Uzasadnienie
W dniu 31 lipca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga A.M. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], mocą którego z dniem [...] kwietnia 2017 r. zwolniono A.M. ze służby w Policji. Podstawą wydanego rozstrzygnięcia było uprzednie uznanie wyżej wymienionego funkcjonariusza winnym naruszenia dyscypliny służbowej i ukaranie karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Kara dyscyplinarna nałożona została orzeczeniem Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] utrzymanym w mocy orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2017 r., nr [...].
Wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Go 420/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. na skutek rozpoznania skargi A.M. uchylił orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] i utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej "P.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowo administracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na toczące się inne postępowanie, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zawieszenie postępowania w tym przypadku jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ocena tej celowości należy do sądu (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romanowska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Komentarz, Warszawa 2005, s. 400 i n. oraz J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 299 - 303).
Warunkiem wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U.2016.1782), będącego podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest wymierzenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Zatem decyzja o zwolnieniu ze służby w Policji jest decyzją związaną z poprzednio wydaną decyzją o orzeczeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Stwierdzić należało więc, iż kwestia prawidłowości ostatecznej decyzji w przedmiocie orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia następczego, jakim jest zwolnienie ze służby, albowiem prawomocny wyrok w pierwszej sprawie będzie wiązał skład orzekający Sądu w sprawie niniejszej.
W przedmiotowej sprawie nieprawomocnym wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2017 r. orzeczenia wymierzające skarżącej karę dyscyplinarną wydalenia ze służby zostały uchylone.
Mając na względzie, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się w sprawie o sygn. akt II SA/Go 420/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowe do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.