu o obowiązujące przepisy organ wyjaśnił, że definicja "odpadów" oznacza każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia został zobowiązany. Przy czym pozbycie się nie może być rozumiane jako utrata kontroli nad przedmiotem, a raczej jako zasadnicza zmiana sposobu jego wykorzystywania, odmienna od podstawowego jego przeznaczenia, do którego przestał się ten przedmiot nadawać, a która to zmiana może spowodować także poważne negatywne konsekwencje dla człowieka lub środowiska.
Zatem fakt "pocięcia pojazdów" spowodował zasadniczą zmianę ich wykorzystania, odmiennie od podstawowego ich przeznaczenia. Dodatkowo, w myśl § 10 ust. 1-4 r.w.t.o., przewoźnik w trakcie wykonywania przewozu drogowego odpadów zobowiązany był oznakować środek transportu w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 u.o.
Wobec powyższego organ I instancji uznał, że w niniejszym postępowaniu nie wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., gdyż to podmiot wykonujący przewóz drogowy zobowiązany był oznakować środki transportu przeznaczone do transgranicznego transportu odpadów zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 i art. 77 § 1-3 i art. 78 k.p.a., art.10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. w zw. z art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., 2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż pocięte części karoserii samochodowej stanowią pojazdy nienadające się do użytku, podczas gdy stanowią one po prostu części pojazdów, które mogą być uznane za części zamienne lub elementy karoserii, ale nie za pojazdy w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym, 3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 25 ust. 6 u.o. w zw. z art. 2 pkt 31 ustawy prawo o ruchu drogowym. W związku powyższym strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako DIAS) decyzją z dnia [...] listopada 2022 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że z uwagi na zarzuty odwołania pismem z dnia [...] maja 2022 r. zwrócił się do kierowcy o udzielenie informacji czy i kiedy został przeszkolony przez pracodawcę z zakresu przepisów dot. zasad wykonywania transportu drogowego, czy i jak często w okresie zatrudnienia wykonywał przewóz odpadów, czy był przez pracodawcę uprawniony do odmowy podjęcia przewozu zleconego towaru, w sytuacji gdyby był on niezgodny ze zleceniem, oraz o podanie treści dyspozycji otrzymanej od spedytora w zakresie kontrolowanego przewozu. Pismo wysłano pełnomocnikowi oraz kierowcy (na adres wskazany przez pełnomocnika). Skierowana do kierowcy przesyłka wróciła z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Pełnomocnikowi pismo doręczono 19 maja 2022 r. Jednocześnie, pismem z [...] maja 2022 r. organ odwoławczy wystąpił do spedytora o udzielenie informacji co do dyspozycji przekazanych kierowcy w zakresie kontrolowanego przewozu towaru.
Pismem z dnia [...] maja 2022 r. spedytor złożył wyjaśnienia w tym zakresie. Organ zwrócił się też do strony postępowania o przesłanie informacji od inspektora ds. BHP prowadzącego szkolenia kierowców w zakresie przewozu towarów, na okoliczność zakresu i programu tych szkoleń, informacji przekazywanych kierowcom odnośnie czynności koniecznych do wykonywania w trakcie transportu i możliwych zasad weryfikacji przewożonego towaru. Pismo doręczono w dniu 19 maja 2022 r. pełnomocnikowi, który nie odpowiedział na nie.
Następnie DIAS wskazał, iż w ustalonym stanie faktycznym sprawy nie znajduje zastosowania § 11 r.w.t.o. wyłączający obowiązek oznakowania pojazdów przewożących odpady, ponieważ odpad o kodzie 16 01 04* i masie 5000 kg nie został wyłączony z obowiązku prowadzenia ewidencji odpadów, zgodnie z art. 66 ust. 4 u.o. Za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 u.o., w lp. 4.8 załącznika nr 3 do u.t.d. została określona kara pieniężna w wysokości 10.000 zł.
Ponadto organ odwoławczy nie dopatrzył się zaistnienia w sprawie przesłanek uzasadniających zastosowanie art. 92b ust. 1 i art. 92c u.t.d. Strona nie wykazała bowiem jakie to nieprzewidywalne okoliczności i nadzwyczajne zdarzenia, całkowicie od niej niezależne, doprowadziły do naruszenia prawa. Brak jest też zaistnienia w sprawie okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania, w tym wynikającej z art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. Naruszenie zostało ujawnione bowiem dnia [...] lutego 2020 r., a decyzja organu I instancji została wydana [...] stycznia 2022 r. i doręczona 19 stycznia 2022 r.
DIAS zwrócił także uwagę, że strona nie podjęła żadnych czynności, aby umożliwić kierowcy wypowiedzenie się w sprawie ani nie przesłała informacji od inspektora BHP dotyczących przeprowadzanych w firmie szkoleń. Jedynie spedytor udzielił informacji w sprawie, które nie skutkowały odmiennym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej.
Dalej organ wyjaśnił, że postępowanie kontrolne jest postępowaniem szczególnym, w którym stronę (podmiot wykonujący przewóz drogowy) reprezentuje kierowca kontrolowanego pojazdu (w przypadku kontroli drogowej), a dowód przeprowadzenia tego postępowania i dowód dokonanych w nim ustaleń stanowi protokół kontroli. Na mocy art. 3 ust. 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów Główny Inspektor Ochrony Środowiska, Krajowa Administracja Skarbowa, Straż Graniczna, Inspekcja Transportu Drogowego, wojewódzcy inspektorzy ochrony środowiska współdziałają w zakresie międzynarodowego przemieszczania odpadów oraz zapobiegają nielegalnemu międzynarodowemu przemieszczaniu odpadów, w szczególności przez wymianę informacji i doświadczeń, w tym w zakresie klasyfikacji towarów jako spełniających przesłanki do uznania ich za odpady. Ocena WIOŚ z [...] lutego 2020 r. w zakresie klasyfikacji rodzaju transportowanego towaru (odpadów) została przyjęta przez NUCS i dołączona do protokołu kontroli drogowej, który stanowi dowód przeprowadzenia postępowania kontrolnego oraz dowód dokonanych w nim ustaleń. Opinia WIOŚ, która dla organu orzekającego jest wiążąca oraz protokół kontroli, do którego kierowca reprezentujący przewoźnika nie wnosił uwag, mają walor dokumentu urzędowego.
Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na powyższą decyzję, zarzucając jej:
- 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1, 2 i 3 k.p.a. i art. 78 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez stronę, a to dowodu z opinii biegłego po przeprowadzeniu przez niego (przy udziale strony) oględzin przedmiotowego towaru transportowanego przez skarżącego, celem jednoznacznego ustalenia stanu przewożonego towaru i możliwości jego zakwalifikowana jako części samochodowe lub części pojazdów - co ma dla niniejszej sprawy podstawowe znaczenie - co stanowiło także dodatkowe naruszenie art. 85 § 1 k.p.a.
- 2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż pocięte części karoserii samochodowej stanowią pojazdy nienadające się do użytku, podczas gdy takie elementy to po prostu części pojazdów, które mogą być uznane za części zamienne lub elementy karoserii, ale nie pojazdy w rozumieniu przepisów prawa o ruchu drogowym, a co skutkowało
- 3. naruszeniem prawa materialnego, a to:
- - art. 92c ust. 1 u.t.d. poprzez wadliwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że pomimo przeprowadzenia przez stronę, jako przewoźnika odpowiednich szkoleń i zatrudnieniu kierowców o długoletnim doświadczeniu, strona ta ponosi odpowiedzialność za wadliwe zakwalifikowanie przez tak wyszkolonego kierowcę przewożonych towarów pomimo, że okoliczności te winny być zakwalifikowane jako niemożliwie do przewidzenia, przy jednoczesnym uznaniu, iż strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia,
- - art. 25 ust. 6 u.o. w zw. z art. 2 pkt 31 ustawy prawo o ruchu drogowym, przez wadliwe jego zastosowanie i uznanie, iż pocięte części karoserii pojazdów mogą być uznane za pojazdy nienadające się do użytku i w rezultacie odpady o kodzie 160104 w rozumieniu załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów, podczas gdy takie części karoserii nie mogą być uznane za pojazdy w rozumieniu powołanego przepisu art. 2 pkt 31 p.r.d. z uwagi na brak przystosowania i możliwości wykonywania transportu pociętymi elementami karoserii, co dyskwalifikuje ją jako pojazd w rozumieniu ww. przepisów prawa o ruchu drogowym.
W rezultacie strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm prawem przewidzianych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie wyjaśnić należy, iż Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 529, dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył organ a pełnomocnik strony skarżącej nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy.
Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.
Przedmiot tak rozumianej kontroli w przedmiotowej sprawie stanowiła decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] stycznia 2022 r. o nałożeniu na skarżącą spółkę kary pieniężnej w kwocie 10000 zł za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 u.o..
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 4 pkt 2 u.t.d. międzynarodowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl art. 4 pkt 22 u.t.d. obowiązki lub warunkami przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów u.t.d. jak i wymienionych aktów prawa krajowego i unijnego, w tym ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (wymieniona w art. 4 pkt 22 lit. v).
Stosownie do treści art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (ust.3).
Według art. 24 ust. 1 u.o. transport odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia oraz zagrożenia, które mogą powodować odpady, w tym zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust.
7. Z kolei zgodnie z § 10 r.w.t.o., wydanym na podstawie art. 24 ust. 7 u.o., w przypadku środków transportu odpadów przeznaczonych do transgranicznego transportu odpadów, zamiast oznakowania wskazanego w § 9 (tablica koloru białego z napisem ODPADY), dopuszcza się oznakowanie środków transportu tablicą koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości, na której umieszcza się wielką literę "A " koloru czarnego o wysokości minimum 200 mm i szerokości linii minimum 20 mm. Oznakowanie umieszcza się w widocznym miejscu z przodu środka transportu, na jego zewnętrznej powierzchni (ust. 2). Za naruszenie w powyższym zakresie w załączniku nr 3 do u.t.d. pod lp. 4.8 przewidziano karę w wysokości 10.000 zł.
Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż niewątpliwie - jak wynika z treści protokołu kontroli - w dniu przeprowadzonej kontroli tj. [...] lutego 2020r., zespołem pojazdów składającym się z ciągnika samochodowego (nr [...]) oraz naczepy (nr [...]) skarżąca spółka wykonywała międzynarodowy transport drogowy przewożąc z Wielkiej Brytanii do Polski używane części samochodów oraz pocięte części (fragmenty) samochodów osobowych różnych marek (przody cięte pionowo przez dach i podłogę, posiadające silniki, skrzynie biegów oraz ich osprzęt z płynami eksploatacyjnymi). W trakcie kontroli kontrolujący zwrócili się do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, który w piśmie z dnia [...] lutego 2020r. (k.23) po dokonaniu analizy przesłanych dokumentów i materiałów zdjęciowych, ładunek ten zakwalifikował jako odpad kategorii 160104* (t.j. zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy).
Jednocześnie nie było kwestionowane w toku postępowania, że kontrolowany pojazd, którym przewożony był towar nie był oznakowany w sposób określony § 9 i 10 rozporządzenia, tj. nie posiadał tablic z literą "A" lub napisem "odpady".
W świetle powyższych ustaleń organy uznały, iż przewożony przez skarżącą towar niewątpliwie stanowił odpad, na co wskazuje nie tylko protokół kontroli i protokół oględzin, ale przede wszystkich ocena organu wyspecjalizowanego jakim jest WIOŚ. W tym zakresie organ słusznie zwrócił uwagę, iż opinia WIOŚ z [...] lutego 2020 r. posiada walor dokumentu urzędowego. Dodatkowo zauważyć należy, że protokół kontroli został podpisany przez kierowcę skarżącej spółki bez zgłoszenia jakichkolwiek zastrzeżeń, co przy uwzględnieniu ostatecznego stanowiska przedstawionego przez WIOŚ, potwierdza, że transport towaru na terytorium RP odbył się z naruszeniem przepisów ustawy o odpadach.
Dokonując bowiem transgranicznego przemieszczenia tego towaru z Wielkiej Brytanii do Polski skarżąca obowiązana była zgodnie z art. 24 ust. 6 u.o. w zw. z § 9 i § 10 r.w.t.o. oznaczyć pojazd tablicą z napisem "ODPADY" albo tablicą z literą A wg wzoru wskazanego odpowiednio w załącznikach nr 1 i 2 do r.w.t.o., czego - jak wynika protokołu kontroli z dnia [...] lutego 2020 r. - niewątpliwie nie dopełniła. Jednocześnie w sprawie nie zachodziły przypadki, o których mowa w § 11 r.w.t.o., które zwalniają z obowiązku oznakowania pojazdu przewożącego odpady w powyższy sposób.
Zdaniem Sądu stan sprawy w odniesieniu do nieprawidłowości (typizacji deliktu administracyjnoprawnego) jest niewątpliwy i został on ustalony oraz udowodniony przez organy zgodnie z przepisami postępowania. Strona miała w tym postępowaniu zapewnione wszelkie gwarancje proceduralne.
W toku postępowania strona kwestionowała zakwalifikowanie przewożonego w dniu [...] lutego 2020 r. ładunku jako odpadu, wskazując iż nie były to pojazdy jak określono w przyjętej kategorii odpadu, odwołując się w tym zakresie do definicji pojazdu z ustawy Prawo o ruchu drogowym. W ocenie Sądu organy słusznie nie uwzględniły stanowiska spółki, gdyż ustawa Prawo o ruchu drogowym odnosi się do odrębnej materii regulując zasady ruchu na drogach, dopuszczenia pojazdów i nieuzasadnione jest odwoływanie się przy kwalifikacji odpadów do definicja pojazdu z u.P.r.d. W tym względzie zasadnicze znaczenie ma definicja odpadu zawarta w art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o. zgodnie z którą przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycie się jest obowiązany. Jak słusznie zauważył organ, pocięcie pojazdów spowodowało zasadniczą zmianę w zakresie ich wykorzystania i podstawowego przeznaczenia.
Dodać przy tym należy, iż pomimo podniesienia opisanej argumentacji, w istocie skarżąca spółka nie przedstawiła w postępowaniu żadnego dowodu wskazującego na błędne zakwalifikowanie przez organy przewożonego ładunku jako odpadu. Skarżąca zwróciła się jedynie do organu o przeprowadzenie z urzędu dowodu z oględzin przewożonego [...] lutego 2020 r. towaru. W tym zakresie jednak organ posiadając w aktach sprawy dokumenty w postaci protokołu z kontroli z załącznikami oraz opinii WIOŚ (posiadającej walor dokumentu urzędowego), prawidłowo nie stwierdził podstaw do uzupełnienia w w/w zakresie materiału dowodowego.
Natomiast zgodnie z wnioskami strony skarżącej organy przeprowadziły w toku postępowania dowody z przesłuchania świadków (L.G. i T.C.). Natomiast na wezwanie organu z [...] maja 2022 r. do uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie wnioskowanym przez skarżącą, spółka nie odpowiedziała. Z kolei próby uzyskania wyjaśnień od kierowcy – P.Ż. mimo starań organu, nie powiodły się z przyczyn od organu niezależnych.
Zdaniem Sądu, mając na uwadze powyższe, organom nie można zarzucić naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie gromadzenia materiału dowodowego i jego oceny.
Wobec powyższego stwierdzić należy, iż w sprawie zaistniały zatem podstawy do wymierzenia skarżącej kary za wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 u.o. (tj. w przepisach r.w.t.o.) w wysokości 10.000 zł (art. 92a ust. 7 w zw. z l.p. 4.8 załącznika nr 3 do u.t.d.). Podkreśłić należy, iż o odpowiedzialności skarżącej jako przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy rzeczy przesądza art. 92a ust. 1 u.t.d., a odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od winy, czy dobrej lub złej woli, gdyż dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem.
Wyjątek od tej zasady przewiduje art. 92c ust.1 u.t.d. W myśl tego przepisu nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
- 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
- 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
- 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
W toku postępowania skarżąca podnosiła przede wszystkim, że skoro nie miała wiedzy i nie mogła wiedzieć o tym, że przewozi odpady, nie powinna być objęta karą w sytuacji, gdy to wysoko wyszkolony kierowca wadliwie zakwalifikował towar. Zdaniem Sądu organy prawidłowo nie uwzględniły wskazanych w powyższym zakresie okoliczności jako takich, których spółka nie mogła przewidzieć i które uzasadniałyby umorzenie postępowania w oparciu o art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Należy wskazać, że art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem i eliminować naruszenia.
Przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego i stosowania w przypadku stwierdzenia naruszeń właściwych środków dyscyplinujących (por. np. wyroki NSA: z 13 stycznia 2015 r., II GSK 2098/13, z 15 października 2015 r., II GSK 1990/14, z 12 marca 2015 r., II GSK 262/14, z 14 kwietnia 2016 r., II GSK 2527/14). W orzecznictwie podkreśla się, że sam fakt, że winę za naruszenia ponosi kierowca nie stanowi przesłanki zwalniającej przedsiębiorcę od odpowiedzialności (por. wyrok NSA z 25 września 2014r., II GSK 1027/13). W rozpoznawanej sprawie skarżąca to profesjonalny podmiot, który świadczy zawodowo usługi transportowe od lat, a zatem powinien znać regulacje prawne dotyczące przemieszczania rzeczy, w tym odpadów i posiadać wiedzę umożliwiającą dokonanie oceny statusu przewożonego towaru. Jako przewoźnik ma obowiązek przestrzegać przepisów prawa z zakresu transportu, a zatem w jej interesie było dokonanie samodzielnej kwalifikacji towaru i podjęcie w związku z tym stosownych działań.
Krótki opis w dokumencie CMR, że przedmiotem transportu są części samochodowe i przeświadczenie spółki wykonującej transport, że w istocie tak jest, nie zwalniało skarżącej z obowiązku ustalenia, jaki faktycznie rodzaj towaru przewozi, w tym, czy nie są to odpady objęte zezwoleniem oraz wymogiem posiadania dodatkowej dokumentacji jak i właściwego oznaczenia pojazdu zwłaszcza w sytuacji, gdy towar obejmował m.in. pocięte samochody, z takimi elementami jak akumulatory, skrzynie biegów itd. z płynami eksploatacyjnymi. Tymczasem ani kontrolujący, ani WIOŚ nie mieli wątpliwości co do tego, że jest to odpad.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że do stwierdzonych naruszeń doszło na skutek braku dochowania przez skarżącą należytej staranności. Podniesiona w skardze okoliczność jakoby nie mogła wiedzieć, jak i nie mogła ustalić, że na pojazd załadowano odpady, jest zatem nie wystarczająca do uwolnienia się od odpowiedzialności, zwłaszcza, że nie podniosła, aby zaistniało zdarzenie o charakterze nadzwyczajnym. Podkreślić należy, iż nie wystarczy samo powołanie się na brak winy, lecz wymagane jest pozytywne wykazanie podjęcia w ramach organizacji przewozu wszystkich niezbędnych środków, a w konsekwencji dowiedzenie, że do naruszenia doszło na skutek obiektywnych, nadzwyczajnych i nieprzewidywalnych okoliczności, na które przedsiębiorca nie miał wpływu. W tych okolicznościach niezareagowanie przez kierowcę, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności w zakresie przyjęcia do transportu towaru stanowiącego w istocie odpad i niedochowanie określonych w u.o. i r.w.t.o, wymogów, w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w istocie rzeczy jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorcy oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika (por. wyrok NSA z 22 kwietnia 2021 r., II GSK 798/18).
Skoro więc w niniejszej sprawie spółka nie wykazała obiektywnych, nieprzewidywalnych, nadzwyczajnych okoliczności, to tym samym należało podzielić pogląd organu, że nie było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.
Z akt sprawy nie wynika również, aby na skarżącą za stwierdzone naruszenie została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Zarzutu takiego również nie formułowała skarżąca ani na etapie postępowania administracyjnego, ani też na etapie postępowania przed sądem administracyjnym. Tym samym nie zaktualizowała się również przesłanka wskazana w art. 92c ust.1 pkt 2 u.t.d.
Natomiast - zdaniem Sądu za spełnioną uznać należy przesłankę z art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., gdyż od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Termin, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. ma charakter materialnoprawny, co oznacza, że z jego upływem wszczęte w sprawie postępowanie podlega umorzeniu. U.t.d. reguluje w sposób swoisty kwestię wpływu upływu czasu na możliwość prowadzenia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., a więc w istocie określa przedawnienie nałożenia kary pieniężnej (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2021 r., II GSK 2316/21). Językowa i systemowa interpretacja tego przepisu, czyli interpretacja na tle innych przepisów tej ustawy prowadzi do wniosku, że momentem czasowym, od którego termin przedawnienia rozpoczyna swój bieg, czyli "dniem ujawnienia naruszenia" jest dzień przedstawienia informacji o stwierdzonym naruszeniu, w odpowiedniej formie, za pomocą dokumentu, który określa wyniki kontroli i zarazem daje podstawę do wydania decyzji o nałożeniu kary za to naruszenie.
Zwrócić uwagę należy, że przepis ten posługuje się terminem "ujawnić", co w języku polskim oznacza "stwierdzić coś" i zarazem "podać do wiadomości". W procedurze stosowanej w sprawach dotyczących przewozów drogowych przyjmuje się, że takie ujawnienie następuje w protokole kontroli, który ma walor dokumentu urzędowego (por. art. 74 ust. 1, art. 80 ust. 2, art. 87 ust. 5 u.t.d.). Wzór i elementy tego dokumentu określało w chwili kontroli przeprowadzonej w niniejszej sprawie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2019 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz.U z 2019 r., poz. 1684). W tym protokole ujawnia się, czyli opisuje stwierdzone naruszenie, czyli rodzaj naruszenia oraz naruszone przepisy.
Przyjęcie innego terminu początku biegu przedawnienia, w szczególności od momentu zawiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania byłoby wykładnią niezgodną z brzmieniem językowym przepisu skonstruowanego przecież dla celów gwarancyjnych, między innymi po to, by termin do nałożenia kary był liczony od rzeczywistego ujawnienia przez organ wszystkich znamion deliktu administracyjnego, a nie od momentu formalnego wszczęcia postępowania, czyli zawiadomienia strony o wszczęciu niniejszego postępowania z urzędu (art. 61 § 1 i § 4 k.p.a.). Przepisy te posługują się jednoznacznie zwrotem "wszczęcie postępowania", który na gruncie procedury administracyjnej ma jasny sens.
Gdyby racjonalny prawodawca konstruując art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., chciał powiązać początek biegu przedawnienia kary z wszczęciem postępowania w sprawie musiałby użyć tego sformułowania. Gdyby chciał powiązać go z formalnym ujawnieniem (zawiadomieniem) strony (sprawcy) o ujawnionym delikcie również powinien przepis sformułować inaczej. Racjonalny prawodawca użył jednak zwrotu ujawnić w kontekście podmiotu dokonującego kontroli, czyli organu. To organ ma "ujawnić naruszenie", czyli stwierdzić je w formalnym, ujawnianym "na zewnątrz" dokumencie czyli na gruncie u.t.d. w protokole kontroli, gdzie opisuje się czyn pod względem przedmiotowym i podmiotowym.
W przepisie art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., nie chodzi jednak o przedstawienie go w taki sformalizowany sposób, który ustawy (np. Ordynacja podatkowa) określają jako "zapoznanie się" czy "zawiadomienie", a tym bardziej "wszczęcie postępowania". Gdyby tak miało być przepis musiałby zostać sformułowany językowo zupełnie inaczej. Inne, niż przedstawione wyżej rozumienie art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., jest zatem wykładnią rozszerzającą, niedopuszczalną w przypadku przepisu nakładającego na jednostkę sankcję.
W niniejszej sprawie stan faktyczny był taki, że protokół kontroli został sporządzony i przedstawiony kierowcy skarżącej w dniu [...] lutego 2020 r. W protokole tym został stwierdzony zarówno delikt administracyjny, jak i firma wykonująca przewóz, czyli skarżąca. Ujawnienie stwierdzonych w tej sprawie naruszeń w rozumieniu art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., miało zatem miejsce w dniu [...] lutego 2020 r. Organ miał zatem wszelkie podstawy do wszczęcia postępowania wobec skarżącej bezpośrednio po dacie kontroli. Zwrócić przy tym należy uwagę, iż dokumenty stanowiące podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie przekazane zostały do Pierwszego Referatu Postępowania Celnego NUCS wraz z wykazem akt kontroli celem prowadzenia dalszego postępowania, na podstawie pisma z [...] lutego 2020 r. Tymczasem postępowanie w sprawie zostało wszczęte dopiero na podstawie zawiadomienia z [...] marca 2021 r. (k. 66 akt administracyjnych), co nie może być uznane, z przyczyn wyżej rozważonych, jako początek biegu przedawnienia.
Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie podstawa do umorzenia, określona w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., może powstać nie tylko na etapie postępowania przed organem I instancji, ale jeżeli wniesione zostało odwołanie od decyzji organu I instancji, także na etapie postępowania przed organem odwoławczym, do chwili, gdy zostanie wydana (bądź ewentualnie w niektórych przypadkach - doręczona) decyzja ostateczna. Prawidłowość takiej interpretacji potwierdziło NSA przede wszystkim w wyroku z dnia 13 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 856/22. Podobne stanowisko wyraziło też NSA w wyrokach: z 19 czerwca 2018 r., II GSK 2348/16; z 26 listopada 2019 r., II GSK 3011/17, z 19 czerwca 2018 r., II GSK 3587/17 oraz WSA w Lublinie z dnia 10 października 2019 r., III SA/Lu 168/19, WSA w Poznaniu z dnia 6 sierpnia 2020 r., III SA/Po 95/20, WSA w Krakowie z dnia 28 lipca 2022 r., III SA/Kr 368/22, WSA w Gdańsku z dnia 21 lipca 2022 r., III SA/Gd 845/21 i WSA w Gorzowie Wlkp. z 16 lutego 2022 r., II SA/Go 1064/21, z dnia 12 maja 2022 r., II SA/Go 175/22, z dnia 16 lutego 2022 r., II SA/Go 1027/21, z 30 czerwca 2022 r., II SA/Go 197/22, z dnia 16 marca 2022 r., II SA/Go 61/22, z dnia 10 marca 2022 r., II SA/Go 1105/21, z dnia 17 lutego 2022 r., II SA/Go 1034/21. Powyższe stanowisko podzielane jest również w piśmiennictwie (por. M. Etel, A. Piszcz (red.), U.t.d. Komentarz, Warszawa 2020,t. 1 do art. 92c).
W kontrolowanej sprawie decyzja ostateczna w sprawie została wydana w dniu [...] listopada 2022 r. (a wiec dwa lata i 271 dni od ujawnienia naruszenia) i doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 21 listopada 2022 r.
Na bieg rozważanego terminu miała wpływ sytuacja prawna spowodowana wprowadzeniem w Polsce od dnia 14 marca 2020 r. stanu zagrożenia epidemicznego, a później od dnia 20 marca 2020 r. stanu epidemii rozporządzeniami Ministra Zdrowia odpowiednio z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz.U. poz. 433 ze zm.) i z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. poz. 491 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.
Przepis ten został wprowadzony do ustawy w dniu 31 marca 2020 r., niemniej skoro ustawodawca wskazał w nim wprost, że normuje on bieg terminów nie tylko w stanie epidemii, i lecz także w stanie zagrożenia epidemicznego, uznać należy, że jego skutki obejmują również terminy, których bieg obejmuje okres od dnia 14 marca 2020 r. Przepis art. 15zzr został uchylony ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV2 (Dz.U. poz. 875), ogłoszoną w Dzienniku Ustaw w dniu 16 maja 2020 r. Ponadto stosownie do art. 68 ust. 2 powyższej ustawy, terminy, o których mowa w art. 15zzr ust. 1 ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Stąd nawet odliczając okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia od dnia 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r., to i tak do daty wydania decyzji ostatecznej upłynął 2 letni termin, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d.
Wobec stwierdzonego przez Sąd naruszenia prawa materialnego w sprawie, to jest art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., należało skargę w niniejszej sprawie uwzględnić i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (pkt I wyroku). Jednocześnie Sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania - zgodnie z art. 145 § 3 p.p.s.a. - umorzył postępowanie administracyjne (pkt II wyroku).
W zakresie kosztów postępowania sądowego (pkt II sentencji wyroku), na które składają się wpis – 400 zł, opłata skarbowa w związku z udzieleniem pełnomocnictwa – 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego – 900 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 206 i § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Przy czym mając na uwadze, iż zarzut przedawniania nie został podniesiony w skardze, lecz został uwzględniony przez Sąd z urzędu, a z kolei podniesione w skardze zarzuty nie znalazły uzasadnienia, zastosowano przepis art. 206 p.p.s.a., przyznając pełnomocnikowi połowę wynagrodzenia należnego według stawki w odniesieniu do wartości przedmiotu zaskarżenia, czyli połowę z kwoty 1800 zł (podobnie wyroki WSA w Gorzowie z dnia 10 marca 2022 r., II SA/Go 1105/21, z dnia 27 lipca 2022 r., II SA/Go 295/22).
# 2