Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę DS Spółki z o.o.
na uchwałę Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] maja 2003 roku.
Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem, został wysłany z urzędu na adres pełnomocnika Rady Gminy - radcy prawnego K.K.. Przesyłka zawierająca wskazany wyżej odpis po dwukrotnym awizowaniu wróciła do Sądu z adnotacją "nie podjęto w terminie". Z uwagi na treść art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. oraz orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 września 2002 r, SK 35/01 (OTK-A 2002. nr 5, poz.
- 60) doręczenie to należało uznać za dokonane z upływem dnia 12 stycznia 2009 roku.
Pismem z dnia [...] stycznia 2009 roku radca prawny K.K. złożyła wniosek o doręczenie wyżej wymienionego postanowienia z uzasadnieniem. Uzasadniając swoje stanowisko wnioskodawczyni wskazała, iż postanowienie to nie zostało skutecznie doręczenie przez pocztę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 234 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. za wydanie odpisów na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną w stałej wysokości 10 zł, wynikającej z§ 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. 2003 r. Nr 221 poz. 2192). Z kolei ust 2 wskazanego powyżej paragrafu 1 rozporządzenia Rady Ministrów stanowi, iż za kopie i wydruki dokumentów z akt sprawy sądowoadministracyjnej wydawanych na wniosek pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 2 złotych za każdą stronę kserokopii lub wydruku.
Przepis art. 221 p.p.s.a. wskazuje, iż pisma wnoszone przez radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania bez wzywania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Opłata w wysokości stałej w rozumieniu tego przepisu to opłata, której wysokość jest stała, taka sama, jednakowa. Takiemu kryterium odpowiada nie tylko opłata, która jest wyrażona kwotowo, lecz także taka, która, stanowiąc określony, zawsze taki sam ułamek określonej kwoty, ma zawsze taką samą wysokość ("wysokość stałą"). Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie skoro postanowienie o odrzuceniu skargi zostało sporządzone na 12 kartkach to i tak odpis bądź kopia tego orzeczenia podlega opłacie stałej równej iloczynowi ilości stron tego postanowienia i kwoty 10 złotych wskazanej w § 1 ust. 1 bądź 2 złotych w przypadku, o którym mowa w ust 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych.
Wynik tej operacji zawsze może być jeden. Usuwa to możliwość powoływania się na niepewność co do wymagania, któremu strona, reprezentowana przez pełnomocnika musi sprostać, aby nie narazić się na sankcję przewidzianą w art. 221 p.p.s.a.
Z treści art. 234 § 3 p.p.s.a. wynika iż nie pobiera się opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, podlegający doręczeniu z urzędu. Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie odpisu przedmiotowego postanowienia został doręczony z urzędu i mimo nie odebrania przez pełnomocnika organu przesyłkę zawierającą odpis w/w postanowienia uznano za dokonane z upływem dnia 12 stycznia 2009 roku. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, iż nie ma racji pełnomocnik organu twierdząc, iż odpis przedmiotowego postanowienia nie został skutecznie doręczony przez pocztę przy czym wniosek radcy prawnego o wydanie bądź odpisu bądź to kopii postanowienia wraz z uzasadnieniem należało obligatoryjnie sprawdzić biorąc pod uwagę treść art. 221 p.p.s.a.
Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, iż skoro wniosek o doręczenie postanowienia - które zostało doręczone z urzędu - został złożony dodatkowo to wnioskodawca będący pełnomocnikiem profesjonalnym winien uiścić opłatę kancelaryjną w wysokości określonej w § 1 ust. 1 bądź 2 wskazanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku.
Na marginesie należy zauważyć, iż w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania również art. 100 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (jedn. tekst: Dz. U. z dnia 13 grudnia 2001 roku Nr 142, póz. 1591 ze zm.) gdyż skarga wniesiona została na podstawie art. 101 ust. 1 tejże ustawy.
Z uwagi na powyższe na podstawie art. 221 p.p.s.a. Sąd zarządził o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.