Uzasadnienie
Na wniosek z dnia [...] lipca 2006 r W.S. o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego – Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej decyzją z dnia [...] września 2006 r Nr [...] na podstawie art.17 ust.1,2 i 3 art.24 ust.1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r o świadczeniach rodzinnych /Dz.U.Nr 228 poz.2255 z póżn. zm/ oraz art. 6 ust.2a i 22 ust.1 ustawy z dnia 13 października 1998 r o systemie ubezpieczeń społecznych /Dz. U.Nr 137 poz.887/,art.66 ust.1 pkt.28 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych /Dz.U.Nr 210 poz.2135 z późn. zm/ w związku z § 7 ust.1 i2 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach oświadczenia rodzinne /Dz.U.Nr 105 poz.881 z późn. zm/ przyznał skarżącej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem B.S. ur. [...] sierpnia 1992 r na okres od [...] września 2006 r do [...] sierpnia 2007 r w kwocie 420 zł miesięcznie oraz składkę na ubezpieczenie emerytalne i rentowe w wysokości 32,52 % kwoty świadczenia pielęgnacyjnego miesięcznie przez okres od [...] września 2006 r do [...] sierpnia 2007 r.
Jednocześnie w uzasadnieniu tej decyzji organ podał, że brak było podstaw do przyznania skarżącej składki na ubezpieczenie zdrowotne, gdyż zgodnie ze złożonym oświadczeniem W.S. korzysta z ubezpieczenia zdrowotnego przy mężu.
Odwołując się od braku rozstrzygnięcia o składce na ubezpieczenie zdrowotne W.S. podała, że poprzednia decyzja Samorządowego Kolegium odwoławczego Nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r w tej samej sprawie przyznająca jej świadczenie pielęgnacyjne za poprzedni rok przyznała jej przedmiotową składkę n a ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 8,75 % kwoty świadczenia mimo, że organ I instancji takiej składki jej nie przyznał.
Decyzją z dnia [...] września 2006 r Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ podał, że organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o przyznanie skarżącej składki zdrowotnej jest dyrektor oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia i na podstawie art.66 § 1 kpa organ II instancji zawiadomił skarżącą o konieczności wniesienia odrębnego podania do dyrektora właściwego oddziału NFZ.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego od tej decyzji W.S. wywiodła, że dla niej decyzja organu II instancji jest niezrozumiała, bowiem nie tylko Samorządowe Kolegium Odwoławcze w poprzedniej decyzji z czerwca 2006 r taką składkę jej przyznało, a za dwa miesiące uważa, że nie jest organem właściwym do rozpatrzenia jej wniosku, ani że takim organem nie jest Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej.
W jej ocenie już z samej ustawy z dnia 28 listopada 2003 r o świadczeniach rodzinnych /art. 3 pkt.11, 20 ust.2 i 33 ust.2/ wynika, iż to wójt a z jego upoważnienia Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej winien wydać decyzję nie tylko o świadczeniu pielęgnacyjnym, ale także o składce na cele emerytalne, rentowe i zdrowotnej. Te wszystkie świadczenia ustawodawca uregulował jednolicie i skarżąca nie może ponosić ujemnych skutków błędnych decyzji, co do rozróżnienia organów właściwych do przyznania składki na cele emerytalne i składki zdrowotnej skoro ustawy instytucje te uregulowały jednolicie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpoznając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności przedmiotem rozważań Sądu była decyzja organu I instancji.
Zgodnie z treścią art.107 § 1 kpa decyzja powinna zawierać oprócz i szeregu innych składników rozstrzygnięcie zwane osnową decyzji – czyli wiążące ustalenie konsekwencji stosowanego przepisu prawa materialnego, oraz uzasadnienie faktyczne i prawne.
Uzasadnienie spełnia kilka funkcji, w tym wykazania, na jakiej podstawie decyzja została podjęta i jakie okoliczności organ wziął pod uwagę celem kontroli instancyjnej i sądowej, w tym także ustaleniu granic powagi rzeczy osądzonej. Oznacza to, że te dwa elementy decyzji stanowiące jej integralne części należy rozpatrywać jako równorzędne materialnie i uzupełniające się wzajemnie.
Nie jest zatem dopuszczalne rozstrzyganie o części uprawnień lub obowiązków strony w osnowie decyzji, a w pozostałej części w uzasadnieniu jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.
A skoro tak do decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem wyżej cytowanego przepisu art.107 § 1 kpa.
Odwołanie strona wniosła od braku rozstrzygnięcia, zatem brak było substratu zaskarżenia skoro jak twierdził pełnomocnik organu zapis o braku podstaw do przyznania skarżącej składki zdrowotnej był tylko informacją.
W ocenie Sądu wobec braku rozstrzygnięcia w przedmiocie składki zdrowotnej a tym samym przedmiotu zaskarżenia, odwołanie skarżącej należało traktować jako wniosek o przyznanie jej tego świadczenia i merytorycznie rozpoznać przez organ I instancji bądź wydać postanowienie o braku właściwości rzeczowej.
Rozpatrzenie odwołania w tym przypadku spowodowało zaistnienie sprzeczności jakoby organ I instancji – Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej był właściwy do rozpoznania sprawy a organ II instancji, jakim było Samorządowe Kolegium Odwoławcze już nie.
Zauważyć nalazło, że strona od treści decyzji przyznającej jej świadczenie pielęgnacyjne i składkę emerytalną nie odwołała się ani nawet nie wyrażała swego niezadowolenia z orzeczonego zakresu - utrzymując tę decyzję w mocy organ II instancji rozstrzygał mimo braku odwołania w tej części. A przecież zgodnie z utartym orzecznictwem nie jest dopuszczalne zaskarżenie w drodze odwołania wyłącznie uzasadnienia decyzji ze względu na znaczenie jakie ustawodawca przypisuje uzasadnieniu. /art. 107 § 3 kpa/
Te zatem okoliczności zadecydowały, iż decyzja organu II instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania.
Jednocześnie Sąd zauważa, że ustawa z dnia 13 października 1998 r o systemie ubezpieczeń społecznych /Dz.U.Nr 137 poz.887/ w art. 6 ust. 2a jak i ustawa z 27 lipca 2004 r o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych /Dz.U. Nr 210 poz. 2135/ w art. 86 ust. 1 pkt. 9 w identyczny sposób regulują kwestię opłacania przez wójta burmistrza lub prezydenta miasta osobie pobierającej świadczenie pielęgnacyjne składki zarówno emerytalno-rentowej jak i zdrowotnej.
Ustawa z 27 lipca 2004 r w art.67 ust.1 w związku z art. 75 ust.11 nałożyła na wójta burmistrza lub prezydenta miasta obowiązek zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego osoby pobierającej świadczenie pielęgnacyjne.
Stąd też nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu II instancji, iż organ I instancji właściwy jest jedynie do opłacania i rozliczania składki na ubezpieczenie zdrowotne.
Podstawą takiego zgłoszenia w myśl cytowanego przepisu art.75 ust.11 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych winno być pisemne oświadczenie osoby mającej przyznane świadczenie pielęgnacyjne iż ma możliwości uzyskania ubezpieczenia z tytułu jakim jest status członka rodziny i w takim przypadku należałoby wydać decyzję o odmowie zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu świadczenia pielęgnacyjnego jako, że na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu./ art.66 ust.1 pkt. 28 cyt.ustawy/.
Naruszenie zatem przepisów postępowania, oraz wymienionych wyżej przepisów praw materialnego które miały wpływ na wynik sprawy – było podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji na mocy art.145 § i pkt.1 lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U.Nr 153 poz.1270/.