Uzasadnienie
Dnia 14 listopada 2007 roku Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. odmówił Z.C. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Powyższe postanowienie zostało doręczone Z.C. w dniu 20 listopada 2007 roku wraz z pouczeniem o możliwości i trybie wniesienia sprzeciwu.
W dniu 26 listopada 2007 roku Z.C. wysłał do Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. sprzeciw od przedmiotowego postanowienia.
Dnia 5 grudnia 2007 roku Sąd Okręgowy w Gorzowie Wlkp. przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wskazane wyżej pismo procesowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, iż badanie merytorycznej zasadności sprzeciwu poprzedza sprawdzenie jego wymagań formalnych, w tym zachowania ustawowego terminu do jego wniesienia (art. 259 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwaną p.p.s.a.).
Analizując terminowość złożenia sprzeciwu od postanowienia Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazać należy, iż zgodnie z treścią artykułu 259 § 1 p.p.s.a. sprzeciw wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia w przedmiocie prawa pomocy do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż postanowienie w przedmiocie prawa pomocy wraz z prawidłowym pouczeniem o możliwości i trybie wniesienia sprzeciwu zostało doręczone Z.C. w dniu 20 listopada 2007 roku a zatem ostatnim dniem do wniesienia sprzeciwu był 27 listopada 2007 roku. Z.C. w dniu 26 listopada 2007 roku sporządził i wysłał sprzeciw do Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. Wskazany wyżej przepis art. 259 § 1 p.p.s.a. jednoznacznie precyzuje, że sprzeciw wnosi się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Wobec tego tylko czynność nadania sprzeciwu do tutejszego sądu można traktować jako spełniającą powyższe warunki. W wyniku tego dla oceny zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu nie można przyjąć daty nadania (26 listopada 2007 roku) sprzeciwu do organu niewłaściwego jakim w tym wypadku jest Sąd Okręgowy w Gorzowie Wlkp. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż na
Sygn. akt: II SA/Go 637/07 tym etapie postępowania niedopuszczalne jest zastosowanie trybu z art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) zwanej dalej kpa. W okolicznościach przedmiotowej sprawy decyduje data przekazania jej organowi właściwemu. Skoro nastąpiło to w dniu 5 grudnia 2007 roku czyli po 27 listopada 2007 roku będącym ostatnim możliwym dniem do skutecznego złożenia sprzeciwu, sprzeciw ten złożony jest po terminie.
Należy także zauważyć, iż wnioskodawca nie wskazał okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. W pouczeniu przedmiotowego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy prawidłowo wskazano, iż sprzeciw należy wnieść do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Wysłanie sprzeciwu do Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. było przejawem niestaranności strony, która w związku z tym winna ponosić ujemne konsekwencje swego postępowania, (por. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 listopada 2005 r., l SA/Ol 380/2006 Lex Polonica nr 1091220; Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 października 2004r., IV SA/GI 647/04, ONSA WSA 2005, nr 6, poz.116 w: B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Zakamycze 2005, str.151).
Na marginesie zauważyć należy, iż stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, przy czym po myśli art. 87 § 1 wskazanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W rozpatrywanej sprawie Z.C. z takim wnioskiem nie wystąpił, zatem Sąd nie mógł odnieść się do tego zagadnienia.
Z uwagi na powyższe należało stosownie do treści art. 259 § 2 p.p.s.a orzec jak w sentencji.